@giobut_: ხელოვნურ ინტელექტს ვკითხე ჩემზე წიგნი რომ დაწერილიყო რა ეწერებოდა ბოლო გვერდზე…❤️‍🩹

ანნ :

რას მერჩოდიი მეც იმდენი ვიტირე გული ამომვარდა მადლობა გიო🫶🫶🫶❤️❤️❤️

Gio BuTika🌝 :

ბოლო გვერდი ბოლოს მიხვდა, რომ მთელი ამ დროის განმავლობაში სახლს კი არ ეძებდა — საკუთარ თავს ეძებდა. ეძებდა ახალ ქალაქებში, უცნობ ქუჩებში, ადამიანებში, ახალ ენებში, მოულოდნელ შეხვედრებსა და იმ პატარა თავგადასავლებში, რომლებიც ცხოვრებას უფრო ფერადს ხდის. ყოველთვის ჰქონდა სურვილი, მეტი ენახა, მეტი ეგრძნო, მეტი გაეგო. შეიძლებოდა ბევრი რამ გადაეფიქრებინა, ბევრჯერ დაეჭვებულიყო, ზოგჯერ გზა აერია კიდეც — მაგრამ ერთი რამ არასდროს შეუწყვეტია: ცხოვრების სურვილი. და ალბათ, სწორედ ეს იყო მისი ყველაზე ლამაზი თვისება. ის არასდროს იყო უბრალოდ მაყურებელი საკუთარ ცხოვრებაში. თუ რამე აინტერესებდა — მიდიოდა. თუ ვინმე უყვარდა — გრძნობდა. თუ ქალაქი მოეწონებოდა — ოცნებას აძლევდა შანსს. თუ რაღაც აღარ იყო მისთვის — სწავლობდა გაშვებას. დროთა განმავლობაში მიხვდა, რომ ყველა წასვლა დაკარგვა არ არის. ზოგი ადამიანი გაკვეთილია. ზოგი ქალაქი — მოგონება. ზოგი შეხვედრა — ახალი დასაწყისი. და ზოგი გზა უბრალოდ იმისთვის არსებობს, რომ საკუთარ თავთან მიგიყვანოს. ბოლოს კი იქ აღმოჩნდა, სადაც ყველაზე მეტად უნდა ყოფილიყო — საკუთარ ცხოვრებაში. აღარ სჭირდებოდა ყველასთვის რაღაცის დამტკიცება. აღარ სჭირდებოდა სცოდნოდა, ზუსტად სად იქნებოდა ხვალ. უბრალოდ იცოდა, რომ წინ კიდევ ბევრი რამ ელოდა. ახალი ქუჩები. ახალი ადამიანები. ახალი სიყვარული. ახალი ოცნებები. ახალი შეცდომები. და საკუთარი თავის კიდევ უფრო ლამაზი ვერსიები. ფანჯარასთან იდგა, გარეთ იყურებოდა და გაეღიმა. იმიტომ, რომ ბოლოს მიხვდა: ცხოვრება არასდროს ყოფილა იმაზე, რომ ზუსტად სცოდნოდა, სად მიდიოდა. ცხოვრება იმაზე იყო, რომ გზაში საკუთარი თავი არ დაეკარგა. მან წიგნი დახურა. მაგრამ ეს არ იყო დასასრული. ეს იყო ის იშვიათი დასასრული, რომელსაც ავტორი განზრახ ტოვებს ღიას — რადგან ყველაზე მნიშვნელოვანი ამბავი ჯერ კიდევ წინ არის. და თუ ოდესმე ვინმე ამ წიგნს თავიდან ბოლომდე წაიკითხავს, ბოლო გვერდზე მხოლოდ ერთი წინადადება დახვდება: „ის ჯერ კიდევ გზაშია — და, როგორც იქნა, გზით ტკბება.“ 🥹❤️‍🩹

ketevanni17 :

წიგნისნარ ვიცი მაგრამ❤️ისეთი დადებითი ბიჭი ხარ ისეთი გარეგნობით და ხასიათით❤️შენნაირი ადამიანის ყოფნა ჩემ ცხოვრებაში როგორც ნათესავის, მეგობრის ახლობლის სტატუსით ძალიან გამახარებდა. დადებითი ენერგია, სიკეთე, ღიმილი, არასდროს არ ამცირებ არავის. გიყვარს ოჯახი , ხარ საოცრად პოზიტიური ❤️ასეთი ადამიანებით სავსე უნდა ჩვენი ცხოვრება❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️ბედნიერი და წარმატებული გამყოფოს უფალმა❤️

NIKA :

მან ბევრი რამ გადაიტანა — დაკარგა ადამიანები, დაუშვა შეცდომები, ბევრი რამ ისწავლა და ნელ-ნელა შეიცვალა. იყო დღეები, როცა ეგონა, რომ სრულიად მარტო იყო, მაგრამ მაინც იპოვა ძალა, რომ წინ წასულიყო. მან გაიგო, რომ ყველა ადამიანი არ რჩება ცხოვრებაში, ყველა მეგობრობა არ გრძელდება სამუდამოდ და ერთი შეცდომა მთელ ადამიანს ვერ განსაზღვრავს. და როცა ბოლო გვერდს გადაშლის, მხოლოდ ერთი რამ დარჩება სათქმელი: „ეს მისი ისტორიის დასასრული არ არის. ეს მხოლოდ ახალი თავის დასაწყისია.“ 🖤✨

🤍 :

და ბოლოს, ანადეამ გაიგო, რომ მისი ისტორია მხოლოდ იმ დღეებით არ განისაზღვრებოდა, როცა ყველაფერი რთულად იყო. მან ბევრი რამ გადაიტანა, ბევრჯერ დასევდიანდა, მაგრამ მაინც შეძლო ღიმილის პოვნა, ოცნება და წინსვლა. მის ცხოვრებაში ჯერ კიდევ უამრავი ცარიელი გვერდი დარჩა — ახალი მეგობრობები, ბედნიერი დღეები, ოცნებები და ამბები, რომლებიც ჯერ არ მომხდარა. ამიტომ ეს წიგნი სინამდვილეში აქ არ მთავრდება… რადგან ანადეას ყველაზე ლამაზი თავები ჯერ კიდევ წინ აქვს. და ერთ დღეს, როცა უკან მოიხედავს, ალბათ გაიღიმებს და იტყვის: „ყველაფერი ღირდა, რადგან მე არასდროს შევწყვეტილვარ.“

kristi.tavadze :

მარტო მე ვიბღავლე?🥺❤️

ლამაზი :

**„ის ვერასდროს გაიგებდა, რამდენად ბევრი გადაიტანა იმისთვის, რომ დღეს ასეთი გამხდარიყო. მაგრამ ვინც მის ისტორიას ბოლომდე წაიკითხავდა, ერთ რამეს აუცილებლად მიხვდებოდა — ის უბრალოდ არ გადარჩა. ის შეიცვალა, გაიზარდა და ბოლოს საკუთარ თავამდე მივიდა. და ეს იყო მისი ისტორიის დასასრული… ან, უფრო სწორად, დასაწყისი.“**

Dr.lela nucubidze :

"მან ისწავლა საკუთარი თავის ნდობა, გაიარა ყველა ის გზა, რომელმაც გამოცადა, და ბოლოს მიხვდა — ყველაზე საინტერესო თავები სწორედ მაშინ იწყება, როცა ფიქრობ, რომ ამბავი დასრულდა. ის უბრალოდ ღრმად ჩაისუნთქავს, გაიღიმებს და შემდეგ გვერდს გადაშლის..."ეს გვერდი არ იქნებოდა დასასრული, არამედ იმის დასტური, რომ შენი თავგადასავალი ყოველდღიურად ახლიდან იწერება.

sharshidzeee77 :

„და ბოლოს, მან ისწავლა, რომ ყველაფრის პასუხი მაშინვე არ უნდა ჰქონოდა. ზოგჯერ უბრალოდ უნდა ეცხოვრა, ეცადა, ეოცნება და საკუთარი გზა ეპოვა. ისევ ბევრი რამ ჰქონდა სანახავი, ბევრი რამ — შესაცვლელი და ყველაზე მთავარი: მისი ისტორია ჯერ არ დასრულებულა. ეს მხოლოდ ბოლო გვერდი იყო… არა დასასრული.“

🇬🇪𝓚𝓱𝓪𝓽𝓲𝓪🇮🇪 :

იმდენი ვიტირე ზუსტად ჩემზეაა🥺🥺🥺

GvanTSa :

"და ბოლოს, მან ისწავლა, რომ საკუთარი თავის პოვნა არასდროს ნიშნავს საკუთარი თავის შეცვლას. ის უბრალოდ ყოველთვის ის იყო, ვინც უნდა ყოფილიყო. ეს კი მისი დასასრული არ ყოფილა - ეს იყო პირველი გვერდი იმ ცხოვრების, რომელიც თავად დაწერა"

Lika Bubashvili :

ეგ არ ვიცი მაგრამ ამ ცხოვრებაში ჩემთვის ყველაზე მთავარი კეთილი ადამიანები არიან ხოდა შენ ასხივებ სიკეთეს და კეთილი ადამიამები ყოველთვის იმარჯვებენ და ტოვებენ სახელს როცა მიდიან ❤️❤️❤️❤️წარმატბული უფრო არა ბედნიერი იყავი ლამაზო ბიჭო ❤️❤️

𝐼𝐿𝒪𝒩𝒜♡𝒪𝒯𝒯𝒪 :

τικ τοκ :

მართლაც ძალიან ემოციურია!! და ძალიან საინტერესო✨✨💖💖

Khato_ხათო🇬🇪♈️🇪🇸 :

🥺

უბრალოდ ვამპირი🇬🇪🇨🇵 :

Lika :

რა ლამაზია ❤️

Tako🪐 :

💜

nine :

ძააააალიან მაგარია...🥰

🕸🤍 :

აი ეს მითხრა

⭐ :

nine :

კარგი რაააააა, ბოლო გვერდი არა... "თავიდან მინდა წაკითხვააა"!... 🥰

Barbare :

N Ą T Ą L I Ą 🌻 :

🥹🥰

annet :

და მაინც, ყველაფერი ფორმას იცვლიდა, მაგრამ არსი რჩებოდა. ის არასდროს მიჰყვებოდა მზა შაბლონებს. მისთვის სამყარო არ იყო უბრალოდ მოცემულობა, არამედ ტილო, სადაც სინათლე და ჩრდილი მუდმივად დიალოგში იყვნენ ერთმანეთთან. ხან კამერის ობიექტივიდან იჭერდა წამიერ, კინემატოგრაფიულ კადრებს, ხან ფუნჯისა თუ ხაზების სიზუსტით ქმნიდა ახალ ესთეტიკას, ხანაც სიზმრებს, ვარსკვლავებსა და ადამიანის სულის სიღრმებს შორის ეძებდა დაფარულ აზრს. ყოველი დილა ახალი რიტუალი იყო — გააზრებული, მშვიდი და საკუთარ ცენტრთან დაბრუნებული. მასში ყოველთვის თანაარსებობდა ორი საწყისი: ველური, თავისუფალი ბუნების სიყვარული და შინაგანი დისციპლინა; მისტიკური სიღრმე და რეალური, მიწაზე მყარად მდგარი ხასიათი. მან ისწავლა საკუთარი გზის ნდობა. მიხვდა, რომ შემოქმედება არ არის მხოლოდ ხელოვნება — ეს არის ცხოვრების წესი, სიყვარულის ფორმა და თავისუფლების ყველაზე სუფთა გამოვლენა. გვერდის ბოლოს, მუქი მელნით, მხოლოდ ერთი ფრაზა ეწერებოდა: „ამბავი არ სრულდება, ის უბრალოდ ახალ კადრზე გადადის.