@savconway_: #fyp #trending #outfitinspo #brysontiller #concert

savconway_
savconway_
Open In TikTok:
Region: US
Wednesday 02 September 2026 03:37:07 GMT
216
36
0
1

Music

Download

Comments

There are no more comments for this video.
To see more videos from user @savconway_, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ പുറംലോകം കാണാത്ത ഒരു വശം മനസ്സിലാക്കിയ ഒരാളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രതികരണമാണ്. “പ്രവാസമെന്നാൽ കേവലം പണമയക്കുന്ന ഒരു മെഷീനല്ല” എന്ന ആദ്യ വരിയിൽ തന്നെ വലിയൊരു യാഥാർത്ഥ്യമുണ്ട്. നാട്ടിലുള്ള പലർക്കും ഒരു പ്രവാസിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ഓർമ്മ വരുന്നത് അയാൾ അയക്കുന്ന പണമായിരിക്കും. മാസാവസാനം വീട്ടിലേക്ക് വരുന്ന പണം, കുട്ടികളുടെ പഠനം, വീടിന്റെ ലോൺ, മാതാപിതാക്കളുടെ ചികിത്സ, സഹോദരങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ, വീട്ടുചെലവ്—ഇതെല്ലാം ആ ഒരാളുടെ വരുമാനത്തെ ആശ്രയിച്ചായിരിക്കാം മുന്നോട്ടുപോകുന്നത്. പക്ഷേ ആ പണം അയക്കുന്ന മനുഷ്യനോട് എത്ര പേർ ചോദിക്കും: “നിനക്ക് സുഖമാണോ?” “നീ സന്തോഷവാനാണോ?” “നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ?” പലപ്പോഴും പ്രവാസിയുടെ മറുപടി വളരെ ലളിതമായിരിക്കും: “എനിക്ക് ഇവിടെ സുഖമാണ്… നിങ്ങൾ വിഷമിക്കണ്ട.” പക്ഷേ ആ വാക്കിന് പിന്നിൽ പറയാതെ പോയ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. ജോലിയുടെ ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരിക്കാം. ഒറ്റപ്പെടൽ ഉണ്ടായിരിക്കാം. സാമ്പത്തിക സമ്മർദ്ദം ഉണ്ടായിരിക്കാം. ജോലി നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന പേടി ഉണ്ടായിരിക്കാം. നാട്ടിലേക്ക് വരാൻ കഴിയാത്ത വിഷമം ഉണ്ടായിരിക്കാം. എന്നിട്ടും വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കുമ്പോൾ അയാൾ ചിരിക്കും. കാരണം തന്റെ വിഷമം പറഞ്ഞാൽ നാട്ടിലുള്ളവർ വിഷമിക്കുമെന്ന് അയാൾക്കറിയാം. അതാണ് “നീറുന്ന കണ്ണീരും ത്യാഗവും” എന്ന വാക്കുകളുടെ ആഴം. പ്രവാസിയുടെ കണ്ണീർ എല്ലായ്പ്പോഴും മറ്റുള്ളവർ കാണണമെന്നില്ല. ചില കണ്ണീർ ഫോൺ വിളിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് തുടച്ചുമാറ്റുന്നതാണ്. ചില സങ്കടങ്ങൾ വീഡിയോ കോളിൽ ക്യാമറ ഓൺ ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് മുഖത്ത് നിന്ന് മറയ്ക്കുന്നതാണ്. അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും പ്രായമാകുന്നത് ഫോണിലൂടെ കാണേണ്ടിവരും. സ്വന്തം കുഞ്ഞ് വളരുന്നത് വീഡിയോ കോളിലൂടെ കാണേണ്ടിവരും. കുഞ്ഞിന്റെ ആദ്യ നടത്തം, പിറന്നാൾ, സ്കൂളിലെ ആദ്യ ദിവസം—ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട ചില നിമിഷങ്ങൾ മറ്റൊരാൾ അയച്ച വീഡിയോയിൽ കാണേണ്ടിവന്നേക്കാം. വീട്ടിൽ വിവാഹമുണ്ടാകും. ഓണമുണ്ടാകും. പെരുന്നാളുണ്ടാകും. ക്രിസ്മസുണ്ടാകും. കുടുംബം മുഴുവൻ ഒന്നിച്ചുകൂടും. അവിടെ ഒരു കസേര മാത്രം ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കും. അത് പ്രവാസിയുടേതായിരിക്കും. അതേസമയം പ്രവാസി ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ അകലെ ജോലിക്കിടയിൽ ഫോണിലെ കുടുംബഫോട്ടോ നോക്കി സന്തോഷിക്കുന്നതായി നടിക്കുകയായിരിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് കമന്റിൽ “ദുബായിലെ തിളക്കമുള്ള കെട്ടിടങ്ങൾക്കും വഴിവിളക്കുകൾക്കും പിന്നിൽ ആരും കാണാതെ പോകുന്ന പ്രവാസി മലയാളികളുടെ വേദന” എന്ന് പറയുന്നത്. പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ദുബായിയും ഗൾഫ് ജീവിതവും വളരെ മനോഹരമായി തോന്നാം. വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾ. വൃത്തിയുള്ള റോഡുകൾ. രാത്രിയിലെ പ്രകാശം. മാളുകൾ. കാറുകൾ. ജോലി അവസരങ്ങൾ. പക്ഷേ ആ പ്രകാശത്തിന്റെ നടുവിലൂടെ നടക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ജീവിതം അത്ര പ്രകാശമുള്ളതായിരിക്കണമെന്നില്ല. ആ തിളങ്ങുന്ന കെട്ടിടത്തിന്റെ താഴെ നിൽക്കുന്ന ഒരാൾ നാട്ടിലെ കടത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാകാം. ഒരു കടയിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഉപഭോക്താവിനെ സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരാൾ മാസങ്ങളായി സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ നേരിൽ കണ്ടിട്ടില്ലായിരിക്കാം. രാത്രിയിൽ ജോലി കഴിഞ്ഞ് മുറിയിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന ഒരാൾക്ക് നാട്ടിൽ നിന്ന് “അച്ഛന് സുഖമില്ല” എന്നൊരു ഫോൺ വന്നിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നിട്ടും അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അയാൾ ജോലിക്ക് പോകും. കാരണം അയാൾക്ക് നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. അയാളെ ആശ്രയിച്ച് നാട്ടിൽ ഒരു കുടുംബം നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ കമന്റിന്റെ അവസാനത്തെ “ബിഗ് സല്യൂട്ട്” എന്നത് വെറുമൊരു സോഷ്യൽ മീഡിയ അഭിനന്ദനമായി തോന്നാത്തത്. അതിന്റെ ഉള്ളിലെ വികാരം ഏകദേശം ഇങ്ങനെയാണ്: “ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ വെറും പണത്തിന്റെയും ഗൾഫിന്റെ തിളക്കത്തിന്റെയും കണ്ണിലൂടെ കാണാതെ, അതിന് പിന്നിലെ മനുഷ്യനെ കണ്ടതിന് നന്ദി.” കാരണം ഒരു പ്രവാസിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ വേദന ചിലപ്പോൾ കഷ്ടപ്പെടുന്നതല്ല. താൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് ആരും തിരിച്ചറിയാത്തതാണ്. അവൻ പണം അയക്കുന്നു എന്നതിനാൽ അവന് എല്ലാം സുഖമാണെന്ന് കരുതരുത്. അവൻ ഫോട്ടോയിൽ ചിരിക്കുന്നു എന്നതിനാൽ അവൻ സന്തോഷവാനാണെന്ന് കരുതരുത്. അവൻ പരാതിപ്പെടുന്നില്ല എന്നതിനാൽ അവന് വേദനയില്ലെന്നും കരുതരുത്. കാരണം പല പ്രവാസികളും സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങൾ കുറച്ചുകാലത്തേക്ക് മാറ്റിവെച്ചാണ് മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് നിറം നൽകുന്നത്. വീട് പണിയുമ്പോൾ അവൻ വീട്ടിലില്ല. കുട്ടികൾ വളരുമ്പോൾ അവൻ അടുത്തില്ല. മാതാപിതാക്കൾക്ക് പ്രായമാകുമ്പോൾ അവൻ കൂടെയില്ല. എന്നിട്ടും ഓരോ മാസവും വീട്ടിലേക്ക് പണം അയച്ച ശേഷം അവൻ ചോദിക്കും: “വീട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും സുഖമല്ലേ?” ഒരുപക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ആരെങ്കിലും തിരിച്ച് ചോദിക്കണമെന്നൊരു ചെറിയ ആഗ്രഹവും ഉണ്ടാകും— “അതെ… ഞങ്ങൾക്ക് സുഖമാണ്. പക്ഷേ നീ പറയൂ… നിനക്ക് ശരിക്കും സുഖമാണോ?” ❤️
പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ പുറംലോകം കാണാത്ത ഒരു വശം മനസ്സിലാക്കിയ ഒരാളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രതികരണമാണ്. “പ്രവാസമെന്നാൽ കേവലം പണമയക്കുന്ന ഒരു മെഷീനല്ല” എന്ന ആദ്യ വരിയിൽ തന്നെ വലിയൊരു യാഥാർത്ഥ്യമുണ്ട്. നാട്ടിലുള്ള പലർക്കും ഒരു പ്രവാസിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ഓർമ്മ വരുന്നത് അയാൾ അയക്കുന്ന പണമായിരിക്കും. മാസാവസാനം വീട്ടിലേക്ക് വരുന്ന പണം, കുട്ടികളുടെ പഠനം, വീടിന്റെ ലോൺ, മാതാപിതാക്കളുടെ ചികിത്സ, സഹോദരങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ, വീട്ടുചെലവ്—ഇതെല്ലാം ആ ഒരാളുടെ വരുമാനത്തെ ആശ്രയിച്ചായിരിക്കാം മുന്നോട്ടുപോകുന്നത്. പക്ഷേ ആ പണം അയക്കുന്ന മനുഷ്യനോട് എത്ര പേർ ചോദിക്കും: “നിനക്ക് സുഖമാണോ?” “നീ സന്തോഷവാനാണോ?” “നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ?” പലപ്പോഴും പ്രവാസിയുടെ മറുപടി വളരെ ലളിതമായിരിക്കും: “എനിക്ക് ഇവിടെ സുഖമാണ്… നിങ്ങൾ വിഷമിക്കണ്ട.” പക്ഷേ ആ വാക്കിന് പിന്നിൽ പറയാതെ പോയ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. ജോലിയുടെ ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരിക്കാം. ഒറ്റപ്പെടൽ ഉണ്ടായിരിക്കാം. സാമ്പത്തിക സമ്മർദ്ദം ഉണ്ടായിരിക്കാം. ജോലി നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന പേടി ഉണ്ടായിരിക്കാം. നാട്ടിലേക്ക് വരാൻ കഴിയാത്ത വിഷമം ഉണ്ടായിരിക്കാം. എന്നിട്ടും വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കുമ്പോൾ അയാൾ ചിരിക്കും. കാരണം തന്റെ വിഷമം പറഞ്ഞാൽ നാട്ടിലുള്ളവർ വിഷമിക്കുമെന്ന് അയാൾക്കറിയാം. അതാണ് “നീറുന്ന കണ്ണീരും ത്യാഗവും” എന്ന വാക്കുകളുടെ ആഴം. പ്രവാസിയുടെ കണ്ണീർ എല്ലായ്പ്പോഴും മറ്റുള്ളവർ കാണണമെന്നില്ല. ചില കണ്ണീർ ഫോൺ വിളിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് തുടച്ചുമാറ്റുന്നതാണ്. ചില സങ്കടങ്ങൾ വീഡിയോ കോളിൽ ക്യാമറ ഓൺ ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് മുഖത്ത് നിന്ന് മറയ്ക്കുന്നതാണ്. അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും പ്രായമാകുന്നത് ഫോണിലൂടെ കാണേണ്ടിവരും. സ്വന്തം കുഞ്ഞ് വളരുന്നത് വീഡിയോ കോളിലൂടെ കാണേണ്ടിവരും. കുഞ്ഞിന്റെ ആദ്യ നടത്തം, പിറന്നാൾ, സ്കൂളിലെ ആദ്യ ദിവസം—ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട ചില നിമിഷങ്ങൾ മറ്റൊരാൾ അയച്ച വീഡിയോയിൽ കാണേണ്ടിവന്നേക്കാം. വീട്ടിൽ വിവാഹമുണ്ടാകും. ഓണമുണ്ടാകും. പെരുന്നാളുണ്ടാകും. ക്രിസ്മസുണ്ടാകും. കുടുംബം മുഴുവൻ ഒന്നിച്ചുകൂടും. അവിടെ ഒരു കസേര മാത്രം ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കും. അത് പ്രവാസിയുടേതായിരിക്കും. അതേസമയം പ്രവാസി ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ അകലെ ജോലിക്കിടയിൽ ഫോണിലെ കുടുംബഫോട്ടോ നോക്കി സന്തോഷിക്കുന്നതായി നടിക്കുകയായിരിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് കമന്റിൽ “ദുബായിലെ തിളക്കമുള്ള കെട്ടിടങ്ങൾക്കും വഴിവിളക്കുകൾക്കും പിന്നിൽ ആരും കാണാതെ പോകുന്ന പ്രവാസി മലയാളികളുടെ വേദന” എന്ന് പറയുന്നത്. പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ദുബായിയും ഗൾഫ് ജീവിതവും വളരെ മനോഹരമായി തോന്നാം. വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾ. വൃത്തിയുള്ള റോഡുകൾ. രാത്രിയിലെ പ്രകാശം. മാളുകൾ. കാറുകൾ. ജോലി അവസരങ്ങൾ. പക്ഷേ ആ പ്രകാശത്തിന്റെ നടുവിലൂടെ നടക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ജീവിതം അത്ര പ്രകാശമുള്ളതായിരിക്കണമെന്നില്ല. ആ തിളങ്ങുന്ന കെട്ടിടത്തിന്റെ താഴെ നിൽക്കുന്ന ഒരാൾ നാട്ടിലെ കടത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാകാം. ഒരു കടയിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഉപഭോക്താവിനെ സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരാൾ മാസങ്ങളായി സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ നേരിൽ കണ്ടിട്ടില്ലായിരിക്കാം. രാത്രിയിൽ ജോലി കഴിഞ്ഞ് മുറിയിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന ഒരാൾക്ക് നാട്ടിൽ നിന്ന് “അച്ഛന് സുഖമില്ല” എന്നൊരു ഫോൺ വന്നിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നിട്ടും അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അയാൾ ജോലിക്ക് പോകും. കാരണം അയാൾക്ക് നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. അയാളെ ആശ്രയിച്ച് നാട്ടിൽ ഒരു കുടുംബം നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ കമന്റിന്റെ അവസാനത്തെ “ബിഗ് സല്യൂട്ട്” എന്നത് വെറുമൊരു സോഷ്യൽ മീഡിയ അഭിനന്ദനമായി തോന്നാത്തത്. അതിന്റെ ഉള്ളിലെ വികാരം ഏകദേശം ഇങ്ങനെയാണ്: “ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ വെറും പണത്തിന്റെയും ഗൾഫിന്റെ തിളക്കത്തിന്റെയും കണ്ണിലൂടെ കാണാതെ, അതിന് പിന്നിലെ മനുഷ്യനെ കണ്ടതിന് നന്ദി.” കാരണം ഒരു പ്രവാസിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ വേദന ചിലപ്പോൾ കഷ്ടപ്പെടുന്നതല്ല. താൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് ആരും തിരിച്ചറിയാത്തതാണ്. അവൻ പണം അയക്കുന്നു എന്നതിനാൽ അവന് എല്ലാം സുഖമാണെന്ന് കരുതരുത്. അവൻ ഫോട്ടോയിൽ ചിരിക്കുന്നു എന്നതിനാൽ അവൻ സന്തോഷവാനാണെന്ന് കരുതരുത്. അവൻ പരാതിപ്പെടുന്നില്ല എന്നതിനാൽ അവന് വേദനയില്ലെന്നും കരുതരുത്. കാരണം പല പ്രവാസികളും സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങൾ കുറച്ചുകാലത്തേക്ക് മാറ്റിവെച്ചാണ് മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് നിറം നൽകുന്നത്. വീട് പണിയുമ്പോൾ അവൻ വീട്ടിലില്ല. കുട്ടികൾ വളരുമ്പോൾ അവൻ അടുത്തില്ല. മാതാപിതാക്കൾക്ക് പ്രായമാകുമ്പോൾ അവൻ കൂടെയില്ല. എന്നിട്ടും ഓരോ മാസവും വീട്ടിലേക്ക് പണം അയച്ച ശേഷം അവൻ ചോദിക്കും: “വീട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും സുഖമല്ലേ?” ഒരുപക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ആരെങ്കിലും തിരിച്ച് ചോദിക്കണമെന്നൊരു ചെറിയ ആഗ്രഹവും ഉണ്ടാകും— “അതെ… ഞങ്ങൾക്ക് സുഖമാണ്. പക്ഷേ നീ പറയൂ… നിനക്ക് ശരിക്കും സുഖമാണോ?” ❤️

About