ملاك الموت :
Gölgedeki Anne
Pencereden sızan ışık bir çizgi çekti duvara,
Karşımda bir kadın belirdi, saçları rüzgâra.
Korkmadım ondan, gözleri tanıdıktı,
Yıllardır içimde taşıdığım bir sıcaklık’tı.
Küçük ellerimi uzattım boşluğa doğru,
Gölge değilmiş meğer, etten kemikten bir koru.
Kolları yoktu önce, sonra dünyayı sardı,
O an anladım: Anneler hiç gitmezdi aslında.
Sarılınca sustu içimdeki bütün fırtına,
Saçlarım onun nefesiyle dağıldı yine yana.
“Ben hep buradayım” dedi ışıkla, sessizce,
Gölgesi bile yeter, bir ömür sevmeye, beklemeye.
Meğer insan büyürmüş ama çocuk kalırmış biraz,
Annesinin gölgesine sığınınca hâlâ.
Işık varsa, bil ki o da vardır bir yerlerde,
Duvara düşen her gölgede, kalbine düşen her hecede.Annem ve bütün melek Annler için🖊☕️
2026-08-11 20:41:12