ဘဝဆိုတာ ကြီးပြင်းလာတာနဲ့အမျှ တာဝန်တွေ၊ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ဖိစီးမှုတွေကို မမြင်နိုင်တဲ့ အထုတ်အပိုးတစ်ခုလို ပုခုံးပေါ် ထမ်းပိုးလာရတာမျိုးပါပဲ။ ကလေးဘဝတုန်းကတော့ ဒူးပြဲဒဏ်ရာတစ်ခုအတွက်ပဲ ငိုခဲ့ရပေမဲ့ ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါမှာတော့ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတွေ၊ ဖိအားတွေကို မြိုသိပ်ရင်း ပြုံးပြနေရတဲ့ရက်တွေက ပိုများလာတတ်ပါတယ်။နားခိုဖို့ ခွင့်ပြုပါ - လူက ခဏနားရင် အလုပ်ပြီးနိုင်ပေမဲ့ စိတ်က နားမရရင် ရေရှည်မှာ ပိုပြိုလဲလွယ်ပါတယ်။ ခဏလောက် အရာအားလုံးကို ခေါင်းထဲကထုတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို နားခိုခွင့်ပေးပါ။ ပြီးပြည့်စုံဖို့ မလိုပါဘူး - လမ်းတိုင်းမှာ အမြဲတမ်း ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်နေရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။ တစ်ခါတစ်လေ အားနည်းသွားတာ၊ ဝမ်းနည်းမိတာဟာ လူသားဆန်တဲ့ သဘာဝတစ်ခုပါပဲ။ ကလေးတစ်ယောက်လို ရိုးရှင်းစွာ တွေးကြည့်ပါ - ရှေ့ဆက်ရမယ့် ခရီးရှည်ကြီးတစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မတွေးပါနဲ့။ ဒီနေ့၊ ဒီစက္ကန့်လေးမှာပဲ အသက်ဝဝရှူပြီး ဖြတ်သန်းကြည့်ပါ။ လူပင်ပန်းတာထက် စိတ်ပင်ပန်းတာက အဆမတန် လေးလံမှန်း သိပေမဲ့ ဒီလမ်းကို ခက်ခက်ခဲခဲ လျှောက်လှမ်းနေတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သနားဂရုဏာသက်ပေးဖို့ မမေ့ပါနဲ့။ ခဏလောက် အပူပင်ကင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို စိတ်ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ခွန်အားပြန်ဖြည့်ပါ။ ဒီရက်ပိုင်းမှာ စိတ်အပင်ပန်းဆုံးဖြစ်စေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိနေရင်လည်း ရင်ဖွင့်ပြောပြသွားလို့ ရပါတယ် #မူရင်းကိုcrdပေးပါတယ်နော် - @gayamgmg