🫶🫀 :
मैले चाहेको मान्छे गुमाएँ, मैले जोगाउन खोजेको सम्बन्ध गुमाएँ, मैले रातभर जागेर सजाएका सपनाहरू गुमाएँ। जीवनले एक एक गरेर सबै कुरा मबाट खोसेर लग्यो, र आज फर्केर हेर्दा मसँग बाँकी रहेको भनेको यो थाकेको मन मात्र रहेछ। रातहरू यति लामा भए कि बिहान आउँछ भन्ने विश्वास नै हराउन थाल्यो। आँखा रोएर थाकिसके, आँसु पनि सायद सकिए, तर मनभित्रको पीडा अझै उस्तै छ। हरेक सम्झनाले घाउ कोट्याउँछ, हरेक यादले फेरि टुट्न बाध्य बनाउँछ, र म नबोलिकनै भित्रभित्रै हजारौँ पटक भाँचिएको छु
जब सबै कुरा गुमाएर एक्लै उभिएँ, तब थाहा भयो सबैभन्दा गाह्रो कुरा हार स्वीकार्नु होइन, आफूले मनदेखि चाहेको कुरा छोड्नु रहेछ। आज मसँग न त्यो मान्छे छ, न त्यो सम्बन्ध, न ती सपनाहरू; तर तिनका यादहरू अझै मेरो साससँगै बाँचेका छन्। तर अब म ती यादहरूलाई बोकेर रोइरहने छैन। पीडाले मलाई धेरै कुरा सिकाएको छ, र टुटाइले मलाई अझ बलियो बनाएको छ। त्यसैले अब म फेरि एउटा नयाँ बाटो रोज्नेछु, जहाँ पुराना घाउहरूको कथा त हुनेछ, तर मेरो भविष्यको गन्तव्य उनीहरूले तय गर्ने छैनन्
2026-08-16 02:31:29