කලු මාමාගෙන් නැදුන්ගමුවේ රාජාට හදිසියේම ලියුමක්... මගේ පුතේ රාජා, නුවර පෙරහැරත් පෙරේදා පටන් ගත්තා මගේ පුතේ... සෙංකගලපුරය හතර වටින්ම ලස්සන වෙලා. පාරවල් දිගේ මිනිස්සු පිරෙනවා. හැමතැනම සද්ද, ආලෝක, සුවඳ... පෙරහැරේ අසිරිය බලන්න දුර දුරින් මිනිස්සු එනවා. ඒත් ඒ හැම ලස්සනක් මැදම මට පේන්නේ එකම එක හිස් තැනක් විතරයි. උඹ නැති පාළුව. මගේ පුතේ, උඹ නැතුව නුවර යන්නත් මොකක්දෝ වගේ. හැම අවුරුද්දකම උඹත් එක්ක ගිය පාරවල් මතකයි. අපි දෙන්නා එකට ඇවිදපු හැටි මතකයි. මිනිස්සු උඹ දිහා ආදරයෙන් බලපු හැටි මතකයි. උඹේ දැවැන්ත සිරුරට වඩා, උඹේ හිතේ තිබුණු මනුස්සකමයි මට හැමදාම ලොකු වුණේ. මේ පාරත් පෙරහැරේ හඬ ඇහෙනවා. හේවිසි හඬ ඇහෙනවා. නුවර වීදි දිගේ මිනිස්සු ඇවිදිනවා. ඒත් මගේ හිත අහන්නේ, “රාජා නැතුව මේ පාර යන්නේ කොහොමද පුතේ?” කියලා. වෙද මහත්තයා “යමු” කිව්වොත් යන්නට වෙනවානේ පුතේ. ඒත් උඹ නැතිව පාර දිගේ යන හැම පියවරක්ම මගේ හිතට බර වෙයි. උඹත් එක්ක ගිය ඒ පාරවල්, උඹේ අඩි සද්ද, උඹව බලන්න පාර දෙපැත්තේ එකතු වුණු මිනිස්සු... ඒ හැම දෙයක්ම මතක් වෙයි. ගියාම අපි එක්ක පාර පුරා ඇවිදපු පොඩි එවුන් හම්බ වෙනවා පුතේ. උඹව දැකලා සතුටින් කෑ ගහපු ඒ පොඩි එවුන්. උඹේ නම කියලා අත වනපු ඒ පුංචි දරුවෝ. උඹ දිහා බලාගෙන ඇස් දෙකේ සතුට පුරවාගත්ත ඒ මිනිස්සු. එයාලා අදත් උඹව හොයයි පුතේ... ඒ වෙලාවට මගේ හිතට දැනෙන දුක මටම දරාගන්න බැරි වෙයි. උඹ ගිය දවසේ ඉඳලා මට තේරුණේ, සමහර බැඳීම්වලට නමක් දාන්න බැරි බවයි. උඹ මට සරලවම සතෙක් නෙමෙයි. උඹ මගේ ගමන් සගයෙක්. මගේ මතකවල කොටසක්. මගේ හිතේ පුතෙක් වගේ ජීවත් වුණු එකෙක්. ඒ නිසාම පෙරේදා නුවර පෙරහැර පටන් ගත්තත්, මගේ හිතේ තියෙන්නේ සතුටක් නෙමෙයි පුතේ... උඹ නැති අඩුවක්. දළදා සමිඳුන්ගේ පිහිටෙන් ඉන්න තැනක ඉඳන් මේ හැමදේම බලන් හිටපන් මගේ පුතේ. උඹට ආදරේ කළ මිනිස්සු තාමත් උඹ ගැන කතා කරනවා. උඹව මතක් කරනවා. උඹ වෙනුවෙන් ඇස්වල කඳුළු පුරවාගන්නවා. උඹ මේ ලෝකයෙන් ගියත්, උඹව මතකයෙන් යවන්න කාටවත් බැහැ පුතේ. උඹ ඇවිදපු පාරවල් තාමත් තියෙනවා. උඹ ගිය පෙරහැරේ මතක තාමත් තියෙනවා. උඹව දැකලා සතුටු වුණු මිනිස්සු තාමත් ඉන්නවා. ඒ නිසා උඹේ ගමන ඉවර වෙලා නෑ පුතේ... උඹ දැන් ඉන්නේ අපේ ඇස් ඉදිරියේ නෙමෙයි, අපේ මතක ඇතුළේ. *පෙරහැර පාරේ අදත් හේවිසි හඬ ඇහෙනවා,* *රාජා නැති අඩුව හැම හදකම දැනෙනවා,* *උඹ ගිය මඟ දිගේ මතකයන් ඇවිදිනවා,* *දළදා සමිඳු සෙවණේ පුතේ උඹ නිදනවා...* මගේ පුතේ, උඹ නැතිව මේ අවුරුද්දේ පෙරහැර බලන මිනිස්සුන්ගේ ඇස්වලටත් වෙනසක් දැනෙයි. උඹේ දැවැන්ත රූපය පෙනෙන්න නැති වුණත්, උඹේ මතකය ඒ පාරවල් පුරාම පෙනෙයි. ඒ නිසා මම එක දෙයක් විතරක් කියන්නම්. ඉන්න තැනක ඉඳන් අපි දිහා බලන් හිටපන් මගේ පුතේ. අපි නුවර යන දවසක උඹත් එක්ක ගිය පාරවල් දිහා බලලා උඹව මතක් කරගන්නම්. උඹට ආදරේ කළ මිනිස්සු අතරින් යනකොට උඹ ගැන කතා කරන්නම්. කවුරුහරි “රාජා නැහැනේ...” කිව්වොත්, හිත ඇතුළෙන් උඹට කතා කරන්නම්. “උඹ අපිව දාලා ගියාට, අපි උඹව දාලා ගියේ නෑ පුතේ...” කියලා. *නුවර අහස යට පෙරහැර ඇවිදිනවා,* *රාජා නැති තැනක් හැම හිතකම පෙනෙනවා,* *මතකයක් වී උඹ අප අතරම රැඳෙනවා,* *දිව්‍ය ලෝකේ ඉඳන් පුතේ අපි දිහා බලනවා...* අද උඹව හොයන ඒ පුංචි ඇස්වලටත්, උඹව මතක් කරලා නිහඬ වෙන ඒ මිනිස්සුන්ටත්, උඹත් එක්ක ගිය ඒ පාරවල්වලටත් මම එකම දෙයක් කියන්නම්. රාජා ගියේ අපෙන් ඈතට විතරයි... අපේ හදවත්වලින් ඈතට නෙමෙයි. ඒ නිසා මගේ පුතේ... දළදා සමිඳුන්ගේ ආශීර්වාදය ලැබෙන තැනක සැනසීමෙන් ඉන්න. අපි නුවර ගියත්, පෙරහැර බැලුවත්, උඹව මතක් කරලා ඇස් තෙත් වුණත්... උඹ අපි එක්කම ඉන්නවා කියලා හිතාගෙන යන්නම්. දිව්‍ය ලෝකයේ ඉඳන් බලන් හිටපන් මගේ පුතේ... උඹව අමතක කරන්න අපිට කවදාවත් බැහැ. — කලු මාමා #viral #tiktok #trending #fyp #algorithm - @dulsarasachin