@siddha555: पैसाले आवश्यकता पूरा गर्ला, मन जित्न सकिँदैन! बाढी आयो, पहिरो गयो, घरबार सबै बगाएर लग्यो, कसैको आँगन रित्तियो, कसैको काख नै खोसियो, कसैको आँखामा आँसु छ, कसैको मुटु चिरिएको छ। कतै आमाको चित्कार सुनिन्छ, कतै बाबुको आँसु झर्छ, कतै सन्तान खोज्दै एउटा हृदय दिनरात भौतारिन्छ। जसले हिजो परिवारसँग भविष्यका सपना बुनेका थिए, आज उनीहरू भग्नावशेषमा आफ्ना प्रियजन खोजिरहेका छन्। तर विडम्बना! पीडितको आँसु पुछ्ने हात कम छन्, सहानुभूतिको एउटा शब्द बोल्ने मानिसहरू झन् कम छन्। तर पैसा उठाउनेहरूको लर्को छ, दुःखको नाममा हिसाब छ, विपत्तिको घडीमा पनि स्वार्थको व्यापार चलिरहेछ। खाद्यान्नका थुप्रा छन्, लत्ताकपडा थुप्रिएका छन्, सहयोगका नाममा धेरै कुरा जम्मा भएका छन्, तर ती भोकाएका ओठसम्म एक गाँस पुग्न सकेको छैन। चिसो रातमा काँपिरहेका शरीरसम्म एउटा न्यानो कपडा पुग्न सकेको छैन। पीडितलाई अहिले ठूलाठूला भाषण चाहिएको छैन, दुःखको मूल्य तोक्ने कागजी आश्वासन चाहिएको छैन। चाहिएको छ त एउटा सहारा दिने हात, आँसु पुछिदिने औँला, “तिमी एक्लो छैनौ” भन्ने सानो तर आत्मीय आवाज। पैसाले घर बनाउन सकिएला, पैसाले भोक मेटाउन सकिएला, पैसाले आवश्यकता पूरा गर्ला, तर भत्किएको मन जोड्न सक्दैन। हराएको आफन्त फर्काउन सक्दैन, आँखाबाट बगेको आँसु रोक्न सक्दैन, मुटुभित्र गाडिएको पीडा नोटको बिटोले मेटाउन सक्दैन। त्यसैले, सहयोगको नाममा पैसा उठाउनु अघि एकपटक पीडितको आँखामा हेरौँ, राहतको थुप्रो लगाउनु अघि एकपटक उसको हात समाऔँ। किनकि विपत्तिमा दिएको एउटा आत्मीय अँगालो, एउटा सहानुभूतिको शब्द, कहिलेकाहीँ लाखौँ रुपैयाँभन्दा धेरै मूल्यवान हुन्छ। आज उनीहरू रोइरहेका छन्, भोलि हाम्रो पालो पनि आउन सक्छ। आज उनीहरूको घर बगेको छ, भोलि हाम्रो आँगन पनि डुब्न सक्छ। मानिस भएर मानिसको दुःख बुझौँ, स्वार्थभन्दा माथि उठौँ, पैसाले आवश्यकता पूरा गर्ला, तर मन जित्न सकिँदैन। मानवता बिना बाँडिएको धनले कहिल्यै घाउ निको पार्न सकिँदैन। किनकि अन्त्यमा हामीले कति पैसा उठायौँ भन्ने होइन, कति रोएको मन हँसायौँ भन्ने कुरा सम्झिइनेछ। 🙏😥🤗😍🇳🇵

Sidha555

Open In TikTok:

Region: NP

Wednesday 02 September 2026 06:14:55 GMT