ဒီနေ့ ကျွန်ုပ် သေသွားပြီဆိုပါတော့ အရင်ဆုံးကျနော့်အလောင်းကို ရင်ခွဲရုံပို့မယ်၊ ဗိုက်ထဲက အူတွေကလီစာ ဘာညာတွေကို နှုတ်ပြီး ပြန်ချုပ်ပစ်လိုက်မယ်။ အထားခံအောင်လို့ မြို့ပေါ်မှာလုပ်လေ့ရှိတာမျိုးပေါ့။ အဲ့သလိုမှမဟုတ်လည်း ကျနော့်အလောင်းကို အထားခံအောင်ဆေးထိုးမယ်။ ကျနော့်အသားတွေက သွေးဆုတ်ပြီး ဝါတာတာ ဖြစ်နေမယ်၊ နမ်းကြည့်ရင် ညှီစို့စို့အနံ့ထွက်နေမယ်။ အရိယာမဟုတ်တဲ့အတွက် အလောင်းကောင်က တောင့်တင်းအေးစက်ဖို့များနေတယ်။ မိသားစုဝင်တွေက သိပ်မဖက်ချင်တော့ပါဘူး။ ကြည့်ပြီးတော့သာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြလိမ့်မယ်။ ကျနော့်အလောင်းက လက်မနဲ့ခြေမတွေကို ကြိုးချည်လိမ့်မယ်၊ ကျနော့်အိတ်ထဲဖြစ်ဖြစ် ပါးစပ်ထဲဖြစ်ဖြစ် ကူးတို့ခကို ထည့်ပေးထားကြမယ်။ ကျနော့် အပေါ်မှာ ကျနော်ဝတ်ခဲ့တဲ့အဝတ်စားတွေ လွှမ်းပေးထားကြမယ်။ ကျနော့်အလောင်းကို မီးရှို့ရင်ရှို့မယ်၊ မြေမြှုပ်ရင်မြှုပ်မယ်။ သေချာပေါက်တော့ ရွံစရာကြီးဖြစ်မလာခင် ဖျက်စီးပစ်ဖို့မဖြစ်မနေလုပ်ကြရတော့မယ်။ အဲ့ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးကောင်းစားရေးအတွက် အတတ်ပညာတွေသင်ယူခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးသက်သက်သာသာနေရေး အတွက်စီးပွားရေးတွေရှာခဲ့တယ်၊ လိမ်ညာပြီး ပြောခဲ့တာတွေရှိမယ်။ နောက်ဆုံးအချိန်ကျ အဲ့ဒါတွေက ဘာမှ အရေးမပါတော့ပါဘူး၊ ရွံစရာခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ဘယ်လို ဖျက်စီးပစ်ရမလဲဆိုတာပဲအရေးပါလာမှာပါ။ ကျနော့်အင်္ကျီအဝတ်စားတွေကို ခွဲဝေယူကြမယ်၊ ကျနော်ပိုင်တဲ့အရာတွေကို ခွဲဝေယူကြမယ်။ တကယ်တမ်းတော့ ဘယ်ရုပ်ဝတ္ထုကိုမှ ကျနော်မပိုင်ပါဘူး၊ ပိုင်တယ်လို့အမှတ်မှား ခဲ့တာပါ။ မိသားစုတွေက ၃ရက်လောက်တော့ငိုကြမယ်၊ နောက်တော့ သတိရမိတဲ့အခါမှ ဝမ်းနည်းကြမယ်။ နောက်တော့ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားကြမယ်။ ကျနော့်အလောင်းကို သင်္ချိုင်းမှာ ဖျက်စီးခဲ့ပြီးတော့ ကျနော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်အကောင်ကို သစ်ခက်နဲ့ ခေါ်တာတွေဘာတွေလုပ်လိမ့်မယ်။ လူတစ်ယောက်က သေပြီးရင် ဝိညာဉ်ကောင်အဖြစ် ကြားခံဘဝနဲ့ နေရမယ်လို့ထင်ကြတဲ့ သဿတဒိဋ္ဌိ အစွဲနဲ့ လျှောက်လုပ်ကြမှာပါ။ ကျနော့်အဝတ်အစားကို ဖြန့်ခင်းထားပြီး ကျနော့်အဝတ်စားဘေးမှာ ထမင်းနဲ့ရေကို ချထားပေးမယ်၊ ပိုးကောင်တွေလည်း ကျနေမယ် အဲ့ဒီအထဲကို။ ကျနော်က အဲ့ဒါတွေကို ဝိညာဉ်အကောင်အနေနဲ့ စားလိမ့်မယ်လို့ ယူဆကြတယ်။ ကျနော်က ၇ ရက်လောက် ဝိညာဉ်ကောင်အဖြစ်နဲ့ အိမ်မှာနေပြီးတော့ (၇)ရက်ပြည့်ရင် အိမ်မှာမနေနိုင်တော့ဘူးလို့ ယုံနေကြလိမ့်မယ်။ တကယ်တမ်း ကျနော့်ရဲ့ လားရာဂတိနိမိတ်ကို သေခါနီးမှာမြင်ပြီးတော့ ရုပ်နာမ်နှစ်ပါးပျက်ပြီး စုတိစိတ်ကနေ တစ်ဖက်မှာတန်းပဋိသန္ဓေစိတ် ဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိချင်မှသိကြမှာပါ။ အဲ့ဒီတော့ ဓလေ့ထုံးစံအတိုင်း‌ လျှောက်လုပ်ကြမယ်။ ကျနော်ဟာ အပါယ်လေးဘုံရောက်ရင်ရောက်မယ်။ လူနတ် စသဖြင့် ပဋိသန္ဓေတည်ရင်တည်နေမယ်။ ကျနော်ဟာ သာဓုခေါ်နိုင်တဲ့ ပြိတ္တာဘုံသားဖြစ် ရင်၊ သာဓုခေါ်နိုင်မယ်၊ မခေါ်နိုင်မယ့် ပြိတ္တာနဲ့ ငရဲတိရိစ္ဆာန် ဖြစ်ရင် သာဓုမခေါ်နိုင်ဘူး။ လူ/နတ် ဘဝတွေကို ရောက်ရှိရင်လည်း သာဓုမခေါ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဝိညာဉ်ကောင်ဘဝနဲ့ သာဓုခေါ်မယ်လို့ ယူဆကြမယ်။ ဒါကို လူတွေက ဝိညာဉ်အကောင်ထွက်တယ်၊ ရုပ်တရားပျက်ပြီး နာမ်တရားဟာ ထာဝရရှိတယ် ဆိုတဲ့အယူလွဲမျိုးဖြစ်နေကြပါတယ်။ ကျနော်သာဓုမခေါ်နိုင်တဲ့ဘဝကိုရောက်နေရင် သာဓုခေါ်နိုင်တဲ့ ပြိတ္တာဘုံဘဝမှာရောက်နေကြတဲ့ သံသရာတလျှောက်ကဆွေမျိုးတွေကခေါ်ကြ ပါလိမ့်မယ်၊ ကုသိုလ်ပြုအမျှတန်းဝေတာကတော့ အကျိုးယုတ်တဲ့ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။ နောက်တော့ ကျနော်က ဘယ်ဘဝရောက်လို့ ရောက်နေမှန်းမသိ၊ ကျနော့်အသုံးဆောင်တွေကို ခွဲဝေယူကြသူတွေက စိတ်ထဲမသိုးမသန့်ဖြစ်ကြမယ်။ ကျနော့်အခန်းလည်းဝင်အိပ်ရဲမှာမဟုတ်ကြဘူး။ တရေးနိုးရင်အိမ်သာလည်း ရဲရဲသွားရဲကြမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျနော်ဆုံးရှုံးသွားလို့ ဝမ်းနည်းတဲ့သူတွေက ကျနော်ကခြောက်မယ်လို့တွေးပြီးကြောက်ကြမယ်။ ကျနော့်ကုတင်ဘာညာကို တရော်ကင်းပွန်းတွေ ဘာတွေနဲ့လည်း ဆေးကြဦးမယ်။ အဲဒါတွေကိုဘယ်သူတွေကလုပ်မလဲဆိုတော့ ကျနော်တို့ချစ်လှပါပြီဟဲ့ဆိုတဲ့မိသားစု ကျနော်တို့တွယ်တာမြတ်နိုးလှပါတယ်ဆိုတဲ့ မိသားစုကလုပ်မှာပါ။ လူတွေက ငါတို့လည်း ဒီလမ်းသွားရမှာပါလားလို့ တွေးမိတဲ့သူ တွေးမိမယ်၊ တွေးမိပြန်တော့လည်း ငါတို့နဲ့ဝေးပါသေးတယ်ကွာလို့ ထင်မှတ်တာမျိုး ဖြစ်နေမယ်။ အဲ့လိုနဲ့ သေလိုက်ကြတာ ရေတွက်လို့ကိုမကုန်ဘူး။ သံသရာခရီးကို သွားကြဖို့အတွက် မိမိရဲ့ကုသိုလ်နဲ့ အကုသိုလ်၊ မိမိအားထုတ်ထားတဲ့ ဘာဝနာ၊ မိမိစောင့်ထိန်းထားတဲ့ သီလ အဲ့ဒါတွေကပဲ ကမ္မပစ္စည်းအနေနဲ့ အကျိုးပြုမှာပါ၊ မအိပ်မနေကြိုးစားပြီးရထားတဲ့ဘွဲ့တွေလည်း အလကားပါပဲ၊ သက်စွန့်စံဖျား ကြိုးစားပြီး ရှာဖွေထားတဲ့စည်းစိမ်တွေလည်း အလကားပါပဲ။ ဒီလိုပြောလို့ လူဝတ်ကို စွန့်တော့လို့ ဆိုလိုနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အနှစ်နဲ့အကာကို ခွဲခြားပြထားတာပါ။ အနှစ်ကို အနှစ်မှန်းသိဖို့ အကာကို အကာမှန်း သိဖို့ပေါ့ဗျာ။ နေ့စဉ် အနှစ်ရှိတာတွေ ဘယ်လောက်လုပ်မိလဲ အကာတွေကို အနှစ်အထင်နဲ့ ဘယ်လောက် လုပ်မိနေလဲ ဒါမျိုးတွက်ကြည့်ဖို့ပေါ့။ သားသမီး လင်သား မယားနဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို စွန့်ဖို့ပြောတာက လွှင့်ပစ်လိုက်ဖို့ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲ့ဒီအပေါ်တွယ်တာနေတဲ့ တဏှာကို သတိလေးနဲ့ပယ်ဖို့ပြောတာပါ။ credit ## crd-@ကြီးလေးကြီးဘိက္ခု - @kyawswarhlaky