@thedowntownfarmgirl:

DowntownFarmgirl
DowntownFarmgirl
Open In TikTok:
Region: US
Sunday 09 August 2026 16:29:51 GMT
262
15
2
0

Music

Download

Comments

rev..pat.hackwort
Rev. Pat Hackworth :
Ty ty Ty I appreciate you so much !
2026-08-09 16:45:05
2
anniecap13
Annie :
I know you are 💯, so I trust your thoughts ❤️
2026-08-10 00:29:23
1
To see more videos from user @thedowntownfarmgirl, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

உடல் என் உரிமை… உணர்வுகள் யாருடையது? பிறர் உடலுக்கு உரிமை கொண்டாட நினைப்பவர்கள், அவர்களின் உணர்வுகளுக்கு ஏன் உரிமை கொடுக்கத் தயங்குகிறார்கள்? ஒருவரின் உடல் அவர்களின் சம்மதமின்றி யாருக்கும் சொந்தமாகிவிடாது. அதைப் போலவே… ஒருவரின் மனமும், அவர்களின் உணர்வுகளும், அவர்களின் விருப்பங்களும் யாருடைய உடைமையும் அல்ல. உடலைத் தொட்டுவிடுவதற்கு முன் சம்மதம் தேவைப்படுகிறதென்றால், மனதைத் தொடுவதற்கும் அதே அளவு பொறுப்பு தேவைதானே? காதல் என்று சொல்லி ஒருவரின் உணர்வுகளைத் தூண்டிவிட்டு, நெருக்கம் என்று சொல்லி அவர்களின் மனதில் இடம் பிடித்துவிட்டு, பின்னர் அந்த உணர்வுகளுக்கு “அது உன் பிரச்சினை” என்று கைகளை உதறிவிடுவது எந்த நியாயம்? நாம் ஏற்படுத்திய காயத்திற்கு நாம் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்பதுபோல, நாம் ஏற்படுத்திய உணர்வுகளுக்கும் குறைந்தபட்சம் ஒரு பொறுப்பு இருக்க வேண்டும். ஒருவரை நம் விருப்பத்திற்காக அணைத்துக்கொண்டு, நம் தேவைக்காக நெருக்கமாகி, நம் வசதிக்காக விலகிவிடுவது… காதல் அல்ல; அது உணர்வுகளின் மீது கொண்டாடப்படும் ஒரு சுயநல உரிமை. உணவுக்காக வேட்டையாடும் விலங்கு தன் பசியை மட்டுமே அறியும். ஆனால் மனிதன்… பிறரின் வலியையும், பயத்தையும், எல்லைகளையும், உணர்வுகளையும் புரிந்துகொள்ளும் அறிவும் மனசாட்சியும் கொண்டவன். அதனால்தான் “என் உடல் — என் உரிமை” என்பது ஒரு கூற்று மட்டுமல்ல; அது ஒருவரின் சுதந்திரத்தின் அடிப்படை. அதேபோல், “என் மனம் — என் உரிமை. என் உணர்வுகள் — என் உரிமை. என் சம்மதம் — என் உரிமை. என் எல்லைகள் — என் உரிமை.” என்பதையும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். உடலுக்கு உரிமை கேட்பதற்கு முன் உணர்வுகளுக்கு மரியாதை கொடுப்போம். ஏனெனில்… ஒருவரின் உடலைத் தொடுவதற்கு அவரின் சம்மதம் தேவை. ஒருவரின் மனதைத் தொடுவதற்கு அதைவிட அதிகமான பொறுப்பு தேவை. உடல் நமக்குச் சொந்தமானது போல மற்றவரின் உடல் அவர்களுக்குச் சொந்தம். அதேபோல், நம் உணர்வுகள் நமக்குச் சொந்தமானது போல அவர்களின் உணர்வுகளும் அவர்களுக்கே சொந்தம். உரிமை என்பது சொந்தமாக்குவது அல்ல… எல்லையை மதிப்பதுதான்.
உடல் என் உரிமை… உணர்வுகள் யாருடையது? பிறர் உடலுக்கு உரிமை கொண்டாட நினைப்பவர்கள், அவர்களின் உணர்வுகளுக்கு ஏன் உரிமை கொடுக்கத் தயங்குகிறார்கள்? ஒருவரின் உடல் அவர்களின் சம்மதமின்றி யாருக்கும் சொந்தமாகிவிடாது. அதைப் போலவே… ஒருவரின் மனமும், அவர்களின் உணர்வுகளும், அவர்களின் விருப்பங்களும் யாருடைய உடைமையும் அல்ல. உடலைத் தொட்டுவிடுவதற்கு முன் சம்மதம் தேவைப்படுகிறதென்றால், மனதைத் தொடுவதற்கும் அதே அளவு பொறுப்பு தேவைதானே? காதல் என்று சொல்லி ஒருவரின் உணர்வுகளைத் தூண்டிவிட்டு, நெருக்கம் என்று சொல்லி அவர்களின் மனதில் இடம் பிடித்துவிட்டு, பின்னர் அந்த உணர்வுகளுக்கு “அது உன் பிரச்சினை” என்று கைகளை உதறிவிடுவது எந்த நியாயம்? நாம் ஏற்படுத்திய காயத்திற்கு நாம் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்பதுபோல, நாம் ஏற்படுத்திய உணர்வுகளுக்கும் குறைந்தபட்சம் ஒரு பொறுப்பு இருக்க வேண்டும். ஒருவரை நம் விருப்பத்திற்காக அணைத்துக்கொண்டு, நம் தேவைக்காக நெருக்கமாகி, நம் வசதிக்காக விலகிவிடுவது… காதல் அல்ல; அது உணர்வுகளின் மீது கொண்டாடப்படும் ஒரு சுயநல உரிமை. உணவுக்காக வேட்டையாடும் விலங்கு தன் பசியை மட்டுமே அறியும். ஆனால் மனிதன்… பிறரின் வலியையும், பயத்தையும், எல்லைகளையும், உணர்வுகளையும் புரிந்துகொள்ளும் அறிவும் மனசாட்சியும் கொண்டவன். அதனால்தான் “என் உடல் — என் உரிமை” என்பது ஒரு கூற்று மட்டுமல்ல; அது ஒருவரின் சுதந்திரத்தின் அடிப்படை. அதேபோல், “என் மனம் — என் உரிமை. என் உணர்வுகள் — என் உரிமை. என் சம்மதம் — என் உரிமை. என் எல்லைகள் — என் உரிமை.” என்பதையும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். உடலுக்கு உரிமை கேட்பதற்கு முன் உணர்வுகளுக்கு மரியாதை கொடுப்போம். ஏனெனில்… ஒருவரின் உடலைத் தொடுவதற்கு அவரின் சம்மதம் தேவை. ஒருவரின் மனதைத் தொடுவதற்கு அதைவிட அதிகமான பொறுப்பு தேவை. உடல் நமக்குச் சொந்தமானது போல மற்றவரின் உடல் அவர்களுக்குச் சொந்தம். அதேபோல், நம் உணர்வுகள் நமக்குச் சொந்தமானது போல அவர்களின் உணர்வுகளும் அவர்களுக்கே சொந்தம். உரிமை என்பது சொந்தமாக்குவது அல்ல… எல்லையை மதிப்பதுதான்.

About