අපි අද හරි සැහැල්ලුවෙන්, හිනා වෙමින්, හුස්ම ගනිමින් මේ පොළොව මත ජීවත් වෙනවා. හැබැයි අපි කවදාකවත් කල්පනා කරලා තියෙනවාද, අද මේ අපිට හිමි වුණු මේ හුස්ම එකක් ගානේ, ඒ අතීතයේ කවරදාකවත් අපිව දැකලාවත් නැති බෝධිසත්වයෙක් දසලක්ෂ වාරයක් මිය යමින්, ලේ කඳුළු සලමින් අප වෙනුවෙන්ම ගෙවා දැමූ මහා අමනුෂ්‍ය දුක් කන්දරාවක් තියෙනවා කියල? සාරසංඛ්‍ය කල්ප ලක්ෂයක් කියන්නේ නිකම්ම කාලයක් නෙමෙයි. මේ මහපොළොවේ තියෙන පස් කැටවලටත් වඩා වැඩි වාර ගණනක් උන්වහන්සේ අම්මා නැති කුඩා දරුවෙක් වගේ තනියම හැඬුවා. පාරේ වැටී මිය ගියා. කුසගින්නේ දැක දැක ඇටපංජරයක් වුණා. "අනේ මට ඇති... මට බෑ මේ දුක දරාගන්න..." කියලා උන්වහන්සේට හැමදාම හැම තැනකදීම අතහැරලා දාන්න තිබුණා. ඒත්, උන්වහන්සේ එහෙම කළේ නැහැ. මොකද, උන්වහන්සේ අනාගතේ කවදාක හෝ මේ සංසාර අන්ධකාරයේ අතරමං වෙලා, පින් මදිකම නිසා අඬ අඬ වැළපෙන මාව... උන්වහන්සේ දැක්කා. අද අපි පන්සලකට ගිහින් මල් ටිකක් තියලා බුදු පිළිමය දිහා බලනවා. උන්වහන්සේ නිසංසලව, කිසිම කතාවක් නැතුව බලාගෙන ඉන්නවා. හැබැයි ඒ පිළිමය පිටුපස තියෙන්නේ, මගේ මුහුණවත්, මගේ නමවත් නොදැන, "මගේ දරුවා කවදාහරි දුකෙන් නිදහස් වෙන්න ඕනේ" කියන එකම අදහසින්, තමන්ගේ මස් ලේ ටික පවා උකුස්සන්ට, කොටින්ට, යාචකයන්ට දන් දුන් ඒ අසීමිත මහා පියාණන්ගේ ලේ වැකි අතීතයයි. අපිට කවුරුහරි වචනයක් කිව්වොත්, කවුරුහරි අපේ හිත ටිකක් රිද්දුවොත් අපි කොච්චර නම් අඬනවාද? හැබැයි අපි වෙනුවෙන් මුළු විශ්වයේම දුක තනියම උසුලාගත්, අපේ ජීවිත අද මෙතරම් ලස්සන කළ ඒ මහා බුද්ධ මමත්වයේ සෙනෙහස ඉදිරියේ... අපේ පපුව පැළී යන තරමට අද අපේ දෙනෙතින් කඳුළු ගලා යන්නේ, උන්වහන්සේ තරම් අපිට කිසිම දවසක, කිසිම කෙනෙක් ආදරය කරලා නැති නිසාමයි. - @innerglow93