@user9540860683588: ពេលកូនមានគ្រួសារ ឪពុកម្តាយគួររៀនដកដៃខ្លះ... ឪពុកម្តាយស្រឡាញ់កូន ហើយការបារម្ភចំពោះជីវិតកូន គឺជារឿងធម្មតា។ កូនលំបាក ឪពុកម្តាយពិបាកចិត្ត។ កូនមិនទាន់មានបាន ឪពុកម្តាយចង់ជួយ។ កូនមានបញ្ហា ឪពុកម្តាយចង់ចូលរួមដោះស្រាយ។ ទាំងអស់នេះ សុទ្ធតែកើតចេញពីសេចក្តីស្រឡាញ់។ ប៉ុន្តែ នៅពេលកូនធំ មានប្តីប្រពន្ធ មានកូន និងមានគ្រួសារផ្ទាល់ខ្លួន សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ឪពុកម្តាយ គួររៀនផ្លាស់ប្តូរពី ការកាន់ដៃកូន មកជា ការឈរនៅក្បែរកូន។ ព្រោះកូនត្រូវរៀនរស់ដោយខ្លួនឯង។ ត្រូវរៀនរកស៊ីដោយខ្លួនឯង។ ត្រូវរៀនគ្រប់គ្រងចំណូល និងចំណាយដោយខ្លួនឯង។ ត្រូវរៀនដោះស្រាយបញ្ហាក្នុងជីវិតប្តីប្រពន្ធដោយខ្លួនឯង។ ត្រូវរៀនទទួលខុសត្រូវចំពោះការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្លួន។ ហើយត្រូវរៀនភ្លក្សរសជាតិជីវិតពិត បន្ទាប់ពីបានក្លាយជាប្តីប្រពន្ធ និងជាឪពុកម្តាយ។ ឪពុកម្តាយអាចផ្តល់ដំបូន្មានបាន ប៉ុន្តែ ដំបូន្មានមិនគួរក្លាយជាការបញ្ជា។ អាចបារម្ភបាន ប៉ុន្តែ ការបារម្ភមិនគួរក្លាយជាការគ្រប់គ្រង។ អាចជួយបាន ប៉ុន្តែ ការជួយមិនគួរក្លាយជាការចូលមករស់ជំនួសកូន។ ពេលខ្លះ ឪពុកម្តាយចង់ដឹងគ្រប់យ៉ាង ពីចំណូលរបស់កូន របៀបចំណាយ បញ្ហាក្នុងគ្រួសារ រហូតដល់រឿងតូចធំរបស់ប្តីប្រពន្ធ។ ចេតនាដើមអាចជាការបារម្ភ ប៉ុន្តែបើចូលជ្រៅពេក វាអាចធ្វើឱ្យកូនមានអារម្មណ៍ថា គ្រួសាររបស់ខ្លួនមិនមានកន្លែងឯកជនសម្រាប់រស់នៅឡើយ។ ជីវិតប្តីប្រពន្ធរបស់កូន ក៏ដូចជាជីវិតរបស់មនុស្សពេញវ័យដទៃទៀតដែរ។ មានរឿងខ្លះដែលពួកគេត្រូវរៀនដោះស្រាយដោយខ្លួនឯង។ មិនមែនរាល់បញ្ហាសុទ្ធតែត្រូវការឪពុកម្តាយចូលមកដោះស្រាយនោះទេ។ កាន់តែសំខាន់ គឺកុំយកគ្រួសារកូនម្នាក់ ទៅប្រៀបធៀបនឹងគ្រួសារកូនម្នាក់ទៀត។ កូនម្នាក់ពូកែរកស៊ី ម្នាក់ទៀតមិនទាន់មានបាន។ កូនម្នាក់មានទ្រព្យច្រើន ម្នាក់ទៀតកំពុងចាប់ផ្តើមពីសូន្យ។ គ្រួសារមួយពូកែធ្វើម្ហូប និងការងារផ្ទះ មួយទៀតមានរបៀបរស់នៅខុសគ្នា។ កូនប្រសារម្នាក់ពូកែនិយាយ និងចេះយកចិត្តមនុស្ស ម្នាក់ទៀតមិនសូវនិយាយ ប៉ុន្តែមានសុជីវធម៌ និងការគោរព។ ទាំងនេះ មិនមែនជាខ្នាតសម្រាប់វាស់តម្លៃមនុស្សទេ។ មនុស្សម្នាក់ៗមានអត្តចរិត ទេពកោសល្យ ឱកាស និងដំណើរជីវិតខុសៗគ្នា។ អ្វីដែលឪពុកម្តាយគួរមើល គឺ កូនរបស់ខ្លួនកំពុងខិតខំដល់កម្រិតណា មិនមែនកំពុងប្រៀបធៀបថា កូនខ្លួនមានតិចជាងគេប៉ុណ្ណានោះទេ។ ហើយបើមានបញ្ហារវាងកូនៗ ឬបញ្ហារវាងប្តីប្រពន្ធរបស់កូន ឪពុកម្តាយគួររក្សាយុត្តិធម៌។ កុំស្តាប់តែម្ខាង។ កុំឮតែពាក្យរបស់កូនម្នាក់ ហើយប្រញាប់កាត់សេចក្តីលើអ្នកម្ខាងទៀត។ កុំយកអ្វីដែលបានឮពីមនុស្សម្នាក់ទៅធ្វើជាការពិតទាំងមូល ដោយមិនស្តាប់ភាគីដែលពាក់ព័ន្ធ។ ព្រោះពេលខ្លះ អ្វីដែលយើងឮ គ្រាន់តែជាផ្នែកមួយនៃរឿងប៉ុណ្ណោះ។ ស្តាប់ទាំងសងខាង មុននឹងសម្រេចថាអ្នកណាខុស អ្នកណាត្រូវ។ ជាពិសេស បើជាបញ្ហារវាងប្តីប្រពន្ធរបស់កូន ឪពុកម្តាយគួរប្រុងប្រយ័ត្នជាងគេ។ ព្រោះបញ្ហាដែលអាចដោះស្រាយបានដោយមនុស្សពីរនាក់ បើមានមនុស្សទីបី ទីបួន ឬទីប្រាំ ចូលមកពាក់ព័ន្ធ វាអាចក្លាយទៅជាបញ្ហារបស់គ្រួសារទាំងមូល។ កូនដែលរៀបការហើយ មិនមែនឈប់ជាកូនរបស់ឪពុកម្តាយទេ។ គេនៅតែស្រឡាញ់ គោរព និងដឹងគុណឪពុកម្តាយដដែល។ ប៉ុន្តែគេក៏ជាប្តី ជាប្រពន្ធ ជាឪពុក ឬជាម្តាយរបស់កូនខ្លួនផងដែរ។ ដូច្នេះ សូមទុកកន្លែងឱ្យគេបានក្លាយជាមនុស្សពេញវ័យរបស់ខ្លួនផង។ បើគេលំបាក ទុកឱ្យគេរៀនរកផ្លូវចេញ។ បើគេធ្វើខុស ទុកឱ្យគេរៀនពីកំហុស។ បើគេចង់សម្រេចចិត្ត ទុកឱ្យគេទទួលខុសត្រូវចំពោះជម្រើសរបស់ខ្លួន។ ហើយបើថ្ងៃណាគេត្រូវការ ដៃរបស់ឪពុកម្តាយនៅតែអាចលូកទៅជួយបាន។ ការដកដៃខ្លះ មិនមែនជាការឈប់ស្រឡាញ់កូនទេ។ ពេលខ្លះ វាគឺជាវិធីដ៏ល្អបំផុតក្នុងការស្រឡាញ់កូន...ដោយទុកឱ្យកូនរៀនឈរដោយខ្លួនឯង។ ព្រោះឪពុកម្តាយមិនអាចដើរជំនួសកូនបានពេញមួយជីវិតទេ។ អ្វីដែលឪពុកម្តាយអាចធ្វើបាន គឺបង្រៀនកូនឱ្យចេះដើរ ហើយនៅពេលកូនធំ ដើរថយមកមួយជំហាន ដើម្បីទុកផ្លូវឱ្យកូនដើរទៅមុខដោយខ្លួនឯង។ ហើយប្រហែល នោះហើយជាសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមានភាពចាស់ទុំបំផុត៖ ស្រឡាញ់ដោយមិនគ្រប់គ្រង។ បារម្ភដោយមិនលូកដៃ។ ណែនាំដោយមិនបង្ខំ។ ស្តាប់ដោយមិនប្រញាប់កាត់សេចក្តី។ និងគោរពការសម្រេចចិត្តរបស់កូន ដោយទទួលស្គាល់ថា កូនក៏មានគ្រួសារ និងជីវិតរបស់ខ្លួនដែរ។ Between Silence

𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓢𝓲𝓵𝓮𝓷𝓬𝓮

Open In TikTok:

Region: KH

Monday 24 August 2026 12:59:15 GMT