پنج سال گذشت؛ اما برای بعضی دردها، زمان درمان نیست، فقط آن ها را عمیق تر می کند.
پنج سال است که دختران افغانستان به جای ساختن آینده، به آینده ای فکر می کنند که از آن ها گرفته شد؛ به کتاب هایی که نیمه کاره ماندند، صنف هایی که خالی شدند و آرزوهایی که پشت درهای بسته جا ماندند.
پنج سال گذشت؛ خیلی ها بزرگ شدند، اما نه با رؤیاهایشان؛ با حسرت هایی که نباید در سنِ جوانی تجربه می کردند.
افغانستان هنوز همان سرزمین است؛ کوه هایش پابرجاست، خاکش همان خاک است، اما برای بسیاری از دخترانش، «آینده» دیگر واژه ای ساده نیست؛ نامِ چیزی ست که پنج سال است در انتظارش مانده اند.