@sabda_ko_bhandar: देश छोडेको पनि दसक हुन आँट्यो… तर उपलब्धि सुन्ने हो भने अझै पनि एउटा परदेशी नै छु। 😥💔 दस वर्ष बितेछन्— समयले कति कुरा बदलिसकेछ, कति मान्छेहरू टाढा भइसकेछन्, कति सम्बन्धहरूमा दूरी बढिसकेछ, तर मेरो मनभित्रको एउटा कुरा अझै उस्तै छ— घर फर्किने रहर। 🥹 कहिलेकाहीँ त मन लाग्छ, सबै कुरा छोडेर एउटा झोला बोकेर त्यही पुरानो बाटो हुँदै घर फर्किऊँ। आँगनमा पुगेर आमालाई बोलाऊँ, “आमा… म आएँ।” र आमाले केही नभनी आँखाभरि आँसु लिएर अँगालो हालून्। 😭❤️ तर फेरि आफैँसँग प्रश्न गर्छु— के लिएर फर्किने? रित्तो हात, रित्तो खल्ती, रित्तो सपना, रित्तै जिन्दगीको कथा बोकेर कसरी फर्किनु? देश फर्किने रहर त हरेक परदेशीको हुन्छ, तर घर फर्किँदा आफ्ना आँखामा हेरेर “के लिएर आयौ?” भन्ने प्रश्नको उत्तर दिन सक्ने एउटा सानो उपलब्धि पनि त चाहिन्छ। त्यसैले त परदेशी हरेक दिन आफूलाई सम्झाउँछ— “अझै केही समय… अझै केही संघर्ष… अझै केही पसिना… अझै केही दुःख…” देशले मलाई बिर्सिएजस्तो लाग्छ कहिलेकाहीँ, तर मैले देशलाई बिर्सिनु हुँदैन। किनकि मेरो शरीर परदेशमा भए पनि मेरो मन अझै त्यहीँ छ— त्यही माटोमा, त्यही गाउँमा, त्यही घरको आँगनमा, जहाँ मेरो बाल्यकालका पाइला अझै बाँकी छन्। 🇳🇵 परदेशले मलाई धेरै कुरा सिकायो— मान्छे चिन्न सिकायो, समयको मूल्य बुझायो, पैसाभन्दा ठूलो परिवार रहेछ भन्ने सिकायो, र सबैभन्दा ठूलो कुरा— आफ्नो देश र आफ्नो घरको माया के रहेछ भन्ने सिकायो। आज पनि राति थाकेर कोठामा फर्किँदा कहिलेकाहीँ मोबाइल खोलेर घरको फोटो हेर्छु। आमाको अनुहार हेर्छु। मनमनै सोच्छु— “मेरी आमा अझै पनि मेरै लागि प्रार्थना गर्दै हुनुहुन्छ होला…” 🙏🥹 सायद आमाले भगवानसँग केही माग्नुहुन्न होला, सायद एउटै कुरा भन्नुहुन्छ होला— “मेरो छोरा जहाँ भए पनि सुरक्षित रहोस्, उसको दुःख मसँग देऊ, उसको भागको खुसी उसैलाई देऊ।” 😭❤️ आमा… तपाईंलाई के थाहा, तपाईंको त्यो एउटा प्रार्थनाले मलाई कति पटक टुट्नबाट जोगाएको छ। म थाक्छु, तर हार्न चाहन्नँ। म रुन्छु, तर कसैलाई देखाउन चाहन्नँ। म घर सम्झिन्छु, तर फर्किन अझै सक्दिनँ। किनकि म खाली हात फर्किन चाहन्नँ। म चाहन्छु— एकदिन यही परदेशको पसिना, यही अनिद्रा, यही संघर्ष, यही आँसु र पीडाको मूल्य लिएर आफ्नै देश फर्किन। त्यो दिन म आमाको अगाडि उभिएर भन्नेछु— “आमा, तपाईंले गरेको प्रार्थना खेर गएन।” ❤️🙏 त्यो दिनसम्म देशले मलाई सम्झियोस् वा नसम्झियोस्, मान्छेहरूले मेरो खबर सोधून् वा नसोधून्, सम्बन्धहरू बाँकी रहून् वा नरहून्, म आफ्नो देशलाई कहिल्यै बिर्सिने छैन। किनकि परदेशले शरीरलाई राख्न सक्छ, तर मनलाई कहिल्यै आफ्नो बनाउन सक्दैन। म परदेशी हुँ… मेरो कथा पैसाले होइन, पसिनाले लेखिएको छ। र मेरो सबैभन्दा ठूलो सपना अझै पनि त्यही हो— एकदिन रित्तो हात होइन, आफ्ना सपना पूरा गरेर आफ्नै देशको माटोमा फर्किने। 🇳🇵😭❤️ लेखक : शब्दको भण्डार #🖌️शब्दको🎖️भन्डार🖌️🎖️🎸 #nepal_gajal_bachan🥇 #महाफिल_ #gajal_nepal #मुक्तक_शब्दकोभण्डार @अदृश्य कथा @अदृश्य मन

✍️शब्दको 🎖️भन्डार📕✍️🎸

Open In TikTok:

Region: SA

Monday 10 August 2026 22:49:39 GMT