@dipakdhakal550: २०७२ सालको त्यो दिन सम्झिँदा आज पनि मुटु भारी हुन्छ भूकम्प आउनुभन्दा तीन दिनअघि मात्रै मेरा ठुलोबुबाको निधन भएको थियो। घरमा मृत्युको शोक थियो। आफन्तहरू भेला भएर उहाँको अन्तिम संस्कार र शोकमा डुबिरहेका थियौँ। मन सम्हाल्न नपाउँदै फेरि अर्को ठूलो बज्रपात आयो २०७२ सालको विनाशकारी भूकम्प। हाम्रो गाउँ बारपाक भूकम्पको केन्द्र बिन्दु। एकै छिनमा जमिन हल्लियो घरहरू गर्ल्याम्म ढले मानिसहरू भागा भाग भए। त्यो भयावह क्षणमा हाम्रो गाउँमै ३ जना मानिसले ज्यान गुमाए। कसैको घरमा चिच्याहट थियो कसैको घरमा रुवाबासी चारैतिर धुलो भग्नावशेष र पीडाको दृश्य थियो। त्यही भूकम्पमा मेरा कान्छा हजुरबुबाको निधन भयो भने हजुरबुबा घाइते हुनुभयो। केही दिनअघिको ठुलोबुबाको मृत्युको शोक नसकिँदै अर्को आफन्त गुमाउनुपर्दा हाम्रो परिवारमाथि परेको पीडा कस्तो थियो होला आज सम्झिँदा पनि आँखा रसाउँछ।घरहरू ढलेका थिए।न बस्ने ठाउँ थियो न खानेकुरा।घाइतेलाई उपचार चाहिएको थियो तर साधन थिएन। रात पर्दा सुरक्षित ठाउँ थिएन। खुला आकाशमुनि डराउँदै रात बिताउनु पर्थ्यो। जमिन हल्लिन छोडेको थिएन मनमा डर हटेको थिएन।त्यसमाथि हाम्रो गाउँमा ५–६ दिनसम्म राहतसमेत आउन सकेन। आज सुन्दा ५–६ दिन सामान्य लाग्न सक्छ तर विपद्को बीचमा एक छाक खानाको आशामा घाइते आफन्तको पीडामा घरको भग्नावशेष माथि र खुला आकाशमुनि बिताएको एउटा रात पनि कति लामो हुन्छ त्यो हामीलाई मात्र थाहा छ। हामीले आफन्त गुमायौँ घर गुमायौँ सुरक्षित भविष्यको भरोसा गुमायौँ। तर त्यो विपद्ले एउटा कुरा सिकायो मानिसलाई मानिसको साथभन्दा ठूलो कुनै सम्पत्ति हुँदैन।त्यसैले आज फेरि विपद्मा परेका मानिसहरूको पीडा देख्दा मेरो मन चुप लागेर बस्न मान्दैन। किनकि उनीहरूको पीडा मैले देखेको मात्र होइन, आफ्नै जीवनमा भोगेको हुँ।आज कसैको घर भत्किएको छ कसैको परिवार शोकमा छ कसैको चुल्हो निभेको छ कसैको घाइते आफन्त उपचारको पर्खाइमा छ। यस्तो बेला हामीसँग भएको सबैभन्दा ठूलो शक्ति भनेको एकअर्काप्रतिको मानवता र सहयोग गर्ने हात हो। त्यसैले आफूले सकेको सहयोग गरौँ। हामीले २०७२ मा भोगेको जस्तो पीडा अरूले भोग्न नपरोस्। कुनै आमाले आफ्नो सन्तान गुमाएर रुनु नपरोस्। कुनै परिवारले आफन्तको शवसँगै भोकै रात बिताउनु नपरोस्। कुनै घाइतेले उपचारको अभावमा छटपटाउनु नपरोस्।आउनुहोस विपद्मा परेका दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरूको दुःखमा साथ दिऔँ। सक्ने सहयोग गरौँ एउटा हात अर्को हातसँग जोडौँ र मानवताको नाता पूरा गरौँ। 🙏 किनकि विपद्को पीडा भोग्नेलाई मात्र थाहा हुन्छ र अरूको पीडा बुझ्न त्यही पीडा भोगेको हुनैपर्छ भन्ने छैन। मानिस भएर अर्को मानिसको दुःख महसुस गर्न सके पुग्छ। नोट: तल राखिएको तस्बिर २०७२ सालको विनाशकारी भूकम्प पछि राहत वितरण गर्दाको हो। त्यो समयको पीडा अभाव र मानवीय संवेदनालाई आज पनि सम्झिँदा मन भारी हुन्छ। तस्बिरमा देखिएका ती अनुहारहरूमा केवल राहतको आशा मात्र थिएन विपद्ले दिएको पीडा असहायपन र बाँच्ने संघर्ष पनि लुकेको थियो। ती दिनहरू मेरा लागि केवल एउटा तस्बिर होइनन जीवनभर नबिर्सने एउटा दर्दनाक सम्झना हुन्। 🙏
