@otakupop: A tiny baker and her sweetest helper! 🥹🤎 We pulled Boris with Toast and Miffy with Bun from the Miffy Bakery Series—these plush keychains are way too cute! Now available at OTAKUPOP ✨ #miffy #miffyandfriends #blindbox #animeshop #OtakuPop

OtakuPop
OtakuPop
Open In TikTok:
Region: US
Sunday 23 August 2026 20:27:54 GMT
1176
37
2
3

Music

Download

Comments

7cigscars
𝐡ayden 𓏴 𝐡aven :
Is there gonna be twisted wonderland merch in the future?? 🥹
2026-08-23 20:33:44
0
luluthebabypersian
Lulu 🎀👑🩰 :
2026-09-03 06:15:33
0
To see more videos from user @otakupop, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Жалғасы👇 Бұрын бәрі үйге жиі келетін. Қазір көбіне телефонмен ғана сөйлеседі. Бір күні үлкен ұлым келді. — Әке, осы үйді кімге қалдырасыз? — деді. Мен таңырқап: — Мен әлі тірімін ғой, балам. Ол күліп: — Әке, жаман оймен сұрап тұрған жоқпын. Кейін араздасып қалмайық дегенім. — Мен өлгеннен кейін өздерің ақылдасарсыңдар. — Бірақ қазірден шешіп қойсақ дұрыс емес пе? Мен үндемедім. Арада бір ай өткенде кіші ұлым да осы әңгімені бастады. — Әке, үйдің құжатын көрсете аласыз ба? — Не үшін? — Үйді кейін қалай бөлетінімізді білейік. Менің ішім біртүрлі ауырды. Бір кезде мен балаларымның баспанасы болсын деп осы үйді салған едім. Енді өзім тірі отырғанда, олар менің үйімнің кімге қалатынын есептеп жүр. Бір күні қызым келді. Ол бауырларынан өзгеше сөйлеп: — Әке, сізге бір нәрсе айтайын. Үйді кімге беретініңізді өзіңіз шешіңіз. Бірақ меніңше, сізге қазір үйдің мұрагері емес, қасыңызда отыратын бала керек. Мен қызымның қолын ұстап: — Сен ғана түсіндің, — дедім. Бірақ сол күні кешке үлкен ұлым тағы келді. Бұл жолы жалғыз емес. Қолында бір папкасы бар. — Әке, біз бұл мәселені сот арқылы шешуге мәжбүр болдық. Мен орнымнан тұрып: — Қандай мәселе? дедім. Ұлым папканы үстелге қойды. — Үйдің мәселесін. Мен папкаға ұзақ қарап отырдым. Сол сәтте алғаш рет балаларымның мені әке емес… осы үйдің иесі ретінде көріп жүргенін түсіндім. ЖАЛҒАСЫ БАР…
Жалғасы👇 Бұрын бәрі үйге жиі келетін. Қазір көбіне телефонмен ғана сөйлеседі. Бір күні үлкен ұлым келді. — Әке, осы үйді кімге қалдырасыз? — деді. Мен таңырқап: — Мен әлі тірімін ғой, балам. Ол күліп: — Әке, жаман оймен сұрап тұрған жоқпын. Кейін араздасып қалмайық дегенім. — Мен өлгеннен кейін өздерің ақылдасарсыңдар. — Бірақ қазірден шешіп қойсақ дұрыс емес пе? Мен үндемедім. Арада бір ай өткенде кіші ұлым да осы әңгімені бастады. — Әке, үйдің құжатын көрсете аласыз ба? — Не үшін? — Үйді кейін қалай бөлетінімізді білейік. Менің ішім біртүрлі ауырды. Бір кезде мен балаларымның баспанасы болсын деп осы үйді салған едім. Енді өзім тірі отырғанда, олар менің үйімнің кімге қалатынын есептеп жүр. Бір күні қызым келді. Ол бауырларынан өзгеше сөйлеп: — Әке, сізге бір нәрсе айтайын. Үйді кімге беретініңізді өзіңіз шешіңіз. Бірақ меніңше, сізге қазір үйдің мұрагері емес, қасыңызда отыратын бала керек. Мен қызымның қолын ұстап: — Сен ғана түсіндің, — дедім. Бірақ сол күні кешке үлкен ұлым тағы келді. Бұл жолы жалғыз емес. Қолында бір папкасы бар. — Әке, біз бұл мәселені сот арқылы шешуге мәжбүр болдық. Мен орнымнан тұрып: — Қандай мәселе? дедім. Ұлым папканы үстелге қойды. — Үйдің мәселесін. Мен папкаға ұзақ қарап отырдым. Сол сәтте алғаш рет балаларымның мені әке емес… осы үйдің иесі ретінде көріп жүргенін түсіндім. ЖАЛҒАСЫ БАР…

About