@psycholog_piotrwozniak: Wszyscy próbują teraz wyjaśnić, co wydarzyło się w związku Jakuba Łaszkiewicza. Jedni analizują jego poglądy. Drudzy wcześniejsze nagrania. Kolejni podobno od dawna widzieli, że „coś miał w oczach”. Tylko prawie nikt nie zadaje najbardziej podstawowego pytania: Dlaczego my w ogóle zostaliśmy włączeni do ich prywatnej sprawy? Na ten moment znamy publiczną relację jednej osoby. Emocjonalne nagranie kobiety, która mówi, że została skrzywdzona. Jej cierpienie może być całkowicie prawdziwe i zasługuje na współczucie. Ale jej nagranie nie jest stenogramem całego związku. Nie znamy jego wersji. Nie słyszeliśmy ich rozmów. Nie wiemy, co dokładnie ustalili, jak definiowali granice relacji ani co wydarzyło się pomiędzy nimi poza tym, co zostało opublikowane. Nie wiemy również, dlaczego ta historia została opowiedziana publicznie. Być może chodziło o szukanie wsparcia. Być może o odzyskanie kontroli nad własną historią. Być może o uprzedzenie pytań obserwatorów, rozładowanie emocji, ostrzeżenie innych albo wymierzenie konsekwencji człowiekowi, który ją skrzywdził. Nie wiem. I wy również tego nie wiecie. To, że ktoś opublikował swoją relację w internecie, nie czyni nas świadkami wydarzeń. Nie czyni nas stroną tego związku, terapeutami tej pary, prokuratorami ani ławą przysięgłych. A jednak właśnie w takie role weszli komentujący. Pod nagraniem pojawiają się już komentarze: „oby sprawiedliwość go dopadła”. Ludzie śledzą spadek liczby jego obserwujących jak wynik meczu. Pod jego materiałami żądają natychmiastowego oświadczenia, nakazują mu przestać nagrywać i zniknąć z internetu. Ktoś pisze, że zawsze wiedział, że jest z nim coś nie tak, ponieważ „coś miał w oczach”. I to doskonale pokazuje negatywny efekt halo. Kiedy dowiadujemy się o jednym złym zachowaniu człowieka, zaczynamy przepisywać jego całą historię. Każde wcześniejsze zachowanie staje się podejrzane. Każdy uśmiech był fałszywy. Każdy materiał był manipulacją. Każde dobre zachowanie okazuje się elementem planu. Z potencjalnie złego czynu powstaje obraz całkowicie złego człowieka. Później uruchamia się społeczny dowód słuszności. Skoro pięć tysięcy osób pisze podobne rzeczy, kolejne osoby uznają, że oskarżenia muszą być prawdziwe. Tylko że pięć tysięcy komentarzy nie oznacza pięciu tysięcy niezależnych źródeł. To nadal może być pięć tysięcy interpretacji jednego nagrania. Jedna osoba coś powiedziała. Druga to streściła. Trzecia dodała własny domysł. Czwarta podała domysł jako fakt. Piąta zbudowała na nim diagnozę osobowości. Po kilku godzinach nikt już nie pamięta, gdzie kończyły się słowa partnerki, a gdzie zaczynała zbiorowa wyobraźnia internetu. Pojawia się nawet dodatkowy absurd: prywatna historia dwojga ludzi zostaje zamieniona w wojnę światopoglądową. Jego domniemana zdrada ma teraz podobno udowadniać fałszywość feministów, lewicowych mężczyzn i wszystkich osób mówiących o toksycznej męskości. Jeżeli rzeczywiście zdradził, możemy mówić o rozbieżności między jego słowami a zachowaniem. Możemy mówić o hipokryzji. Ale jego zachowanie nie rozstrzyga prawdziwości wszystkich poglądów, które wcześniej przedstawiał. Człowiek może trafnie opisywać problem i jednocześnie sam nie potrafić żyć zgodnie ze standardami, o których mówi. To kompromituje jego konsekwencję. Nie unieważnia automatycznie każdego wypowiedzianego przez niego zdania. Jest jednak jeszcze jeden temat, o którym prawie nikt nie chce rozmawiać. Czy fakt, że ktoś został skrzywdzony, automatycznie usprawiedliwia publiczne przekazanie drugiego człowieka pod osąd tysięcy obcych osób? Moim zdaniem nie. Prawo do opowiedzenia własnej historii nie oznacza, że każda forma jej opowiedzenia jest równie odpowiedzialna. Kiedy masz ogromną publiczność i publikujesz materiał dotyczący rozpoznawalnego partnera, możesz przewidzieć, że część odbiorców ruszy na jego profile. Że będą go obrażać, diagnozować, śledzić liczbę obserwujących, kontaktować się z jego współpracownikami i próbować zniszczyć mu karierę.

Piotruś Pan Psycholog Woźniak

Open In TikTok:

Region: GB

Sunday 30 August 2026 20:11:46 GMT