စစ်ပွဲထဲကနေ ထွက်လာတာ တစ်နှစ်နီးပါးရှိပြီ။ လူတွေကတော့ “အခု အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်ပြီပေါ့” လို့ ပြောကြတယ်။ ဟုတ်တယ်… အပြင်မှာတော့ ငြိမ်းချမ်းနေပြီ။ ဒါပေမယ့် ငါ့ခေါင်းထဲမှာတော့ စစ်ပွဲက မပြီးသေးဘူး။ ညရောက်ရင် အိပ်မပျော်ဘူး။ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တာနဲ့ အရင်ကအသံတွေ ပြန်ကြားရတယ်။ တစ်ခါတလေ ငါ ပြန်မသွားချင်ဘူးလို့ တွေးတယ်။ နောက်တစ်ခါကျတော့ “ဘာလို့ ပြန်မသွားတာလဲ” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မေးမိတယ်။ ထူးဆန်းတယ်။ ငါမုန်းခဲ့တဲ့နေရာကို ငါပြန်လွမ်းနေမိတယ်။ ငါအသက်ရှင်ဖို့ ကြောက်ခဲ့တဲ့နေရာကို ငါ့စိတ်က ပြန်ရှာနေတယ်။ အပြင်လောကထဲ ရောက်လာတဲ့အခါ လူတွေက သူတို့ဘဝကို ဆက်နေကြတယ်။ အလုပ်သွားတယ်။ အိမ်ပြန်တယ်။ ရယ်တယ်။ စားတယ်။ အိပ်တယ်။ ငါကတော့… ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘူး။ ငါ့ဘဝရဲ့ ငါးနှစ်လောက်ကို စစ်ပွဲထဲမှာ ထားခဲ့ပြီးပြီ။ အခု ငါ့ကိုယ်ငါ ပြန်ရှာနေရတယ်။ တစ်ခါတလေ ငါ စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တာကို လွမ်းတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအချိန်မှာ ငါဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိခဲ့တယ်။ ဘယ်သူ့ဘေးမှာ ရပ်ရမလဲ သိခဲ့တယ်။ ဘယ်အရာကို ကာကွယ်ရမလဲ သိခဲ့တယ်။ မနက်ဖြန်အတွက် ဘာကြောင့် အသက်ရှင်ရမလဲဆိုတာတောင် သိခဲ့တယ်။ အခုတော့ ငါ့ရှေ့မှာ လမ်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လမ်းကို လျှောက်ရမလဲ မသိဘူး။ ဒါကြောင့်ပဲ ဖြစ်မယ်… စစ်ပွဲထဲကို မပြန်ချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် စစ်ပွဲထဲကို ပြန်သွားချင်နေတယ်။ တကယ်တော့ ငါလွမ်းနေတာ စစ်ပွဲကို မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ ငါလွမ်းနေတာက— အဲဒီအချိန်က ငါ့ကိုယ်ငါ။ အခု ငါက အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့တဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုဆက်အသက်ရှင်ရမလဲဆိုတာကိုတော့ မသိတော့ဘူး #crdမူရင်းစာသား - @sawsithuhein4