@junejo_100: ھِڪُنظم تو وداعي ھٿُلوڏيندي چيو ھو، اکيون آليون نہ ڪجان، مون کي رُڃ گھڻو نہ وڻندي آھي، پر بارش جي گھڻائي بہ سيلاب جي خوف ۾ وڪوڙي ڇڏيندي آھي، تون ڄاڻي ٿو، سوڪ ۾ گھڻو وقت جئي سگھجي ٿو، ھلي سگھجي ٿو، پر سيلاب ۾، گھڻو وقت نہ جئي ٿو سگھجي، نہ رھي ٿو سگهجي، وڇوڙا ۽ ميلاپ، در جي طاقن جيئن ٿيندا آھن، ڪڏهن وصل ڪڏهن فراق، منھنجون چڳُون جڏهن ھوا ۾ لُڏديون، تنهنجي ئي آڱرين جي لمس کي محسوسُڪنديون، ھوا جي رُخ تي ساھ کڻڻ کان اڳُ، نازبُوءٓ جي گل تي پوپٽ کي ڏِسِجان، کُوھ جو رستو جڏهن شام جو پاڻيارن جي ساک ڏيندو، مالُفطري گيت جي تشبيھ ٿي وٿاڻن ڏي ورندو، پنڇي آکيرن ڏانهن موٽندا، ڳوٺ جون گھٽيون پاڇُولا مٽينديون، آئون ايندس، تون ياد جي ديپ کي اُجھڻ ھرگز نہ ڏِجان...💔😢