ကိုယ့်ကို မလိုအပ်တော့တဲ့လူကို အတင်းမဖက်တွယ်ပါနဲ့... ဘဝမှာ အနာကျင်ဆုံးအရာတွေထဲက တစ်ခုက ကိုယ်တန်ဖိုးထားတဲ့လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို မလိုအပ်တော့တဲ့အချိန်မှာတောင် သူ့အနားမှာ ဆက်ရှိနေချင်မိတာပါ။ တစ်ခါတလေ ကိုယ်က အရမ်းချစ်လို့ မလွှတ်ချင်ဘူး။ တစ်ခါတလေ “သူပြန်ပြောင်းလဲလာမလား” ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေးနဲ့ ဆက်စောင့်နေမိတယ်။ ကိုယ့်ကို မလိုအပ်တော့တဲ့လူတစ်ယောက်ကို အတင်းဖက်တွယ်ထားခြင်းဟာ ချစ်ခြင်းမဟုတ်တော့ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နာကျင်အောင်လုပ်နေခြင်း ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ဘဝထဲကို ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ အမြဲတမ်းအတူရှိနေမယ်လို့ အာမခံချက်မရှိပါဘူး။ တချို့လူတွေက ကိုယ့်ဘဝထဲကို သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးဖို့ ရောက်လာကြတယ်။ တချို့က ခဏတာအဖော်ပြုဖို့ ရောက်လာကြတယ်။ တချို့ကတော့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အတူလျှောက်ဖို့ ရောက်လာကြတယ်။ ဘယ်သူက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကိုယ့်အနားမှာရှိမလဲဆိုတာ ကိုယ်က အမြဲတမ်း ဆုံးဖြတ်လို့မရပါဘူး။ အရေးကြီးတာက သူတို့ထွက်သွားတဲ့အခါ ကိုယ့်ဘဝပါ ပျက်စီးသွားအောင် မလုပ်မိဖို့ပါ။ ကိုယ့်စကားကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။ ကိုယ့်အတွက် အချိန်မပေးတော့ဘူး။ ကိုယ်က အမြဲလိုက်ရှာနေရပြီး သူက အမြဲရှောင်နေတယ်ဆိုရင် အဲဒီဆက်ဆံရေးကို ပြန်စဉ်းစားဖို့ အချိန်ရောက်ပါပြီး နှစ်ဖက်စလုံးက တန်ဖိုးထားရပါတယ်။ နှစ်ဖက်စလုံးက နားလည်ပေးရပါတယ်။ နှစ်ဖက်စလုံးက ထိန်းသိမ်းဖို့ ကြိုးစားရပါတယ်။ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းကပဲ အမြဲတမ်း စကားစပြောနေရတယ်။ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းကပဲ အမြဲတောင်းပန်နေရတယ်။ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းကပဲ အမြဲခွင့်လွှတ်နေရတယ်။ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းကပဲ အဲဒီဆက်ဆံရေးကို မပျက်စီးအောင် ထိန်းထားနေရတယ်ဆိုရင် တစ်နေ့မှာ ကိုယ်ပင်ပန်းသွားမှာ သေချာပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ လွှတ်ချခြင်းဟာ ရှုံးနိမ့်ခြင်းမဟုတ်ပါဘူး။ လွှတ်ချခြင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားခြင်းတစ်မျိုးပါ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရလို့ ကိုယ့်တန်ဖိုးလည်း ဆုံးရှုံးသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ကိုယ့်ကို မရွေးချယ်တော့တာဟာ ကိုယ်မကောင်းလို့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ လူနှစ်ယောက်ဟာ တစ်ချိန်တုန်းက အရမ်းနီးစပ်ခဲ့ပေမယ့် အချိန်ကြာလာတဲ့အခါ လမ်းကြောင်းတွေ မတူတော့နိုင်ပါတယ်။ အဲဒါဟာ ဘဝရဲ့ သဘာဝတစ်ခုပါ။ အတိတ်မှာ ကိုယ်တို့အတူရှိခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို တန်ဖိုးထားနိုင်ပါတယ်။ အမှတ်တရတွေကို သိမ်းထားနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အတိတ်ကောင်းခဲ့တာကြောင့် လက်ရှိမှာ မကောင်းတော့တဲ့ဆက်ဆံရေးကို အတင်းဆက်ထိန်းထားစရာ မလိုပါဘူး။ တစ်ခါတလေ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တဲ့အတွက် လွှတ်ပေးရတာရှိပါတယ်။ သူ့ဘဝမှာ ကိုယ်မလိုအပ်တော့ဘူးဆိုရင် သူ့လမ်းသူ လျှောက်ခွင့်ပေးပါ။ ကိုယ့်ဘဝကိုလည်း ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ဆက်လျှောက်ပါ။ သူ့နောက်ကို အမြဲလိုက်ကြည့်နေမယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ရှေ့ကလမ်းကို မမြင်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကိုယ့်ဘဝထဲမှာ နေရာလွတ်တစ်ခု ဖြစ်လာတဲ့အခါ အဲဒီနေရာလွတ်ကို မကြောက်ပါနဲ့။ လူတစ်ယောက် ထွက်သွားတာနဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး အလွတ်ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီနေရာမှာ ကိုယ့်ကို တကယ်တန်ဖိုးထားမယ့် လူတွေအတွက် နေရာအသစ် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ရှာဖွေဖို့ အချိန်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ အရင်က တခြားသူအတွက် အချိန်ပေးခဲ့သမျှကို ကိုယ့်အတွက် ပြန်ပေးပါ။ ကိုယ့်အိပ်မက်တွေကို ပြန်စဉ်းစားပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ဘဝကို ပြန်တည်ဆောက်ပါ။ တစ်ယောက်ယောက် မရှိတော့လို့ ကိုယ့်ဘဝက မပြီးဆုံးသွားပါဘူး။ တစ်ခါတလေ ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုဟာ ကိုယ့်ဘဝမှာ ပိုကောင်းတဲ့အရာတွေ ဝင်လာဖို့ တံခါးတစ်ခုပဲ ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကို မလိုအပ်တော့တဲ့လူကို အတင်းမဖက်တွယ်ပါနဲ့။ ကိုယ့်ကို မရွေးချယ်တဲ့လူနောက်ကို အမြဲလိုက်မနေပါနဲ့။ ကိုယ့်တန်ဖိုးကို မမြင်တဲ့လူတစ်ယောက်ဆီမှာ ကိုယ့်တန်ဖိုးကို သက်သေပြဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့။ ကိုယ့်ကို တန်ဖိုးထားမယ့်လူတွေ ရှိပါတယ်။ ကိုယ့်ကို နားလည်ပေးမယ့်လူတွေ ရှိပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့တန်ဖိုးကို ကိုယ်တိုင်သိဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ တစ်နေ့မှာ ပြန်လှည့်ကြည့်တဲ့အခါ “အဲဒီလူကို ဘာကြောင့် အရမ်းဖက်တွယ်ခဲ့မိတာလဲ” လို့ ကိုယ်တိုင်ပြုံးမိနိုင်ပါတယ်။ အခုနာကျင်နေတာက အမြဲတမ်းနာကျင်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အချိန်ကြာလာရင် သက်သာလာပါလိမ့်မယ်။ အရေးကြီးဆုံးက ကိုယ့်ကိုယ်ကို မဆုံးရှုံးလိုက်ဖို့ပါ။ လူတစ်ယောက် ထွက်သွားတာကို လက်ခံနိုင်ပါစေ။ လိုအပ်ရင် ဝမ်းနည်းပါ။ ငိုချင်ရင် ငိုပါ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ဘဝကိုတော့ ပြန်တည်ဆောက်ပါ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာက ပိုကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်လို့ပါ။ နောက်ဆုံးမှာ မှတ်ထားပါ။ ကိုယ့်ကို မလိုအပ်တော့တဲ့လူကို အတင်းဖက်တွယ်ထားစရာ မလိုပါဘူး။ တချို့လူတွေကို ချစ်ရင်းနဲ့ လွှတ်ပေးရပါတယ်။ တချို့လူတွေကို ကျေးဇူးတင်ပြီး နှုတ်ဆက်ရပါတယ်။ တချို့လူတွေကတော့ ကိုယ့်ဘဝထဲမှာ အမှတ်တရအဖြစ်ပဲ ကျန်ခဲ့ဖို့ ရောက်လာကြတာပါ။ သူတို့ကို လွှတ်ပေးပြီး ကိုယ့်ဘဝကို ဆက်လျှောက်ပါ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကိုယ့်ဘဝရဲ့တန်ဖိုးဟာ ကိုယ့်အနားမှာ ဘယ်သူရှိသလဲနဲ့ မဆုံးဖြတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်ဘယ်လိုနေထိုင်သလဲဆိုတာနဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်တာဖြစ်ပါတယ်...။ - @1995.n.k.k.k