benim kendimden bile çok sevdiğim bir çocuk vardı aslında çocuk beni asla haketmeyen biriydi ne madden ne de manen ama seviyordum benim gözümde dünyalar yakışıklısıydı ilk hislerim bakışlarla başladı sadece bakistik zamanla çocuk ona baglandigimi farkedince isteksizlesti bakmıyordu artık arada kendini hatırlatıyordu sadece ama ben çoktan aşık olmuştum ilk defa birini bu kadar çok sevdim hicbirsey yaşanmamış ki nasıl sevebiliykrsun bu kadar demeyin birlikte olamayacaginızı kavusamayacagınzı bildiğiniz halde sevmeye devam etmek en ağırıdır ben çok büyük bir düşüş yaşadım kimseye anlatamadim icimdekileri kimse de anlamadı zaten ama gerçeklerden kaçmayı bıraktığımda zamanla toparladım önce aklımda sonrada kalbimde bitti aslında onun çokta önemli olmadığını onu sadece kendi kafamda kurduğum haliyle sevdiğimi farkettim çok fazla ahımı aldı çok gece ağladım onun için şuan bana yasattiklarinin aynısını kendisi yaşıyor bende tabi unuttum onu aynı okuldayız arada görünce burukluk oluyor tabi ama geçti o da onu unuttugumun farkında başkasını seviyor ama gözlerini de benden alamıyor değerimi kaybedince anladı gibi bişey oldu yani arkadaslar demem o ki sevin ama hakedeni sevin sevginizi haketmeyen insanlar silin gitsin kalmaya degmezler olan size olur ayrıca karma döner dolaşır adamı vurur