Το "Άναμπελ", πιο γνωστό ως "Ένα πρωινό", είναι το απόλυτο ελληνικό καλοκαιρινό love song. Δημιουργήθηκε από τον συνθέτη Σταύρο Ξαρχάκο σε συνεργασία με τον νεοκυματικό κυρίως - τότε - στιχουργό και δημοσιογράφο Γιώργο Παπαστεφάνου για τις ανάγκες μιας ιδιαίτερης κινηματογραφικής ταινίας. Ιδιαίτερες ήταν κατά τη γνώμη μου όλες οι ταινίες που γύρισε ο άξιος Βασίλης Γεωργιάδης, όμως τα ''Κορίτσια στον ήλιο'' του 1968 έβριθαν από τα μηνύματα της σεξουαλικής επανάστασης των60s Για τη μουσική της ταινίας επιστρατεύθηκε ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο οποίος είχε συνεργαστεί ξανά με τον Γεωργιάδη στα άκρως επιτυχημένα από εμπορικής και καλλιτεχνικής άποψης ''Κόκκινα Φανάρια'' του 1963. Κι αν στα ''Κόκκινα φανάρια'' ο συνθέτης είχε κινηθεί μοιραία σε λαϊκούς δρόμους, στα ''Κορίτσια στον ήλιο'' έγινε αμιγώς ποπ, ταυτισμένος απόλυτα με τα διεθνή μουσικά ρεύματα της εποχής. Δε χρειάζεται να είναι κανείς ειδήμων για να το αντιληφθεί αυτό: farfisa, ντραμς, μπάσο, πνευστά, διάφορα κρουστά και ηλεκτρικές κιθάρες ακούγονται κατά κόρον στο soundtrack της ταινίας. Η Μαρία Δημητριάδη στο ξεκίνημα της αναδείχθηκε σε ιδανική ερμηνεύτρια του βασικού τραγουδιού, λίγα χρόνια πριν φύγει με τον Μίκη Θεοδωράκη στην Ευρώπη και συμμετάσχει με τη φωνή της στα οριακά του έργα ''Τα τραγούδια του Αγώνα'', ''Ο Ήλιος και ο Χρόνος'', ''Τα Λαϊκά'' κλπ. Γνωρίζοντας τη μετέπειτα πορεία - θητεία της στο πολιτικό τραγούδι, προξενεί έκπληξη η τόσο αισθαντική ερμηνεία της στην ''Άναμπελ''. Μάλιστα, επειδή το 1968 ήταν μόνο 17 ετών, μπήκε στο στούντιο κρυφά από τους γονείς της, εξ ου και στην πρώτη έκδοση του δίσκου εμφανιζόταν μόνο το μικρό της όνομα - αιτία αυτού που λέω στην αρχή, πολλοί δηλαδή νόμισαν ότι το ''Μαρία'' ήτανε ψευδώνυμο της ηθοποιού Ann Lonnberg. Δίπλα στη Δημητριάδη, στο soundtrack τραγουδούσε ακόμη ο Fefe Aliberti, ένας από τους πολλούς Ιταλούς τραγουδιστές που ήρθαν στην Ελλάδα στα μέσα του ΄60 για εμφανίσεις σε clubs και ξέμειναν, συνοδευόμενοι από Έλληνες μουσικούς. Η αλήθεια είναι πως η ελληνική προφορά του Fefe δεν ήταν ενοχλητική και ακούγοντας κανείς τις ερμηνείες του στα κομμάτια ''Σε ζητώ'' και ''Τι να θυμηθώ'' (ντουέτο με τη Δημητριάδη), δύσκολα ''πιάνει'' την ξένη καταγωγή του. Ωστόσο, του Fefe τού έμελλε να τραγουδήσει και το άλλο greek love song των 70s, το ''Σαν με κοιτάς'' του Γιάννη Σπανού από την ταινία ''Εκείνο το καλοκαίρι'' (1971), ντουέτο μάλιστα με την Αφροδίτη Μάνου, αδερφή της Μαρίας Δημητριάδη. Θα ήταν παράλειψη, τέλος, να μην κάνουμε ειδική μνεία στους στίχους του Παπαστεφάνου. Αν το καλοσκεφτείς, ο άνθρωπος αυτός δεν έγινε ποτέ γνωστός ως στιχουργός, παρ' όλο που οι στίχοι του από δύο ελληνικά τραγούδια μπήκαν στα χείλη όλων: Αναφέρομαι στο ''Μια φορά θυμάμαι'' του Σπανού με την Αρλέτα και φυσικά στο ''Ένα πρωινό'' του Ξαρχάκου με τη Δημητριάδη! Ένα πρωινό η Παναγιά μου θά 'ρθει να με βρει στην ακρογιαλιά. Πέλαγο κρυφό τα όνειρά μου κι έστειλες εσύ βάρκα με πανί. Πόσο σ' αγαπώ κανείς δεν ξέρει κι αν θα μ' αγαπάς, μικρό μου ταίρι καλοκαιρινό, σ' αγαπώ. Θα σταθείς ψηλά στο παραθύρι πάνω στα μαλλιά άστρα του νοτιά. Έχει η Παναγιά καραβοκύρη να μας πάει μακριά, πέρα απ' τη στεριά. Στο στιχούργημα του Παπαστεφάνου, το ερωτικό αντικείμενο του βοσκού της ταινίας ή του ανδρός ακροατή γενικώς, σχετίζεται με την ιερή μορφή της Παναγίας, που είτε θά'ρθει να τον συναντήσει στην ακρογιαλιά, είτε πάλι ως η Παναγία η ίδια θα τους στείλει κάπου μακριά από το νησί να ζήσουν τον έρωτα τους. Πραγματικά πολύ μπροστά ο Παπαστεφάνου για τα εγχώρια χουντοκρατούμενα 60s! Κατά τα άλλα, ο Ξαρχάκος παρέδωσε ένα από τα ομορφότερα soundtracks του ελληνικού κινηματογράφου και ο κόσμος εξακολουθεί όλο και να ερωτεύεται σε κάποια παραλία, ακούγοντας ξανά και ξανά την ''Άναμπελ'' ή το ''Ένα πρωινό'' με την υπέροχη Μαρία Δημητριάδη! lifo.gr - @xronografimatexnis