@artofpsychology2: Toplumda fazla vakit geçirince yalnızlığına dönmek istiyorsun. Sanki ait olmadığın bir yerdesin ve içgüdülerin bir an önce yalnız kalmak zorunda olduğunu hissettiriyor. Ve en kötü yanı; sosyalleşmek temel bir ihtiyaçken, zihnin yalnız kalmadığın her süreyi bir kabusa çeviriyor. Uzun süre problemlerle ve travmalarla savaşmış kişiler yalnızlığın huzurunu tadınca bu alanla arasında güçlü bir bağ kurar. Çünkü burada üzerinde hakimiyet kurulamaz, yaptığı yanlışlardan dolayı yargılanmaz ve kaybettiği kontrol hissini yeniden kazanır. Her ne yaparsa yapsın sadece kendini ilgilendireceği gerçeğini gördükçe burayı daha çok sever ve benimser. Bu kişilerde korkulu-kaçıngan (karmakarışık) bağlanma stili çok sık görülür. Gerek insan gerek eşya fark etmeksizin insanlarla derin bir aidiyet duygusu oluşturmaktan kaçınırlar. Biriyle arasında bir bağ kurmak için can atarlar ama geçmiş travmalar kafasında canlanınca zihnin kendini koruma mekanizması ve uzaklaşma bilinci devreye girer. Ancak insanlara güvenmekte zorlandıkları için halihazırda bağlı bulundukları "güvenli nesneleri" ve alanları asla terk edemezler: Evleri, aileleri ya da eski eşyaları... Örneğin evine olan bağı bir "güvenli liman" işlevi gördüğünden, zihni dışarıdaki mekanları evinden alıkoyan birer tehdit olarak algılar veya oraya bir daha dönüşü olmayacakmış hissi yaratarak bir an önce evine dönmesini ister. Yani kısacası, geçmişte tanıdık ve güvenli olan şeylere güçlü bağlar kurduğu için, zihin kontrol edemediği tüm yeni durum ve mekanlara doğrudan bir tehdit gözüyle bakar. ancak kendinize şunu hatırlatın. Şuan zihin kendini korumak için böyle bir korku yayıyor. Aslında hiçbir şey beni bir şeylerden alıkoymuyor veya bağlandığımda bırakamam anlamına gelmiyor inancına sıkı sıkıya bağlanırsanız beyninizin üzerinizde kurduğu korku illizyonunu yenersiniz. #psikoloji

ozan :

İnsan eğer yalnızlık psikolojisini bir olumsuzluk değil de bir huzur olarak görebilirse , onu piskolojik olarak üzebilecek şeyler çok azalır.

𝐔 𝐍 𝐊 𝐍 𝐎 𝐖 𝐍 :

btw yalnızlığı severim

💲 :

misanthropy abi

b1xi :

Ortamdayken herşey iyiyken birden enerjim soluyo direkt ordan kalkıp gidip bi bankta tek başıma oturmak istiyorum

PsycheShade :

İnsanın bu ağır yükten ve yüzüne yapışmış olan o sahte kibarlık maskesinin kurtulmasının tek bir yolu vardır sahte uysallığı bırakıp kendi isteklerinin son derece normal ve hakşı olduğunu kabul etmek

Hakikat Üzerine :

topluma olan ilgim çok azaldı dostlarımla bile kendime yatırım yaoiyroum okuyorum sorguluyorum

sadece, ressam :

bu durumda expedition 33 piano dinleyin. rahatlatır yani,bence.

MUSTAFA :

Aynısı bende oluyor bir arkadaşın zoruyla konsere veya herhangi bir etkinliğe gidince kendimi oraya ait hissediyorum rahatsız hissediyorum

Miwa :

Şey o kişi ben olabilirim.

Yıldırım :

en kötüsüde yanlızlığı konfor alanına çevirerek her geçen gün biraz daha bağımlı olmak

Su GaGa :

her şeyin ortalaması iyidir

efe :

ilk

yasinku48 :

etuypo :

toplum insanı çok kısıtlar kendi benliğinizi elinizden alır örneğin çocukken karnınız doyar ama tabağındakini bitir denir istemediğiniz şeyi başkasının emri ile yapmak insana terstir

godslittleservant :

𓄂✞☪𝓐𝓛𝓘̇ ¹⁹⁹³🇬🇪🇦🇿҉͜͡✭ :

𝙆𝙚𝙧𝙞𝙢 𝙐𝙮𝙨𝙖𝙡 :

Zottirik :

"Куча" :

💔

mr.donald_tramped :

yalnızlığı seviyorum çünkü kimse bana karışmıyor kimseye kendimi açıklamak zorunda kalmıyorum kimse bana ihanet etmiyor istediğim gibi takılabiliyorum kendimi özgür hissediyorum ama aynı şeyleri toplumda yaşayamıyorum hatta toplum içinde sarhoş gibi davrandığım oluyor

☆☆♡♡ :

tam olarak bu