@phalsamlout: Part 14 | សាច់រឿងក៏ត្រូវបានកាត់មកដល់ថ្ងៃថ្មី ហើយនៅព្រឹកនេះទៀតសោតខាងមន្ទីរពេទ្យក៏បានអនុញ្ញាតអោយជូនីតាចេញពីមន្ទីរពេទ្យបានហើយ ដោយសារតែនាងមើលទៅក៏បានធូរច្រើនណាស់ហើយ ។ នៅក្នុងឡានជិះត្រលប់ទៅផ្ទះវិញជូនីតាក៏បានឆ្លៀតសួរអំពីកូនប្រុស ព្រោះថាមិនបានឃើញជីវ៉ុនមកជាមួយសុងហ៊ូន Junita:បង? ជីវ៉ុនទៅសាលាហើយហេស៎? Sunghoon:បាទបងយកកូនទៅដាក់សាលាហើយក៏មកទទួលអូនវិញ Sunghoon:និយាយចឹងអូនចង់ញ៉ាំអីទេ? បើចង់ចាំបងជូនចូល Junita:អូនមិនចង់ញ៉ាំអាហារខាងក្រៅទេ ប៉ុន្តែអូនចង់ញ៉ាំស្នាដៃបងច្រើនជាង បងធ្វើអោយអូនបានអត់? Sunghoon:មានអីដែលបងត្រូវបដិសេធទៅ,មិនអីទេណាចាំបងធ្វើអោយអូនញ៉ាំ Junita:ចាស៎ ! ងាកទៅមើលy/nឯណេះវិញ ពេលនេះដែរសមីខ្លួនក៏បានដឹងខ្លួនផងដែរ ។ នៅក្នុងបន្ទប់ពេលនេះគឺមានតែម្នាក់ឯងទេ ចំណែកឯដេវីតបាត់ទៅណាក៏មិនដឹង ហើយពេលនោះដែរ Y/n:ហ្ហឹម,ឈឺក្បាលណាស់ Y/n:តើខ្ញុំនៅមន្ទីរពេទ្យមែនទេ? ហើយក្បាលរបស់ខ្ញុំត្រូវនឹងអីទៅម៉េចក៏ឈឺយ៉ាងនេះ? និយាយបណ្ដើរក៏យកដៃខ្ទប់ក្បាលរបស់ខ្លួនបណ្ដើរ ហើយពេលនោះដេវីតក៏បានមកដល់ល្មម ដោយមកជាមួយនឹងអាហារហូបចុកជាច្រើនមកជាមួយ ។ តាមពិតទៅមិញនេះគឺគេទៅទិញរបស់ញ៉ាំសម្រាប់y/nពេលដឹងខ្លួនមក ។ ពេលមកដល់អ្នកកម្លោះក៏និយាយទៅកាន់អ្នកម្ខាងទៀតថា ដេវីត:ដឹងខ្លួនហើយមែនទេ? អ្នកនាងឃ្លាននៅ? Y/n:លោកជាអ្នកណា? ហេតុអ្វីក៏មកទីនេះជាមួយខ្ញុំ? ដេវីត:ខ្ញុំបាទមានឈ្មោះថា ‹ ដេវីត › គ្រាន់តែលឺឈ្មោះដេវីតភ្លាមy/nក៏ចាប់ផ្ដើមនឹកស្រមៃឈ្មោះនេះបន្តិចម្ដងៗ រហូតទាល់តែ..... Y/n:ដេវីត? ដេវីតជាជំនិតរបស់សុងហ៊ូនមែនទេ? ដេវីត:បាទគឺខ្ញុំ Y/n:នេះជាទឹកដីប្រទេសកូរ៉េហេស៎? ដេវីត:បាទត្រូវហើយ ម៉េចក៏អ្នកនាងភ្ញាក់ផ្អើលម្ល៉េះ? Y/n:អ្ហេ,ខ្ញុំមកដល់តាំងពីពេលណា? លោកមានដឹងទេ? ដេវីត:អ្នកនាងមកដល់កូរ៉េរាងច្រើនថ្ងៃដែរហើយ ម៉េចក៏អ្នកនាងភ្លេចលឿនចឹង? Y/n:អរ៎.....គឺគ្មានអីទេ! Y/n:ខ្ញុំសុំខ្ចីទូរស័ព្ទដើម្បីនិយាយបន្តិចបានទេ ដេវីត:បាន,ប៉ុន្តែអ្នកនាងត្រូវតែនិយាយនៅក្នុងនេះ Y/n:ចា៎ ក្រោយពីបានទូរស័ព្ទហើយy/nក៏ដើរទៅកន្លែងវេរ៉ង់ដានៃបន្ទប់មន្ទីរពេទ្យ មើលទៅរាងឆ្ងាយពីដេវីត ដែលអាចធ្វើអោយអ្នកកម្លោះពិបាកនឹងស្ដាប់លឺការសន្ទនានោះដែរ ‹ ក្នុងប្រព័ន្ធទូរស័ព្ទ › Heeseung:ឯងមានការចងចាំវិញហើយហេស៎? Y/n:បានន័យថាម៉េចទៅបង? កន្លងមកខ្ញុំបាត់ការចងចាំ? Y/n:ហើយសុខៗ ហេតុអ្វីក៏បងអោយខ្ញុំមកប្រទេសកូរ៉េទៅវិញ? Heeseung:ហ្ហឹម ឯងនឹងដឹងនៅពេលណាមួយ,ប៉ុន្តែអីឡូវបានឯងមានការចងចាំវិញបែបនេះគឺល្អណាស់ Y/n:បង ប៉ុន្តែជេគយ៉ាងម៉េចហើយ? គេបានជាសះស្បើយហើយនៅ? ខ្ញុំចង់ទៅជួបជេគណាស់បង Heeseung:មិនបានទេ ឯងមកទីនេះមិនបានឡើយ Y/n:ហេតុអីទៅបង ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ទៅសួរសុខទុក្ខជេគហើយក៏ចង់ទៅសុំទោសគេសម្រាប់រឿងនោះដូចគ្នា Heeseung:ជេគគេមិនទាន់បានសះស្បើយមែនទែនទេ ប៉ុន្តែឯងកុំបារម្ភអី ប្រើជីវិតនៅទីនោះមួយរយៈសិនទៅ Y/n:បង...ក៏ប៉ុន្តែខ្ញុំ.... Heeseung:ប៉ុណ្ណឹងចុះ បងរវល់សិនហើយ និយាយហើយក៏ប្រព័ន្ធទូរស័ព្ទត្រូវបានកាត់ផ្ដាច់។ បន្ទាប់ពីដាក់ទូរស័ព្ទចុះហើយy/nក៏រអ៊ូតិចៗម្នាក់ឯងថា Y/n:បើខ្ញុំនៅទីនេះច្បាស់ណាស់ថាត្រូវទ្រាំជាមួយនឹងសុងហ៊ូន,មិនដឹងថាគេស្អប់ខ្ញុំយ៉ាងណាទេ ចំពោះអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើដាក់គេនោះ Y/n:ខ្ញុំមិនហ៊ានស្រមៃទេ....... សាច់រឿងក៏ចាប់បង្វែរមកកាន់ខាងសុងហ៊ូននឹងជូនីតាឯណេះវិញ។ ស្របពេលដែលសុងហ៊ូនកំពុងតែឈរចម្អិនអាហារក៏ស្រាប់តែពេលនោះមានដៃមួយបានលូកមកអោបក្រសោបចង្កេះរបស់គេ ។ ដែលដៃនោះជាដៃរបស់ជូនីតានោះឯង ខណៈដែលអោបចង្កេះអ្នកកម្លោះពីក្រោយនោះនាងក៏បាននិយាយថា Junita:អាហារដែលបងធ្វើក្លិនឈ្ងុយដល់ហើយ Sunghoon:អូនឃ្លានហើយមែនទេ? Junita:ហ្ហឹម.... Sunghoon:ចាំបន្តិចណា ជិតបានញ៉ាំមែនទែនហើយ,អូនទៅអង្គុយចាំទៅ Junita:អត់ទេអូនចង់អោបបងបែបនេះជាង Sunghoon:ហាសហាហា....អូនអោបបងចឹងបងដើរម៉េចកើតទៅ,ទៅអង្គុយទៅជិតបានញ៉ាំហើយ Junita:ចា៎សបែបនោះក៏បាន ជូនីតានិយាយហើយនាងក៏បានដើរទៅអង្គុយនៅកៅអី ប៉ុន្តែមុននឹងទៅនាងក៏មិនភ្លេច ‹ ខ្សឺត › ថើបថ្ពាល់សុងហ៊ូនដើម្បីអោយជាកម្លាំងចិត្តដែលអ្នកកម្លោះបានចំណាយពេលធ្វើអាហារអោយខ្លួន។ ចំណែកឯសុងហ៊ូនក៏ញញឹមយ៉ាងស្រស់។ #fakeeverything #fakesituation

psyjw

Open In TikTok:

Region: KH

Tuesday 25 August 2026 14:30:51 GMT