زندگيءَجي هن ڊگهي سفر ۾ اسان ڄڻ پنهنجو سڀ ڪجهه وقت جي حوالي ڪري ڇڏيو۔ هڪ هڪ ڪري خوشيون، ماڻهو، ۽ پنهنجائپ جا احساس هٿن مان واري وانگر ترڪي ويا۔ ڪڏهن سوچيو ئي نه هيو ته جن تي دل سان ڀروسو ڪنداسين، اهي ئي هڪ ڏينهن ياد بڻجي رهجي ويندا۔ دوکن جا نشان دل تي اهڙا ته کوٽي ويا، جو مسڪرائڻ به هڪ ادا بڻجي وئي۔ ننڍپڻ ۾ جيڪي خواب اکين ۾ سجاياسين، سي رڳو خواب نه هئا، پر وڏين منزلن جا سڏ هئا۔ اسان سمجهيو هو ته منزلون خوشي ڏينديون، پر خبر نه هئي ته انهن تائين پهچڻ لاءِ روح کي به ٿڪائڻو پوندو۔ هڪ گهر کان ٻئي گهر، هڪ شهر کان ٻئي شهر، انسان رڳو جسم سان نه پر احساسن سان به هجرت ڪندو رهي ٿو۔ چون ٿا جيڪو ماڻهو گهر جي در تان ٻاهر نڪري ٿو، اهو ساڳيو واپس نٿو اچي۔ وقت هن جي سوچ، هن جي دل، ۽ هن جي خاموشيءَکي بدلائي ڇڏي ٿو۔ اسان به موٽياسين ته سهي، پر اندر ڪجهه ٽٽي چڪو هو۔ اها ٽٽڻ ڪا اڄ جي نه هئي، پر صدين کان هلندڙ هڪ ڪهاڻي هئي — مشڪلاتن، محرومين ۽ دوکن جي ڪهاڻي، جيڪا ڄڻ نسل در نسل وراثت بڻجي هلندي رهي آهي۔ پر ان سڀ جي باوجود، دل جي ڪنهن اونهي ڪنڊ ۾ اميد جي هڪ ننڍڙي لاٽ اڃا ٻري ٿي۔ اها لاٽ انسان کي چوندي رهي ٿي ته شايد ايندڙ صبح نئين سڪون سان ايندي، شايد ڪنهن موڙ تي زندگي وري پنهنجو بڻجي ويندي۔#sindhisong #zawarfaqeer #fyp #sadsong #trending - @blackboy86524