“နေတတ်သွားရင် ပြန်ခေါ်လို့မရတော့ဘူးနော်” တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ဘက်က တိတ်တိတ်ကလေးပဲ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ ခင်ဗျားမရှိရင် မဖြစ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တဲ့ ညတွေကို တစ်ယောက်တည်း ကျော်ဖြတ်ရင်း၊ ခင်ဗျားမပါတဲ့ နေ့ရက်တွေမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နေသားကျအောင် ကြိုးစားခဲ့ရတာ။ အစကတော့ ခက်ခဲပေမဲ့ အခုတော့ ခင်ဗျားမရှိလည်း ကျွန်တော့်ကမ္ဘာက အေးအေးဆေးဆေး လည်ပတ်နေနိုင်ပါပြီ။ အရင်ကဆိုရင် ခင်ဗျားဆီက စကားတစ်ခွန်း၊ ဂရုစိုက်မှုလေး တစ်ခုရဖို့အတွက် ကျွန်တော် အရမ်းကို မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးတယ်။ ခင်ဗျားက လျစ်လျူရှုလိုက်တိုင်းလည်း ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားခဲ့ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲ့ဒီလို မျှော်လင့်ချက်တွေ မရှိတော့တာကပဲ ကျွန်တော့်အတွက် ပိုပြီး စိတ်အေးချမ်းရပါတယ်။ တစ်ယောက်တည်း နေရတာကို အသားကျသွားတဲ့အခါ ခင်ဗျားကို သတိရရမယ့် အချိန်တွေတောင် မရှိတော့သလို၊ ခင်ဗျားဘာလုပ်နေမလဲဆိုတာကိုလည်း စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော် တကယ်ပဲ နေတတ်သွားပြီဆိုရင်တော့ ပြန်ခေါ်ဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော့်ဘက်က လှည့်ကြည့်ဖို့ နေနေသာသာ ခင်ဗျားအကြောင်းကိုတောင် မေ့နေမိတဲ့အထိ စိတ်ကုန်သွားတာမျိုးပါ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော့်ဆီမှာ ခင်ဗျားအတွက် ခံစားချက်အသစ်လည်း မရှိတော့သလို၊ နာကျင်စရာ အမှတ်တရဟောင်းတွေလည်း မကျန်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် နေတတ်သွားတဲ့နေ့ဟာ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော့်ဘဝထဲက အပြီးအပိုင် ဖျက်ထုတ်လိုက်တဲ့နေ့ပါပဲ။ - @phone.nay.shine03