@doraa_pg: තනියම ඉන්න එකට දැන් ඇබ්බැහි වෙලා…!! 🤍🍃 කලින් නම් තනියම ඉන්නකොට හිතට හරි බරයි… කවුරුහරි එක්ක කතා කරන්න ඕනේ… කවුරුහරි ළඟ ඉන්න ඕනේ… මගේ දේවල් කියන්න කෙනෙක් ඕනේ… මං නිහඬ වුණාම “මොකද?” කියලා අහන කෙනෙක් ඕනේ… ඒත් දැන්… කවුරුත් නැති කාමරයක් හරිම සැනසීමක් වගේ දැනෙනවා… ෆෝන් එක නිහඬව තියෙද්දි ඒ නිහඬකමත් හොඳයි… කවුරුත් “කොහෙද ඉන්නේ?” “මොකද කරන්නේ?” “ඇයි අද කතා නැත්තේ?” කියලා අහන්නේ නැති එකත් හිතට නිදහසක් වගේ… මං තනිකමට ආදරේ කළේ නෑ… මිනිස්සුන්ගෙන් හිත රිදුණු වාර වැඩි වෙද්දි තනිකම සැනසීමක් වෙලා… කලින් කෙනෙක් මගේ ජීවිතේට එනකොට ගොඩාක් සතුටු වුණා… එයා මාව තේරුම් ගනීවි කියලා හිතුවා… මං දෙන ආදරේම මටත් ආපහු ලැබෙයි කියලා හිතුවා… මං කෙනෙක්ව මගේ හිතේ තැනක් දුන්නම එයා ඒ තැනේ හැමදාම ඉඳීවි කියලා හිතුවා… ඒත් මිනිස්සු හැමදාම එකම විදිහට ඉන්නේ නෑ… කෙනෙක් ළඟට එනවා… හුරු කරනවා… බලාපොරොත්තු දෙනවා… අපිව ඔවුන්ගේ දවසේ පුරුද්දක් කරගන්නවා… ඊට පස්සේ හෙමින් හෙමින් දුරස් වෙනවා… අපි අහනවා… “මොකද වෙනස් වුණේ?” ඒත් සමහරවිට ඒකට පිළිතුරක්වත් ලැබෙන්නේ නෑ… ඒ නිසා දැන් කෙනෙක්ව ළඟට ගන්න කලින් මගේ හිත දෙපාරක් හිතනවා… “ආයෙත් මේ මනුස්සයාට හුරු වුණොත් එයා ගිය දවසක මං කොහොමද ඉන්නේ?” කියලා… ඒ බය නිසාම මං ටිකෙන් ටික හැමෝගෙන්ම ඈත් වුණා… කතා අඩු කළා… හමුවීම් අඩු කළා… බලාපොරොත්තු අඩු කළා… අන්තිමට මිනිස්සු අඩු වුණා… ඒත් පුදුමයි… මිනිස්සු අඩු වුණාට හිතේ නිදහස වැඩි වුණා… කවුරුත් මාව මඟහරිනවාද කියලා බලන් ඉන්න ඕනේ නෑ… කවුරුත් මාව වෙනස් විදිහට සලකනවාද කියලා කල්පනා කරන්න ඕනේ නෑ… කෙනෙක්ගේ “seen” එකක් දැකලා හිත රිදවගන්න ඕනේ නෑ… කෙනෙක්ගේනිහඬකමට හේතු හොයන්න ඕනේ නෑ… මටම මං ඉන්නවා… ඒක ප්‍රමාණවත් වෙන්න පටන් ගත්තා… සමහර රෑවල්වල තනියම ඉඳගෙන පරණ දේවල් මතක් වෙනවා… කවුරුහරි මතක් වෙනවා… ඒ මතකත් එක්ක හිත ටිකක් බර වෙනවා…ඒත් දැන් ඒ දුකත් එක්කම ඉන්න මං ඉගෙනගෙන ඉවරයි… කඳුළු ආවොත් කඳුළු එන්න දෙනවා… මතකයක් ආවොත් මතක වෙන්න දෙනවා… ඒත් ආයෙත් ඒ මිනිස්සුන්ගේ පස්සේ දුවන්නේ නෑ… මොකද දැන් මං දන්නවා… කෙනෙක්ව අහිමි වීම ජීවිතේ අවසානය නෙවෙයි… සමහරවිට අපිව අපිටම ආයෙත් හමුවෙන ආරම්භය…** තනියම ඉන්න එක කලින් මට දඬුවමක් වගේ දැනුණා… දැන් ඒක මගේ හිතට විවේකයක්… කවුරුත් නැති වෙලාවක මං මගේම හිත අහනවා… “ඇත්තටම උඹට දැන් මොනවද ඕනේ?” කියලා… ඉස්සර උත්තරය වුණේ “කවුරුහරි…” කියන එක. දැන් උත්තරය වෙනස්… “මට මාවම නැති කරගන්නෙ නැතුව මං එක්කම ඉන්න පුළුවන් නම් ඒ ඇති…” ඒ නිසා… තනියම ඉන්න එකට දැන් ඇබ්බැහි වෙලා… මිනිස්සුන්ව අමතක කරලා නෙවෙයි… මිනිස්සු අතර ඉඳගෙන මාවම අමතක කරගත්ත දවස් ඕනෑවට වඩා තිබුණු නිසා… දැන් මට නිහඬකම වටිනවා… මටතනිකම වටිනවා… මටමගේම ලෝකය වටිනවා… මොකද… හැමෝම ළඟ හිටියත් හිතට තනිකම දැනෙනවට වඩා… කවුරුත් නැතිව හිතට සැනසීමක් දැනෙන එක ගොඩාක් වටිනවා…!!🤍🍃 ඒත් කවදාහරි හිතට ඇත්තටම හොඳ කෙනෙක් හමුවුණොත්… මං එයාව බය වෙලා අතහරින්නේ නෑ… මොකද තනිකමට ඇබ්බැහි වුණා කියන්නේ ආදරේ කරන්න අමතක වුණා කියන එක නෙවෙයි… මං දැන් ඉගෙනගෙන තියෙන්නේ කෙනෙක්ව ආදරෙන් ළඟ තියාගන්නත්, එයා නැති වුණොත් මාවම නැති කර නොගෙන ඉන්නත්… 🤍