@tata_motywuje: Edward nie próbuje zmienić psa. On robi coś, co pozwala mu lepiej widzieć i być widzianym. To bardzo piękna metafora tego, czego często potrzebujemy w relacjach. Nie kogoś, kto będzie nas naprawiał i dopasowywał do swoich oczekiwań, ale kogoś, kto pomoże nam odsłonić to, co przez lata było zasłonięte. Czasami pod warstwą lęku, wstydu, wycofania czy mechanizmów obronnych nadal jest ta sama osoba — tylko trudniej ją zobaczyć. I może właśnie dlatego ta scena tak porusza. Edward, który sam całe życie był postrzegany przez pryzmat swojego wyglądu i odmienności, potrafi zobaczyć w tym psie coś więcej niż jego zewnętrzną warstwę. Nie zawsze potrzebujemy, żeby ktoś nas zmieniał. Czasami potrzebujemy kogoś, przy kim możemy wreszcie pokazać oczy.