@dilshad.baloch206: زندگي هڪ عجيب ڪتاب آهي ان جا ڪجهه صفحا کل سان ڀريل هوندا آهن ۽ ڪجهه صفحا ڳوڙهن سان. ۽ ڪجهه صفحا اهڙا هوندا آهن جن کي پڙهڻ کان پوءِ دل چئي وين چوندي آهي ڪاش هي صفحا ڪڏهن آيا ئي نه هجن ها مون به اهڙا صفحا ڏٺا آهن. صفحا جتي واعدا هئا. صفحا جتي قسمون هيون. صفحا جتي "هميشه گڏ رهنداسين" لکيل هو. پر وقت جو قلم ايڏو بي رحم آهي جو اهو سڀ ڪجهه ڪاري ڪري ڇڏيندو آهي. حسرتون... هي لفظ پاڻ ۾ ئي هڪ درد آهي. حسرت ڪنهن جي هڪ نظر جي. حسرت ڪنهن جي هڪ ڳالهه جي. حسرت ڪنهن جي هڪ وقت جي. حسرت انهي "شايد" جي جيڪو ڪڏهن "ها" نه ٿي سگهيو. آئون سالن تائين حسرت ۾ جيئندو رهيس. حسرت ته هو سمجهي ويندو. حسرت ته هو موٽي ايندو. حسرت ته هو هڪ ڀيرو وضاحت ڏيندو. حسرت ته هو چوندو "مون کان غلطي ٿي وئي". پر سائين ڪجهه ماڻهو وضاحت ڏيڻ لاءِ به نه ايندا آهن. اهي بس هليا ويندا آهن. بنا آواز جي، بنا نشاني جي، بنا ڪنهن سبب جي. ۽ توهان کي ڇڏي ويندا آهن سوالن جي هڪ وڏي دنيا سان. سڀ کان وڏو درد خبر آهي ڇا آهي؟ جڏهن توهان ڪنهن لاءِ پنهنجي سڄي دنيا ٺاهيو، ۽ اهو شخص توهان جي دنيا ۾ مهمان بڻجي رهي. جڏهن توهان ڪنهن کي گهر سمجهو، ۽ اهو شخص توهان کي رستو سمجهي. جڏهن توهان ڪنهن لاءِ دعا ڪريو، ۽ اهو شخص توهان لاءِ اجنبي بڻجي وڃي. آئون پاڻ کي راتين جو سوال ڪندو هوس "مون ڇا غلط ڪيو؟" "آئون ڪٿي گهٽ پيو؟" "مون ڪهڙي ڳالهه تي اعتبار نه ڪيو؟" پر جواب؟ جواب ڪڏهن به نه آيو. ڇو جو ڪجهه سوالن جا جواب نه هوندا آهن. ڪجهه زخمن جي دوا نه هوندي آهي. ڪجهه ٽٽڻ جي آواز ڪو به نه ٻڌندو آهي. وقت گذريو سائين. آهستي آهستي مون سکيو. سکيو ته هر ڪو جيڪو توهان جي زندگي ۾ اچي، اهو رهڻ لاءِ نه ايندو آهي. ڪجهه ماڻهو توهان کي سيکارڻ لاءِ ايندا آهن. ڪجهه توهان کي مضبوط ڪرڻ لاءِ ايندا آهن. ڪجهه توهان کي اهو ٻڌائڻ لاءِ ايندا آهن ته توهان اڪيلا به مڪمل آهيو. جڏهن دل وارو ماڻهو غيرن سان ملي ويندو آهي... ان ڏينهن دل مرندي آهي سائين. ان ڏينهن سڀ اميدون دفن ٿي وينديون آهن. ان ڏينهن سڀ خواب ٽٽي ويندا آهن. پر عجيب ڳالهه اها آهي ته انهي ئي ڏينهن کان پوءِ حسرت به ختم ٿي ويندي آهي. ڇو جو پوءِ اميد ئي نه بچندي آهي. ۽ جتي اميد نه هجي، اتي حسرت به نه هوندي آهي