@hee.seung85: Part9|| [រឿងប្រពន្ធសម្អប់] Y/n:«ហឹុកៗ ខ្ញុំប្រាប់ប៉ុន្មានដងទៀតថាខ្ញុំអត់បានធ្វើទេ» Sh:«នាងមិនប្រាប់ហេសបានតើ renចាប់នាងទៅដាក់ក្នុងបន្ទប់សម្ភារៈនៅខាងក្រោយផ្ទះទៅ» Ren:«លោកប្រុស កុំដល់ថ្នាក់នឹងអី» Sh:«អាren ហែងហ៊ានប្រកែកជាមួយយើងទៀតឥឡូវ» Ren:«បា..បាទអត់ទេលោកប្រុស»រួចrenក៏បានចាប់អ្នកទាំងត្រដាប់ត្រដុះចូលទៅក្នុងបន្ទប់ Y/n:«ស៊ុងហ៊ុនមិចក៏លោកមិនចេះស្ដាប់ហេតុផលចឹង លោកអាក្រក់ណាស់ លែងខ្ញុំទៅ! ហឹុកៗ»shនៅតែមិនខ្វល់ក៏ងាកទៅសួរyunaវិញ Sh:«yunaអូនយ៉ាងមិចហើយ» Yuna:«អូនឈឺត្រង់នេះ»នាងចង្អុលទៅថ្ពាល់ខ្លួនឯង ស៊ុងហ៊ុនក៏យកដៃទៅអង្អែលថ្ពាលយូណាតិចៗ។ ស្របពេលនោះម៉ែដោះនឹងនាងមុីក៏បានត្រឡប់មកពីផ្សារវិញ ម៉ែដោះ:«លោកប្រុស មានរឿងអីនឹងមិចបានជានាង អ៎អ្នកនាងយូណាមកអង្គុយយំនៅទីនេះវិញ»ម៉ែដោះដើរមកក៏សួរ Sh:«មានរឿងតិចតួច បើគ្មានអីទេទៅធ្វើការវិញទៅ» ម៉ែដោះ:«ចាស»រួចគាត់ក៏បានទៅផ្ទះបាយដើម្បីទៅធ្វើម្ហូបបាត់ទៅ Yuna:«បងហ៊ុនចង់ទៅណា»នាយរកនឹងដើទៅមើលអ្នកនៅក្នុងបន្ទប់តែយូណានាងក៏សួរ Sh:«បងទៅប្រដៅy/nបន្ទិចសិន អូនអង្គុយចាំបងនៅនឹងសិនទៅបងមកវិញចាំជួនអូនទៅដើរលេង» Yuna:«ចាស!»នាងញញឹមខ្ចិបលឺថាស៊ុងហ៊ុនទៅប្រដៅអ្នកអញ្ចឹង។ ក្នុងបន្ទប់ងងឹត ក្នុងនោះសុទ្ធតែធូលីដីនឹងសម្ភារៈចាស់ៗពេញបន្ទប់នឹងរញេរញៃ អ្នកអង្គុយយំនៅក្នុងបន្ទប់នោះម្នាក់ឯងហើយក៏ស្រាប់តែទ្វាបានបើកឡើង បង្ហាញឲ្យឃើញស្រមោលបុរសខ្ពស់ស្រឡះផុតកន្ទុញភ្នែកឈរនៅកណ្ដាលទ្វាដែរដើរមកបិទទ្វារួចមករកអ្នក។ Sh:«នាងត្រូវនៅទីនេះមួយអាទិត្យដែរនាងហ៊ានធ្វើបាបយូណា»គេដើរមកឈរនេះនៅពីមុខអ្នកទាំងដៃរបស់គេសកចូកហោប៉ោវខោ Y/n:«ហឹុកៗ លោកខ្ញុំខ្លាចខ្ញុំអត់ចង់នោទីនេះទេ ដោះលែងខ្ញុំវិញទៅ» Sh:«ខ្លាចអីប៉ុន្នឹង ចុះនាងធ្វើបាបគេក៏មិនខ្លាចផងទៅ» Y/n:«ឲ្យខ្ញុំប្រាប់ប៉ុន្មានដងទៀតថាខ្ញុំមិនបានធ្វើទេមិចក៏លោកត្រចៀកសរឆាប់ជឿសម្ដីនាងម្លេះ»គ្រាន់តែលឺអ្នកដៀលគេថាត្រចៀកគេចាប់ផ្ដើមខឹងនឹងអ្នកយ៉ាងខឹងឲ្យទៅចាប់ច្របាច់មាត់ខ្លាំងៗ Y/n:«អាយខ្ញុំឈឺ លែង!» Sh:«នាងក៏ប្រហើនម្លេះហ៊ានថាឲ្យយើងត្រជៀកសរទៀត បើហ៊ានចឹងថ្ងៃនឹងមិនបាច់សុីបាយទេ» Y/n:«ចុះបើមេនឲ្យនិយាយថាមិច»អ្នកពេលទាំងឈឺកាយនឹងឈឺចិត្ត ខំទាញដៃគេចេញផងអីផងតែកម្លាំងអ្នកមិនអាចឈ្នះកម្លាំងគេបានទេ Sh:«យើងឃើញនឹងភ្នែកបានយើងនិយាយ» Y/n:«មកពីយូណាទាញដៃខ្ញុំទៅវៃនាងខ្លួនឯងទេ ខ្ញុំមិនបានចថ់ធ្វើបែបនឹងទេ បើមិនជឿលោកក៏ទៅឆែកមើលកម្មមេរ៉ាទៅ» Sh:«អត់! អត់ចង់ ណាមួយយើងចង់ឲ្យនាងនៅទីនេះព្រោះមិនចង់ឃើញមុខនាងទេ ឃើញហើយវាចេះតែចង់ក្អួត» Y/n:«បើស្អប់ខ្ញុំចឹងក៏សម្លាប់ខ្ញុំចោលទៅ ចាំបាច់មោធ្វើបាបខ្ញុំឲ្យខ្ញុំវេទនាធ្វើអី» Sh:«បើចឹងមិចនឹងសមចិត្ត ចង់ឲ្យនៅវេទនាចឹងបានវាសមចិត្ត»រួចគេក៏ក្រវាសមុខអ្នកចេញទៅម្ខាងហើយក៏ងើបឈរដើរចេញពីទីនេះ អ្នកក៏នៅតែព្យាយាមនិយាយឲ្យគេដោះលែងអ្នកអញ្ចឹង Y/n:«sh កុំទុកខ្ញុំនៅទីនេះអីខ្ញុំខ្លាចហឹុកៗ ឲ្យខ្ញុំចេញពីទីនេះទៅ»គេនៅតែមិនខ្វល់ពីសម្ដីអ្នករួចក៏បិទទ្វាចាក់សោទៅ មកមើលម៉ែដោះឯនេះវិញបានរៀបចំអាហារពេលព្រឹកហើយៗ តែបាត់អ្នកមិនទាន់បានឃើញអ្នកសោះ តាំងគាត់ត្រឡប់មកវិញមិនឃើញអ្នកសោះ។ ម៉ែដោះ:«នាងមុីឯងឃើញអ្នកនាងអត់» Mey:«អត់ឃើញទេអ៊ុំ តាំងពីមកវិញអត់ឃើញអ្នកនាងសោះមិនដឹងថាអ្នកនាងទៅណាទេ»ពេលនៅshគេដើរចេញមកម៉ែដោះឃើញក៏សួរ ម៉ែដោះ:«លោកប្រុស មានឃើញអ្នកនាងអត់» Sh:«នាងអ៊ុំមេន នៅដេកក្នុងបន្ទប់ដាក់អុីវ៉ាន» Mey:«មិចបានអ្នកនាងទៅដេកនុងវិញ បន្ទប់ដាក់អុីវ៉ាសុទ្ធតែដីហើយហើយមានឋត្វល្អិតទៀត»នាងមុីនឹងម៉ែសោះស្ទើគាំងបេះដូង មនុស្សធ្លាប់តែនៅស្រួលដេកស្រួលឲ្យអ្នកមកនៅក្នុងបន្ទប់បួនជ្រុងងងឹតឆឹងបែបនេះ Sh:«អានឹងមកពីនាងខ្លួនឯងទេ» ម៉ែដោះក៏ប្រុងដើរទៅបន្ទប់នោះទៅមើលអ្នកតែshក៏ហាម Sh:«មុីងទៅណាមកវិញភ្លាម ហើយខ្ញុំហាមអ្នកណាក៏មិនឲ្យចូលទៅមើលនាងដែរទុកឲ្យនាងនៅនុងហើយតែខ្ញុំដឹង មុីក៏ដឹងដែរថាខ្ញុំនឹងធ្វើមិច» ម៉ែដោះ:«តែលោកប្រុសអ្នកនាងនៅទីនោះមិនកើតទេ អ្នកនាងមិនបានញាុំអីទេ ហើយណាមួយអ្នកនាងខ្សោយតាំងពីតូចទៀត» Sh:«ខ្សោយអីក៏ខ្សោយទៅគ្រាន់តែពិននឹងវាមិនថ្នាក់ស្លា*ទេ» ម៉ែដោះ:«លោកប្រុសនេះ ដោះលែងអ្នកនាងចេញមកវិញមកណាខ្ញុមសុំអង្វ»ម៉ែដោះក៏ស្រាប់តែលោតជង្គុងសុំsh តែដូចអ្នកដឹងហើតទោះអង្វមួយថ្ងៃទៀតក៏គេមិនខ្វល់ដែរ Sh:«មុីកុំរឿងច្រើន ការងារមុីគឺបម្រើចឹងហើយក៏ឆាប់ទៅធ្វើការងារមុីវិញទៅ» រួចគេដើរដើរចេញទៅរកyunaបាត់ Sh:«yunaបងមកវិញហើយ តោះយើងឆាប់ទៅ» Yuna:«ចា៎បង»នាងងើបពីសាឡុងទៅអោបដៃនាយរួចក៏បើកឡានចេញទៅក្រៅបាត់ មកមើលម៉ែដោះវិញកំពុងអង្គុយអាណិតអ្នកតែមិនដឹងធ្វើបែបណាទេចង់ប្រាប់លោកkimដែរតែមិនហ៊ាន។ ម៉ែដោះ:«អ្នកនាងអើយៗ មិនដឹងថានៅក្នុងនោះលំបាកយ៉ាងណាទេ» Mey:«ខ្ញុំខ្លាចតែអ្នកនាងសន្លប់ក្នុងនុងបាត់ទេអ៊ុំ កាលពីតូចឃើញតែឈាមក៏សន្លប់តែដល់ពេលនៅក្នុងនុងអត់បានញាំុអីទៀត» ម៉ែដោះ:«នាងមុីយើងគួរធ្វើបែបមិចទៅ» Mey:«ខ្ញុំក៏មិនដឹងដូចគ្នាបើសោរនៅលោកប្រុសឯណោះមានអីចូល» ម៉ែដោះ:«ហឹុកៗពេលចឹងយើងមិនដឹងត្រូវធ្វើអីទេនាងមុី»នាងមុីឃើញបែបនេះក៏ជួយទៅលួងលោមគាត់ទៅ #សរសេររឿងប្រលោមលោក #sunghoon #fyp #views

Lorida//ឡូរីដា_Novel

Open In TikTok:

Region: KH

Wednesday 26 August 2026 06:55:55 GMT