ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒဏ်ရာကင်းတဲ့လူဆိုတာ မရှိပါဘူး။ တချို့ဒဏ်ရာက မြင်သာတယ်၊ တချို့ဒဏ်ရာက အပြုံးတစ်ခုရဲ့ နောက်မှာ ပုန်းကွယ်နေတယ်။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်တိုင်ပဲသိတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ရှိတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းတွေ ရှိတယ်။ ညအိပ်ရာဝင်တဲ့အခါ တိတ်တိတ်လေး ပြန်တွေးမိတဲ့ အတိတ်တွေလည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘဝဆိုတာ ဒဏ်ရာမရအောင် ရှောင်ရှားရတဲ့ ခရီးတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ ဒဏ်ရာရပြီးတဲ့နောက် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ထူထောင်တတ်လာတဲ့ ခရီးတစ်ခုပါ။ တချို့က ကိုယ့်ကို နာကျင်စေတယ်။ တချို့အဖြစ်အပျက်က ကိုယ့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ချိုးဖျက်တယ်။ တချို့ဆုံးရှုံးမှုက ကိုယ့်ဘဝကို အရင်လို ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့အောင် ပြောင်းလဲပစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာတွေကြောင့် ကိုယ့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို အဲဒီနေရာမှာပဲ ရပ်တန့်ထားဖို့ မလိုပါဘူး။ “ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ငါ ပြောင်းလဲလို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေပြီးတဲ့နောက် ငါဘယ်လိုလူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်လို့ရတယ်။” လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ပြောနိုင်လာမှာပါ။ ကုစားခြင်းဆိုတာ အတိတ်ကို မေ့ပစ်လိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ချိန်က ကိုယ့်ကို နာကျင်စေခဲ့တဲ့အရာကို ပြန်တွေးမိတဲ့အခါ အရင်လို မနာကျင်တော့တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်လာတာပါ။ တစ်နေ့မှာ ကိုယ့်အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်ပြီး “အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ တကယ် ပင်ပန်းခဲ့တာပဲ” လို့ ပြောနိုင်လာသလို တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ “ဒါပေမဲ့ ငါ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တယ်” လို့လည်း ပြောနိုင်လာရင် ဒါဟာ ကိုယ့်ရဲ့ အနိုင်ရခြင်းပဲဖြစ်ပါတယ်။ လူတိုင်းက ကိုယ့်ဒဏ်ရာကို မကုစားပေးနိုင်ဘူး။ လူတိုင်းက ကိုယ့်နာကျင်မှုကို နားလည်ပေးနိုင်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် တစ်ခါတလေ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကယ်တင်မှုကို မစောင့်ဘဲ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ဖက်ထားဖို့ လိုပါတယ်။ အနားယူဖို့လိုရင် အနားပါ။ ငိုချင်ရင် ငိုပါ။ ပင်ပန်းရင် ခဏရပ်ပါ။ ပြီးတော့ အချိန်ယူပြီး ပြန်ထပါ။ ကိုယ့်ဘဝကို ပြန်တည်ဆောက်ဖို့ နောက်ကျသွားတယ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ အမာရွတ်တွေ ရှိနေလည်း ရပါတယ်။ အဲဒီအမာရွတ်တွေက ကိုယ် ဘယ်လောက် နာကျင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကိုပဲ မပြဘဲ ကိုယ်ဘယ်လောက် ခိုင်ခိုင်မာမာ ဒီနေ့အထိ ရှင်သန်ရပ်တည်လာနိုင်ခဲ့တယ် ဆိုတာကိုပါ ပြောပြနေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ကိုကိုယ် မစွန့်လွှတ်ပါနဲ့။ နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ့်ကို ပြန်ကယ်တင် ပေးနိုင်မယ့်သူက ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ #နိုင်းနိုင်းစနေ #a_yoon_honey - @a.yoon.honey