@150_yos: هواي علاقات قامت على اللي نريده مو على اللي نعيشه فعلًا. الناس تلتقي وهي لابسة أقنعة، كل واحد يخفي جزء من حقيقته حتى يمشي الحال. مو لأنهم كذابين، بس لأن الصدق الكامل يخوّف، ويمكن يخلّي الكل يبعد من أول خطوة. نضحك، نجامل، ونسكت عن أشياء لو انحچت بصراحة كان انتهى كل شي. نخاف نطلع مثل ما إحنا، نخاف ننرفض على حقيقتنا، فنسوي نفسنا نسخ مقبولة حتى نضمن البقاء. ولهذا السبب هواي علاقات تستمر، مو لأنها قوية، بس لأنها ما واجهت الحقيقة. لو كل واحد كشف اللي بقلبه بدون فلترة، كان بقوا قلة قليلة، ناس تتحمل الصدق وما تهرب. بس أغلب اللقاءات تعيش على السكوت، على التغاضي، على “خلّيها تمشي”. ولهذا فعلًا لو تكاشفتكم ما تلاقيتم، لأن مو كل واحد مستعد يشوف الحقيقة ولا كل علاقة تتحملها.

اِسْتَيْقِظْ!
اِسْتَيْقِظْ!
Open In TikTok:
Region: IQ
Monday 10 August 2026 16:22:12 GMT
4496
382
5
28

Music

Download

Comments

kro_475
أنما الأنسان آثر 🇮🇶✪ :
قرئت الوجوه:
2026-08-10 16:26:18
1
user5219249472686
أبراهيم الأصيل :
فعلا 👏
2026-08-10 22:59:50
0
charitable20
خيري حسين💫 :
صاحب المنشور اخي افتح التنزيل خلي العالم تستفاد هاي ذمه وانته لو تكمل رسالتك او الاصح رساله الإمام سلام الله عليه لو بكيفك
2026-08-10 18:47:27
0
uio.20
Yusef ✪ :
صديق الجميع ليس صديقاً لأحد
2026-08-10 16:29:25
0
user9445816935144
abdullah :
لو تكاشفتم لتقاتلتم
2026-08-10 20:12:07
0
To see more videos from user @150_yos, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Aku anak bongsu.  Dulu aku fikir, bila mak ayah dah tua…  abang dan kakak akan balik bergilir-gilir.  Rupanya aku yang akhirnya tinggal seorang. Aku berhenti fikir tentang diri sendiri. Nak keluar jumpa kawan pun fikir dua tiga kali. Nak pergi mana-mana pun kena fikir siapa nak teman mak. Bila mak minta sesuatu, aku cuba tunaikan. Bila ayah perlukan aku, aku ada. Tapi aku manusia biasa, kadang ada masa penatnya... Ada masa aku terlepas suara. Ada masa aku jawab balik. Dan setiap kali abang kakak balik,  Mak menangis. “Acu ni dah tak macam dulu…” “Mak suruh pun dia melawan.” Abang terus marah aku. “Kau tak boleh sabar sikit dengan mak?” Aku diam. Kakak pula cakap, “Mak dah tua. Apa salahnya ikut je.” Aku telan. Sebab kalau aku jawab, mak akan menangis lagi teruk.. Aku cuma tunduk. Padahal orang  yang dia cakap  itu… orang yang setiap pagi bangun paling awal sebab nak uruskan mak. Orang yang paling banyak batalkan rancangan sendiri. Orang yang paling selalu kena marah bila mak tak puas hati. Tapi… bila abang kakak balik, aku tetap cuba senyum. Sebab aku tahu mereka akan balik semula ke hidup masing-masing. Aku pula? Aku masih di rumah itu. Dengan mak. Dengan ayah. Dengan segala kata-kata yang aku telan seorang diri. Malam tadi, lepas mak tidur, aku duduk lama dekat ruang tamu. Aku pandang pintu rumah. Telefon aku ada dalam tangan. Aku dah lama tak rasa nak pergi mana-mana. Kadang aku merenung jauh memikirkan apa salah aku? Akak abang yang marah aku tu, sesekali datang.. mereka tak tahu berapa kali aku pujuk mak sebelum mereka sampai. Tak tahu berapa kali aku tahan suara sendiri daripada meninggi. Tak tahu berapa kali aku menangis dalam bilik air sebab dah terlalu penat. Yang mereka tahu… mak menangis. Dan aku yang nampak macam anak paling kejam... Bila abang dan kakak balik semula ke tempat mereka, cerita aku masih tak habis,  mak mula bercerita tentang aku pada kawan-kawannya pulak. Sampai satu hari aku terdengar mak bercerita pada kawannya, “Nasib baik ada anak-anak lain… kalau harapkan yang bongsu tu…” Aku terus masuk bilik. Tutup pintu. aku tertanya-tanya, haruskah aku berhenti? mengalah? Tapi malam itu… untuk pertama kali, aku terfikir sesuatu yang aku sendiri takut nak fikir. Kalau aku keluar dari rumah ini… siapa yang akan jaga mak ayah? Dan kalau aku terus tinggal… sampai bila aku mampu terus jadi anak yang mereka perlukan,  sedangkan dalam cerita mereka,  akulah anak yang paling kejam!!
Aku anak bongsu. Dulu aku fikir, bila mak ayah dah tua… abang dan kakak akan balik bergilir-gilir. Rupanya aku yang akhirnya tinggal seorang. Aku berhenti fikir tentang diri sendiri. Nak keluar jumpa kawan pun fikir dua tiga kali. Nak pergi mana-mana pun kena fikir siapa nak teman mak. Bila mak minta sesuatu, aku cuba tunaikan. Bila ayah perlukan aku, aku ada. Tapi aku manusia biasa, kadang ada masa penatnya... Ada masa aku terlepas suara. Ada masa aku jawab balik. Dan setiap kali abang kakak balik, Mak menangis. “Acu ni dah tak macam dulu…” “Mak suruh pun dia melawan.” Abang terus marah aku. “Kau tak boleh sabar sikit dengan mak?” Aku diam. Kakak pula cakap, “Mak dah tua. Apa salahnya ikut je.” Aku telan. Sebab kalau aku jawab, mak akan menangis lagi teruk.. Aku cuma tunduk. Padahal orang yang dia cakap itu… orang yang setiap pagi bangun paling awal sebab nak uruskan mak. Orang yang paling banyak batalkan rancangan sendiri. Orang yang paling selalu kena marah bila mak tak puas hati. Tapi… bila abang kakak balik, aku tetap cuba senyum. Sebab aku tahu mereka akan balik semula ke hidup masing-masing. Aku pula? Aku masih di rumah itu. Dengan mak. Dengan ayah. Dengan segala kata-kata yang aku telan seorang diri. Malam tadi, lepas mak tidur, aku duduk lama dekat ruang tamu. Aku pandang pintu rumah. Telefon aku ada dalam tangan. Aku dah lama tak rasa nak pergi mana-mana. Kadang aku merenung jauh memikirkan apa salah aku? Akak abang yang marah aku tu, sesekali datang.. mereka tak tahu berapa kali aku pujuk mak sebelum mereka sampai. Tak tahu berapa kali aku tahan suara sendiri daripada meninggi. Tak tahu berapa kali aku menangis dalam bilik air sebab dah terlalu penat. Yang mereka tahu… mak menangis. Dan aku yang nampak macam anak paling kejam... Bila abang dan kakak balik semula ke tempat mereka, cerita aku masih tak habis, mak mula bercerita tentang aku pada kawan-kawannya pulak. Sampai satu hari aku terdengar mak bercerita pada kawannya, “Nasib baik ada anak-anak lain… kalau harapkan yang bongsu tu…” Aku terus masuk bilik. Tutup pintu. aku tertanya-tanya, haruskah aku berhenti? mengalah? Tapi malam itu… untuk pertama kali, aku terfikir sesuatu yang aku sendiri takut nak fikir. Kalau aku keluar dari rumah ini… siapa yang akan jaga mak ayah? Dan kalau aku terus tinggal… sampai bila aku mampu terus jadi anak yang mereka perlukan, sedangkan dalam cerita mereka, akulah anak yang paling kejam!!

About