@nevinaktekingulfratsiir: Kimsesiz değilsin evlat bu bayrak, bu vatan senin.🇹🇷 Kışlanın meydanı o gün hiç olmadığı kadar kalabalıktı.Az önce yemin töreni sona ermişti. Ülkesine bayrağına ve vatanına bağlılık yemini eden askerler dimdik sıralar hâlinde duruyor, karşılarında onları izleyen ailelerin gözlerinde ise tarifsiz bir gurur vardı.İstiklal Marşı’nın ardından yükselen komut sesleri hâlâ meydanda yankılanıyordu. Genç askerlerin gür sesleri anne babaların yüreğine dokunmuştu.Anne babalar evlatlarına bakmaya doyamıyordu. Kimi telefonuyla o anları ölümsüzleştiriyor kimi gözyaşlarını saklamaya çalışıyor, kimi de birazdan kendisine doğru koşarak gelecek evladını bekliyordu.Yıllardır büyüttükleri çocuklarını şimdi üniforma içinde karşılarında görmek göğüslerini gururla kabartıyordu. Tören dağılmıştı.Yüzlerce insan kışlanın avlusunu kavuşmanın sıcaklığıyla doldurmuştu. Kimi anne oğluna sarılıyor, kimi baba gururla omzuna dokunuyor, kardeşler birbirine sokuluyor, fotoğraflar çekiliyor, gözyaşları ve gülüşler birbirine karışıyordu. Ama o kalabalığın içinde kimsenin fark etmediği biri vardı. Bir asker… Birazdan gözleri kendi ailesini arayacak fakat bulamayacaktı. Kalabalıklar yavaş yavaş dağılmaya başladı.Herkes sevdiklerine sarılırken o sessizce onları izliyordu. Her sarılış yüreğindeki özlemi biraz daha büyütüyordu.Keşke annesi de babasıda burada olsaydı.Göğüsleri gururla kabarmış halde ona sarılsaydılar. Özlemini duyduğu insanlar çoktan toprağa karışmıştı.Bugün onların yokluğunu her zamankinden daha derinden hissetti yüreğinde. Başını kaldırdı.Gökyüzüne baktı. İçinden sessizce bir asker selamı gönderdi sevdiklerine; “Beni gördünüz mü bugün yemin ettim.”dercesine.Tam o sırada üniformasının üzerine güneşten ince bir huzme düştü.Bir an durdu. Sanki gökyüzünden ona gönderilmiş küçük bir işaretti.Sonra dimdik duran omuzları yavaşça çöktü.Boynu büküldü.Gözlerinden süzülen yaşlar toprağa damladı. Toprak onun gözyaşlarını sessizce içine kabul etti.Sessizce gözyaşlarını sildi.Tören alanı dağıldıkça yalnızlığını daha derinden hissetti. Uzaktan bir süredir onu izleyen komutanın yüreği bu manzaraya dayanamadı.Yanına doğru yürüdü. “Ne oldu evladım? Herkes sevdikleriyle gitti.Senin kimsen yok mu?” Başını kaldırdı.Gözleri doluydu. “Yok komutanım.” Bir an sustu.Başını önüne eğdi. “Ben hem öksüzüm hem yetimim komutanım. Gelecek kimsem yok.” Komutanın da gözleri doldu.Bir şey söylemeden kollarını açtı. “Gel buraya evlat.” Asker önce şaşırdı. Sonra kendini komutanının kollarına bıraktı. Komutan onu sımsıkı sarıp kulağına fısıldadı: “Ben varım oğlum… Koskoca devletin var. Sen yalnız değilsin.” O anda asker içinde ne varsa o sarılışın içinde bıraktı.Ağladı… Komutan da ağlıyordu.Bir eliyle askerin sırtını sıvazlıyor diğer eliyle gözyaşlarını siliyordu.Az önce yüzlerce insanın doldurduğu meydanda artık sadece ikisi kalmıştı. Bir asker,bir komutan gökyüzümde dalgalanan bayrak ve kocaman bir sessizlik.Komutan bir süre sonra derin bir nefes aldı askerin yüzünü ellerinin arasına aldı.Alnından öperek; “Bak evlat itiraz istemem bu hafta sonu benim misafirim olacaksın.Sende benim bir evladımsın artık “dedi. Asker gözyaşları içinde ona baktı.Komutan gülümsedi. “Beni de bir baban say.” Askerin gözlerinden yeniden yaşlar süzüldü.Bu kez yalnızlığın gözyaşları değildi.Uzun yıllar sonra hayatında ilk defa biri ona ben varım demişti. Ve bazen insanın hayatını değiştiren şey çok büyük sözler değil, sadece birinin size sımsıkı sarılıp,“sen yalnız değilsin gel evlat deyişiydi… 19/09/2026 Nevin Aktekin Gülfırat #asker #türk #hikaye #nevinaktekingülfırat #reels

Nevin Aktekin Gülfırat

Open In TikTok:

Region: TR

Wednesday 19 August 2026 11:17:57 GMT