@esinti110: Sözlerin yük olmadığı, sadece bakışların konuştuğu bir bağ... İnsan, ruhunu yormadan anlaşılabilmenin o zahmetsiz huzurunu arar hep. Henüz cümlelere dökülmemiş bir sevincin parıltısını ya da sessizce içe düşen bir kırgınlığın gölgesini, karşısındakinin gözlerinde anında görebilmeyi ister. Çünkü en derin ortaklıklar, yüksek sesli açıklamalarla değil; iki insanın konuşmadan, sadece aynı sessizliği paylaşarak birbirini okuyabilmesiyle başlar.