अनि कसैले देख्दैन यो पर्दा पछाडिको रुवाइ, जहाँ म हरेו दिन आफ्नै शरीरभित्र कैदी बनेर छटपटाइरहेकी हुन्छु। बाहिरबाट मुस्कुराउने ओठको पछाडि कति ठूलो आँधी चलिरहेको छ, कसैले अनुमान पनि गर्न सक्दैन। यो समाजका लागि म एउटा मान्छे हुँला, तर मेरो आफ्नै नजरमा म हरेक पल बाँचिरहेको एउटा लास जस्तै भइसकेकी छु। जतिबेला आफ्नो भित्री मनको बह पोख्न खोज्छु, समाजले मेरो पीडालाई महसुस गर्नुको साटो मुख फोरेर खिल्ली उडाउँछ, गिज्याउँछ र ढुङ्गा बर्साएजस्तो शब्दका बाण हान्छ। म पनि त मान्छे नै हूँ नि, मेरो पनि त भावना छ, मेरो पनि त आफ्नै अस्तित्वमा बाँच्ने अधिकार छ भने किन मलाई यति धेरै एक्लो बनाइयो? ऐना हेर्नै डर लाग्न थालेको छ, किनकि त्यो ऐनाले मेरो बाहिरी रूप त देखाउँछ तर मेरो भित्र रुमलिएको त्यो दुःखी छोरीको अनुहार देख्दा छाती च्यातेर रुन मन लाग्छ। संसारका लागि बलियो देखिनु पर्ने यो बाध्यताले मलाई भित्रभित्रै पोलिरहेको छ। आफ्नो दुःख आफ्नै भित्र दबाएर, कसैले नदेख्ने गरी सिरानी भ भिजाइरहनु पर्दाको पीडਾ शब्दमा बयान गर्नै सक्दिनँ। कहिलेकाहीँ त लाग्छ— यो धर्तीमा मेро कोही पनि छैन, न त मेरो यो पीडਾ बुझ्ने कोही छ, न त मेरो यो एक्लोपन मेटाउने नै कोही छ। जिन्दगीसँग गुनासो गरौं भने कससँग गरौं, भगवानसँग मागौं भने पनि मेरो यो अधुरो सपना कहिल्यै पूरा नहुने रहेछ !☺️ #getwellsoon#nikisha#godblessyou #alwaysbyyourside - @nikisha__shrestha