🦋 :
मेरो आँखाबाट हरेक चोटि झरेको आँसुलाई आज मैले प्रश्न गरेँ, “किन बारम्बार आउँछौ?” आँसुले केही बोलेन, तर मेरो मनले बिस्तारै उत्तर दियो, “किनकि तिमी साँच्चै थाकेका छौ, भित्रभित्रै धेरै दुखेका छौ। तिम्रो मौनता सुन्ने, तिम्रा शब्द नबोली बुझ्ने, तिम्रो मनको भार बाँड्ने कोही भेटिएन। त्यसैले त तिम्रो सबैभन्दा नजिकको सहारा म बन्ने, र मेरा रूपमा आँसु तिम्रा आँखाबाट बगिरहे।”
त्यो उत्तर सुन्नासाथ मन एक्कासि झस्कियो। कहिलेकाहीँ आफ्नै मनले बोलेका सत्यहरू संसारका सबै शब्दभन्दा धेरै गहिरा हुँदारहेछन्। त्यसपछि मनले फेरि सोध्यो, “तिमीले देखेका ती सुन्दर सपना कहाँ हराए? तिमीले मनदेखि चाहेका मानिसहरू किन टाढा भए? जसलाई आफ्नै ठानेका थियौ, उनीहरूले पनि तिम्रो मौन पीडा किन बुझेनन्?” यी प्रश्नहरूको उत्तर खोज्दै जाँदा मन झन् भारी हुँदै गयो। जीवनमा सबैभन्दा धेरै चोट त पराईले होइन, आफ्नै भनेर विश्वास गरेका मानिसहरूले बुझ्न नसक्दा लाग्दोरहेछ। मुस्कानको पछाडि लुकाइएका पीडाहरू कसैले देखेनन्, र नबोलेका भावनाहरू कसैले सुन्न चाहेनन्।
तर यति धेरै पीडाका बीच पनि एउटा सत्य बाँकी छ— आँसु कमजोरी होइनन्, ती मनको भाषा हुन्। कहिलेकाहीँ आँसु नै त्यस्तो साथी बन्छ, जसले कुनै प्रश्न गर्दैन, कुनै निर्णय सुनाउँदैन, केवल मनको बोझ हल्का गरिदिन्छ। सायद समयले हराएका सपना फर्काएर नल्याओस्, हराएका मानिसहरू पनि नफर्किऊन्, तर एक दिन यही आँसुले नयाँ साहस जन्माउनेछ। किनकि रात जति नै लामो भए पनि, बिहानको उज्यालोलाई रोक्न कसैले सक्दैन। अनि त्यो दिन मैले आफ्नै मनलाई गर्वका साथ भन्न सकेँ, “म टुटेको थिएँ, तर हार मानेको थिइनँ।”🍂🖤🥹
2026-08-14 19:01:22