சொல்லாமல் ஒரு உறவிலிருந்து வெளியேறும்போது… ஒரு உறவிலிருந்து வெளியேறுவது தவறல்ல. அது காதலாக இருக்கலாம்… நட்பாக இருக்கலாம்… ஆண்–பெண் அன்பாக இருக்கலாம்… அல்லது எந்த பெயரும் வைக்க முடியாத ஒரு ஆழமான பந்தமாக இருக்கலாம். எல்லா உறவுகளும் வாழ்நாள் முழுவதும் தொடர்வதில்லை. ஒருகாலத்தில் ஒருவரை ஒருவர் தவிர வேறு யாரும் தேவையில்லை என்று நினைத்த இரு மனிதர்கள், காலம் செல்லச் செல்ல வேறு மனிதர்களாக மாறிவிடலாம். உணர்வுகள் மாறலாம். எதிர்பார்ப்புகள் மாறலாம். வாழ்க்கையின் பாதைகள் பிரியலாம். ஒருகாலத்தில் நிம்மதியாக இருந்த அதே உறவு, ஒரு கட்டத்தில் மனதிற்கு பாரமாகத் தோன்றலாம். அந்த நேரத்தில் விலகுவது தவறல்ல. ஒருவரை நேசித்ததற்காக, அவருடன் வாழ்நாள் முழுவதும் இருக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை. ஆனால் விலகுவதற்கும் ஒரு மனிதநேயம் இருக்கிறது. ஒரு உறவை முடிக்க நினைத்தால், சொல்லாமல் மறைந்து விடுவது மட்டும் சில நேரங்களில் மிகப்பெரிய காயமாகிவிடுகிறது. ஏனெனில் ஒருவருக்கு அந்த உறவு ஏற்கனவே முடிந்திருக்கலாம். ஆனால் இன்னொருவர் இன்னும் அந்த உறவுக்குள் நின்றுகொண்டிருக்கலாம். ஒருவர் தனது மனதிற்குள் பல நாட்களுக்கு முன்பே விடைபெற்றிருக்கலாம். பேசுவதைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைத்திருக்கலாம். அக்கறையை குறைத்திருக்கலாம். தூரத்தை அதிகரித்திருக்கலாம். மனதளவில் விலகியிருக்கலாம். இறுதியில், எந்த வார்த்தையும் சொல்லாமல் முழுமையாக வெளியேறியிருக்கலாம். ஆனால் எதிரில் இருப்பவருக்கு அந்த மாற்றங்களின் அர்த்தம் தெரியாது. அவருக்கு ஒருநாள் திடீரென்று எல்லாமே மாறிவிட்டது போல இருக்கும். “நேற்று வரை நன்றாகத்தானே இருந்தோம்?” “நான் ஏதாவது தவறு செய்துவிட்டேனா?” “அவருக்கு என்ன ஆனது?” “கொஞ்சம் காத்திருந்தால் மீண்டும் பழையபடி பேசுவாரா?” என்று கேள்விகள் தொடங்கும். பதில் கிடைக்காத இடத்தில் மனித மனம் தானாகவே கதைகளை உருவாக்கும். பழைய உரையாடல்களை மீண்டும் படிக்கும். கடைசியாக பேசிய வார்த்தைகளை நினைவுபடுத்தும். தன்னுடைய தவறுகளைத் தேடும். ஒரு சிறிய வார்த்தைக்குள் கூட பெரிய காரணத்தை கண்டுபிடிக்க முயலும். அதுதான் சொல்லப்படாத பிரிவின் கொடுமை. பிரிவு மட்டும் வலிப்பதில்லை. என்ன நடந்தது என்று தெரியாமல் இருப்பதும் வலிக்கிறது. முடிந்துவிட்டதா… இல்லையா… இன்னும் ஒரு வாய்ப்பு இருக்கிறதா… காத்திருக்க வேண்டுமா… அல்லது வாழ்க்கையைத் தொடர வேண்டுமா… இந்தக் கேள்விகளுக்கு நடுவில் ஒருவர் தனது வாழ்க்கையையே நிறுத்தி வைக்கலாம். சில நேரங்களில் ஒரு மனிதனை நீண்ட காலம் காயப்படுத்துவது பிரிவு அல்ல… “ஒருவேளை அவர் திரும்பி வருவாரோ…” என்ற அந்த சிறிய நம்பிக்கை. அதனால், இனி ஒரு உறவில் தொடர முடியாது என்று முடிவு செய்திருந்தால், அதைச் சொல்லிவிடுவது நல்லது. அதற்காக பெரிய சண்டை தேவையில்லை. நூறு காரணங்கள் தேவையில்லை. யார் சரி, யார் தவறு என்ற தீர்ப்பும் தேவையில்லை. சில நேரங்களில், “என்னுடைய மனம் மாறிவிட்டது. நம்முடைய பாதைகள் இனி ஒன்றாகச் செல்லாது என்று நினைக்கிறேன். உன்னை குறை சொல்லாமல், இந்த உறவிலிருந்து நான் விலக விரும்புகிறேன்.” என்ற சில நேர்மையான வார்த்தைகளே போதும். அந்த வார்த்தைகள் நிச்சயமாக காயப்படுத்தலாம். ஆனால் அந்தக் காயத்திற்கு ஒரு பெயர் இருக்கும். அதை ஏற்றுக்கொள்ளவும், அழவும், வருத்தப்படவும், ஒருநாள் அதிலிருந்து மீண்டு நகரவும் முடியும். ஆனால் சொல்லாமல் மறைந்து விடும்போது… காயத்துடன் சேர்ந்து குழப்பமும் கிடைக்கிறது. அன்பு என்பது ஒருவரை நம்முடன் வைத்திருப்பது மட்டுமல்ல. அவரை விட்டு விலக வேண்டிய நேரத்திலும், அவருடைய மனதை மதிப்பதுதான் உண்மையான அன்பின் ஒரு வடிவம். ஒருவர் செல்ல விரும்பினால் அவரை கட்டாயப்படுத்தி வைத்திருக்க முடியாது. அன்பு என்ற பெயரில் ஒருவரை பிடித்து வைத்திருப்பதும் சரியல்ல. அதே நேரத்தில், ஒருவருடைய வாழ்க்கையிலிருந்து வெளியேறும்போது, அவர் இன்னும் அந்த வாசலிலேயே நின்றுகொண்டிருக்கிறார் என்பதை அறிந்தும் கதவை மூடிவிட்டு ஓடிவிடுவதும் மனிதநேயமல்ல. உறவு முடிவடையலாம். அன்பு மாறலாம். மனிதர்கள் பிரியலாம். ஆனால் பிரியும் விதத்தில் மட்டும் நம்முடைய மனிதநேயம் தெரியும். ஒருவர் எப்போதோ வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்துவிடுகிறார். இன்னொருவர் மட்டும்… அவர் திரும்பி வருவார்” என்ற சொல்லப்படாத நம்பிக்கையை பிடித்துக்கொண்டு, இன்னும் அதே இடத்தில் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார். அதனால் விலக வேண்டியிருந்தால் விலகுங்கள்… ஆனால் முடிந்தவரை ஒரு வார்த்தை சொல்லிவிட்டு விலகுங்கள். ஏனெனில் சொல்லப்பட்ட பிரிவு ஒரு மனிதனை அழ வைக்கும்… சொல்லப்படாத பிரிவு, அவரைத் தன்னையே குற்றவாளியாக்கி விடும். - @wwwmadhan.com