@ko.sai536: . ''တစ်ခါတလေ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးကိုကြည့်ပြီး သူပျော်နေပြီလို့ ထင်မိတတ်တယ်... "ဒါပေမယ့်...နေဝင်ချိန်မှာ တောင်တန်းတွေပေါ်က အလင်းရောင်တွေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်သွားသလို... "လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးနောက်မှာလည်း ဘယ်သူမှ မမြင်ရတဲ့ အမှောင်တစ်ခု ရှိတတ်တယ်... "ငါလည်း အဲဒီလိုပါပဲ...လူတွေရှေ့မှာတော့ အရင်လိုပဲ ရယ်တယ်... "အရင်လိုပဲ စကားပြောတယ်... "အဆင်ပြေပါတယ်'' လို့လည်း လွယ်လွယ်လေး ပြောတတ်လာတယ်...တကယ်တော့ အဆင်ပြေတာ မဟုတ်ဘူး... "တစ်ချို့နာကျင်မှုတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မရှင်းပြချင်တော့တဲ့အခါ အပြုံးတစ်ခုက အလွယ်ဆုံးအဖြေ ဖြစ်လာတတ်တယ်... "မေ့သွားပါပြီ''လို့ ပြောလိုက်တယ်...တကယ်တော့ မေ့သွားတာ မဟုတ်ဘူး... “အဆင်ပြေပါတယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်... တကယ်တော့ ရင်ထဲမှာ အဆင်မပြေသေးတဲ့ အရာတွေ အများကြီးရှိနေတုန်းပဲ... "မိုးရွာပြီးသွားတဲ့နောက် သစ်ရွက်ပေါ်က မိုးရေစက်တွေဟာ တစ်စက်ချင်းစီ မြေကြီးထဲ ပျောက်သွားတတ်တယ်... "နေရောင်ပြန်ထွက်လာရင် မြေပြင်က ခြောက်သွားတယ်... "လူတွေကလည်း အချိန်ကြာလာရင် နာကျင်မှုတွေ ပျောက်သွားပြီလို့ ထင်ကြတယ်... "ဒါပေမယ့်...တချို့ဒဏ်ရာတွေက ခြောက်သွားတာပဲရှိတယ်...အမာရွတ်ကတော့ တိတ်တိတ်လေး ကျန်နေတတ်တယ်... "ငါ့အပြုံးတွေကလည်း အဲဒီအမာရွတ်ပေါ်မှာ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အရောင်တစ်ရောင်ပဲ... "တစ်ခါတလေ...လေညင်းတစ်ချက် တိုက်လာရုံနဲ့ အရင်က မင်းနဲ့အတူရှိခဲ့တဲ့ နေ့ရက်တွေကို ရုတ်တရက် သတိရမိတတ်တယ်... "သစ်ရွက်တစ်ရွက် လွင့်သွားတာကိုကြည့်ရင်း တစ်ချိန်က ငါတို့အတူ လျှောက်ခဲ့တဲ့လမ်းတွေကို သတိရတယ်... "မိုးရေစက်တစ်စက် မြေကြီးပေါ်ကျတာကိုကြည့်ရင်း တစ်ချိန်က မျက်ရည်တွေကို မင်းမမြင်အောင် ဖုံးထားခဲ့ရတဲ့ ညတွေကို သတိရတယ်... "အဲဒီအချိန်မှာ တစ်နေ့လုံး ပြုံးခဲ့တဲ့အပြုံးက ခဏလောက် ပျောက်သွားတတ်တယ်... "ပြီးတော့...လူတွေမမြင်အောင် ပြန်တပ်လိုက်ရတယ်... "ဘာလို့လဲဆိုတော့...လောကကြီးက ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာထက်... "ကိုယ်အပြင်မှာ ဘယ်လောက်အဆင်ပြေနေလဲဆိုတာကိုပဲ ပိုမြင်ချင်ကြလို့ပါ... "သစ်ပင်တစ်ပင်က မိုးမရွာတဲ့ရာသီမှာတောင် အရွက်စိမ်းစိမ်းတွေနဲ့ ရပ်နေတတ်တယ်... "ဒါပေမယ့်...မြေအောက်မှာ သူ့အမြစ်တွေက ရေကို ဘယ်လောက်ရှာနေရလဲဆိုတာ အပေါ်ကနေ မမြင်ရဘူး... "လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးလည်း အဲဒီလိုပဲ... အပြင်မှာ မြင်ရတဲ့အရာက အတွင်းမှာ ခံစားနေရတဲ့အရာရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတောင် မဟုတ်ဘူး... "တစ်ချိန်က...ငါ မင်းကို အရမ်းချစ်ခဲ့တယ်... အဲဒီအချစ်ကို အခုထိ မမုန်းချင်သေးဘူး... "ဒါပေမယ့်...မင်းမရှိတော့တဲ့နောက် အဲဒီအချစ်ကိုပဲ နေ့တိုင်း တိတ်တိတ်လေး သယ်ဆောင်နေရတယ်... "တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့ညတွေမှာ တစ်နေ့လုံး ပြုံးခဲ့သမျှကို ပြန်စဉ်းစားမိတယ်... "ငါဘယ်လောက်အထိ ဟန်ဆောင်နိုင်ခဲ့လဲဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် အံ့ဩမိတယ်... "အရင်က မျက်ရည်ကျရင် ငါ့မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်ခဲ့တယ်...အခုတော့...မျက်ရည်မကျအောင် အပြုံးနဲ့ ဖုံးထားတတ်လာတယ်... "အပြုံးအတုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်'' ဆိုတာ လူတွေကို လိမ်ညာပြီး ပြုံးနေတဲ့အကြောင်း မဟုတ်ဘူး... "တစ်ချိန်က အရမ်းနာခဲ့ဖူးတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ သူ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို ဘယ်သူ့ဆီမှ မတောင်းဆိုတော့ဘဲ... "မျက်ရည်တွေကို ပြန်သိမ်းပြီး ''ငါအဆင်ပြေပါတယ်'' ဆိုတဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ နေ့ရက်တွေကို ဆက်ဖြတ်သန်း တတ်လာတဲ့ အကြောင်းပါ... "တစ်နေ့နေ့မှာတော့...ဟန်ဆောင်စရာ မလိုတော့တဲ့နေ့ ရောက်လာမယ်ထင်တယ်... "အဲဒီနေ့မှာ မပြုံးချင်ရင် မပြုံးဘူး...မေ့မရရင် လည်း မေ့မရဘူးလို့ ဝန်ခံမယ်... "ဒါပေမယ့်...အဲဒီနေ့မရောက်သေးခင်တော့ လူတွေမြင်တဲ့ ငါက ပြုံးနေတယ်... "လူတွေမမြင်တဲ့ ငါကတော့ တစ်ချိန်က မင်းနဲ့အတူရှိခဲ့တဲ့ အမှတ်တရတွေ အောက်မှာ တိတ်တိတ်လေး ဝမ်းနည်းနေတုန်းပါ... "ပြီးတော့...ဘယ်သူမှ မသိတဲ့အရာတစ်ခုရှိတယ်...ငါ့အပြုံးတွေဟာ ပျော်ရွှင်မှုကို ပြောပြနေတာ မဟုတ်ဘူး... "တစ်ချိန်က...ငိုခဲ့ရတာတွေကို ဘယ်သူမှ မမြင်အောင် တိတ်တိတ်လေး ဖုံးကွယ်ထားတာပါ... 📖 𝑲𝒐 𝑺𝒂𝒊 🖋️

📖 𝑲𝒐 𝑺𝒂𝒊 🖋️

Open In TikTok:

Region: MM

Friday 21 August 2026 00:15:49 GMT