@klcameron: “Naar mijn mening had hij geen behoefte aan een gesprek.” Hier zie je ons in Parijs, al bijna uit elkaar, maar toch samen onder de verlichte Eiffeltoren, Ik deel deze beelden niet om haar en mij, maar om wat mis is gegaan bij Exodus. Dat moet beter, en ik zal iedereen ter verantwoording roepen, want wat zij kapot gemaakt hebben had niet zo hoeven te gaan, zeker niet. Ik heb mijn eigen cliëntdossier opgevraagd. 429 pagina’s. 764 registraties. 653 dagrapportages, geschreven door zestien medewerkers, over één man: Kai Alesandro Louis Cameron. Van 12 januari 2023 tot 14 mei 2025 heeft een organisatie elke dag opgeschreven wat ik deed, wat ik zei, met wie ik belde, hoe laat ik binnenkwam en hoe hard mijn muziek stond. Dit boek leest dat dossier terug. Dag voor dag. Naast mijn eigen herinnering. „Naar mijn mening had hij geen behoefte aan een gesprek.” Dat schreef zij op 18 januari 2023, de dag dat we elkaar voor het eerst zagen. Van alle honderden zinnen is dat misschien wel de meest volmaakt onjuiste. Ik had die middag precies één besluit genomen. Ik kwam in januari 2023 binnen bij een begeleidwonenvoorziening voor mensen met een justitiële achtergrond. Twee tassen, waarvan één van de supermarkt. Op aankomstdag tekende ik vijf documenten die ik niet las. Wat ik daarna kreeg: een kamer, beddengoed, voedingsgeld uit een kluis — en een wekelijkse urinecontrole. Wat ik zélf regelde: een uitkering, ID-kaart, twee banen, sportschool, rijlessen, huisarts, apotheek, betalingsregeling en inschrijving bij WoningNet. Wat er in het dossier staat is niet gelogen. Het is alleen samengevat in één richting. Als ik het ergens niet mee eens ben, heet dat in mijn map afwisselend: benoemt, maakt een opmerking, uit zijn ongenoegen, is bijdehand, is grensopzoekend, discussieert, is geagiteerd. Eén gedrag. Acht werkwoorden. En het werkwoord wordt gekozen aan het eind van een dienst, door iemand met twaalf andere dingen in zijn hoofd. Wat er ook in staat Dit wordt geen boek waarin ik de held ben. In hetzelfde dossier staat dat ik te hard praatte, dat een medebewoner ongemakkelijk werd van mijn discussies, en dat ik dingen vertelde over mijn verleden waar iedereen van schrok. Dat laat ik staan. En er staat ook dit in: dat ik een cake bakte, een app openklapte om te laten zien hoeveel sigaretten ik niet had gerookt, en voorstelde om een gezamenlijke eetpot op te zetten. Er lag een envelop met drie euro in de kluis. Beide waar. Dat is het hele punt. De stand van zaken Dit is geen boek dat achteraf werd geschreven. Op het moment dat ik dit opschrijf, voer ik zelf — zonder advocaat, vanaf een briefadres waar ik niet mag komen — ruim veertig procedures tegen de gemeente, rechtbanken, zorginstanties en ombudsmannen. Ik ben hiermee begonnen omdat er niemand anders was. Waar dit boek naartoe gaat Het dossier is pas het begin. De hoofdstukken hierna behandelen aangiftes, processtukken, casusoverleggen van het Zorg- en Veiligheidshuis, tuchtprocedures, jaarrekeningen en mijn jeugdzorgdossier. Namen van privépersonen zijn zorgvuldig vervangen om privacy te beschermen, terwijl organisaties wel bij hun volledige naam worden vermeld. Zij werkte er. Ik woonde er. Zij was vijfentwintig, ik was drieëntwintig. In de eerste drie maanden staat zij negentien keer in mijn dossier — en op precies twee van die dagen was zij de enige die schreef. Dat waren ook precies de twee dagen waarop het gebeurde. Amour et fumée ne peuvent se cacher. Liefde en rook zijn niet te verbergen. Zij heeft er tweeënhalf jaar over geschreven zonder het op te schrijven. Ik heb ze allemaal gelezen. En er een boek over geschreven. Welkom in De Exodus Affaire.

Kai Louis Cameron

Open In TikTok:

Region: NL

Monday 24 August 2026 02:41:38 GMT