@arafat.phone.stor: Samsung tri fold #samsung #goviral #arewa__tiktok #viraltiktok #creatorsearchinsights @ARAFAT PHONE STORE BACK UP ⬆️

ARAFAT PHONE STORE

Open In TikTok:

Region: NG

Thursday 03 September 2026 12:18:59 GMT

16456

899

9

22

Music

Download

No Watermark .mp4 (1.96MB) No Watermark(HD) .mp4 (1.59MB) Watermark .mp4 (4.63MB) Music .mp3

Comments

A Shareef CARS :

price

2026-09-03 16:24:19

0

MUBSON___A☠️☠️ :

How much

2026-09-03 15:06:42

0

B Small56 :

Please nawa

2026-09-03 14:59:35

0

Ahmad Abba :

😂😂😂

2026-09-03 15:06:20

1

💥💥💥 BROTHER 💥💥💥 :

❤️❤️❤️

2026-09-03 12:32:00

0

TOYOTA :

🥰🥰🥰

2026-09-03 15:25:52

0

To see more videos from user @arafat.phone.stor, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

#comando #kurdistan #کۆماندۆی_کوردستان

#comando #kurdistan #کۆماندۆی_کوردستان

#🥺❤️ #fyp #foryou

#🥺❤️ #fyp #foryou

Can we turn a sleeve into a real rose? 🌹✨ Day 17 of posting until 10k! I'm uploading fresh sewing hacks and helpful tutorials every single day. Show some love and hit that follow button! Let's hit 10k together 🚀❤️ #tiktokgrowthchallenge

Can we turn a sleeve into a real rose? 🌹✨ Day 17 of posting until 10k! I'm uploading fresh sewing hacks and helpful tutorials every single day. Show some love and hit that follow button! Let's hit 10k together 🚀❤️ #tiktokgrowthchallenge

Çocuk okuldan eve dönüyor. Masaya oturuyorlar. Baba televizyonu açıyor. Bir adam ekrandan ülkenin ne kadar büyüdüğünü anlatıyor. Anne, çorbayı üç tabağa nasıl yetiştireceğini düşünüyor. Çocuk ekrandaki ülkeye bakıyor sonra tabağına. İkisinin aynı yer olduğuna inanmakta zorlanıyor. Babası kızgın bugün Aslında patronuna kızgın, borca kızgın, gençliğinin nereye gittiğine kızgın, ama bunların hiçbirine bağıramıyor. O yüzden çocuğa dönüyor: “Düzgün otur.” Çocuk düzeliyor. “Lokmanı düzgün ye.” Düzeltiyor. “Derslerine çalış, bizim gibi olma.” İşte bunu nasıl düzelteceğini bilmiyor. Bir insan ailesinin yarasını hangi dersten çalışarak kapatır Matematik kitabını açıyor gece. Bir problem var: Bir baba ayda şu kadar kazanırsa, bir anne şu kadar harcarsa, elde ne kalır? Çocuk hesaplıyor. Sonuç eksi çıkıyor. Kitabın arkasına bakıyor, cevap başka. Bir daha hesaplıyor. Yine eksi. Sonra anlıyor: Bazı sorular kitaplarda yanlış soruluyor. Mesela hiç sormuyorlar: Bir çocuk her akşam annesinin “Bu ay da bir şekilde çıkarız” dediğini duyarsa kaç yaşında büyür? Babası “Ben sizin için çalışıyorum” deyip her öfkesini onların üzerine bırakırsa sevgi kaç parçaya bölünür? Bir ülkede çocuklara sürekli “geleceğimizsiniz” denilip okullarının duvarı dökülüyorsa, öğretmeni geçinemiyorsa, babası eve tükenmiş geliyorsa, annesi kendi hayatını mutfakla salon arasına gömmüşse gelecek tam olarak nerede yaşar? Çocuk kalemi bırakıyor. Salondan haberlerin sesi geliyor. “Gençlere büyük müjde.” Gülümsüyor biraz. Onun yaşı küçük, ama bazı kelimelerin ne kadar büyük yalanlar taşıyabildiğini çoktan öğrendi. Odası yok aslında. Salonun yanındaki küçük yerde yatıyor. Duvarın arkasında annesiyle babası yine tartışıyor. Para. Her kavganın içinde başka kelimeler dolaşıyor ama sonunda konu hep paraya geliyor. Çocuk battaniyeyi başına çekiyor. Yarın okulda öğretmeni aile ağacını çizmelerini isteyecek. Anne. Baba. Çocuk. Yan yana üç isim. Kimse o ağacın köklerine borç yazmayacak. Kimse dallarına suskunluk. Kimse babanın çocukluğunu, annenin yarım kalan hayatını, çocuğun erkenden öğrendiği korkuları renkli kalemlerle göstermeyecek. Öğretmen bakacak: “Ne güzel aile.” Çocuk da başını sallayacak. Çünkü bu ülkede çocuklara önce büyüklerine saygı öğretiliyor. Büyüklerin çocuklara saygısıysa müfredatta yok. Sabah oluyor. Anne onu uyandırıyor. “Geç kalacaksın.” Çocuk kalkıyor, formasını giyiyor, çantasını sırtına geçiriyor. Kapıdan çıkarken annesi: “Okuyacaksın, kurtaracaksın kendini.” diyor. Çocuk merdivenlerden inerken bir şeyi düşünüyor: Neden herkes çocukların kurtulmasını istiyor da kimse onları kurtulmak zorunda bırakan şeyi değiştirmiyor? Sonra servise biniyor. Camdan ülkesine bakıyor. Binalar, bayraklar, ilanlar, inşaatlar, seçim afişlerinden kalmış yüzler. Ve küçücük bir çocuk, bir koltuğun kenarında, daha kendi hayatına başlamadan kendisine bırakılan bir ülkeyi, bir aileyi, bir borcu, bir korkuyu nasıl taşıyacağını öğreniyor. Kimse fark etmiyor. Zaten burada çocukların büyümesine çok şaşırılmaz. Asıl tuhaf olan, çocuk kalabilmeleridir. #şiir

Çocuk okuldan eve dönüyor. Masaya oturuyorlar. Baba televizyonu açıyor. Bir adam ekrandan ülkenin ne kadar büyüdüğünü anlatıyor. Anne, çorbayı üç tabağa nasıl yetiştireceğini düşünüyor. Çocuk ekrandaki ülkeye bakıyor sonra tabağına. İkisinin aynı yer olduğuna inanmakta zorlanıyor. Babası kızgın bugün Aslında patronuna kızgın, borca kızgın, gençliğinin nereye gittiğine kızgın, ama bunların hiçbirine bağıramıyor. O yüzden çocuğa dönüyor: “Düzgün otur.” Çocuk düzeliyor. “Lokmanı düzgün ye.” Düzeltiyor. “Derslerine çalış, bizim gibi olma.” İşte bunu nasıl düzelteceğini bilmiyor. Bir insan ailesinin yarasını hangi dersten çalışarak kapatır Matematik kitabını açıyor gece. Bir problem var: Bir baba ayda şu kadar kazanırsa, bir anne şu kadar harcarsa, elde ne kalır? Çocuk hesaplıyor. Sonuç eksi çıkıyor. Kitabın arkasına bakıyor, cevap başka. Bir daha hesaplıyor. Yine eksi. Sonra anlıyor: Bazı sorular kitaplarda yanlış soruluyor. Mesela hiç sormuyorlar: Bir çocuk her akşam annesinin “Bu ay da bir şekilde çıkarız” dediğini duyarsa kaç yaşında büyür? Babası “Ben sizin için çalışıyorum” deyip her öfkesini onların üzerine bırakırsa sevgi kaç parçaya bölünür? Bir ülkede çocuklara sürekli “geleceğimizsiniz” denilip okullarının duvarı dökülüyorsa, öğretmeni geçinemiyorsa, babası eve tükenmiş geliyorsa, annesi kendi hayatını mutfakla salon arasına gömmüşse gelecek tam olarak nerede yaşar? Çocuk kalemi bırakıyor. Salondan haberlerin sesi geliyor. “Gençlere büyük müjde.” Gülümsüyor biraz. Onun yaşı küçük, ama bazı kelimelerin ne kadar büyük yalanlar taşıyabildiğini çoktan öğrendi. Odası yok aslında. Salonun yanındaki küçük yerde yatıyor. Duvarın arkasında annesiyle babası yine tartışıyor. Para. Her kavganın içinde başka kelimeler dolaşıyor ama sonunda konu hep paraya geliyor. Çocuk battaniyeyi başına çekiyor. Yarın okulda öğretmeni aile ağacını çizmelerini isteyecek. Anne. Baba. Çocuk. Yan yana üç isim. Kimse o ağacın köklerine borç yazmayacak. Kimse dallarına suskunluk. Kimse babanın çocukluğunu, annenin yarım kalan hayatını, çocuğun erkenden öğrendiği korkuları renkli kalemlerle göstermeyecek. Öğretmen bakacak: “Ne güzel aile.” Çocuk da başını sallayacak. Çünkü bu ülkede çocuklara önce büyüklerine saygı öğretiliyor. Büyüklerin çocuklara saygısıysa müfredatta yok. Sabah oluyor. Anne onu uyandırıyor. “Geç kalacaksın.” Çocuk kalkıyor, formasını giyiyor, çantasını sırtına geçiriyor. Kapıdan çıkarken annesi: “Okuyacaksın, kurtaracaksın kendini.” diyor. Çocuk merdivenlerden inerken bir şeyi düşünüyor: Neden herkes çocukların kurtulmasını istiyor da kimse onları kurtulmak zorunda bırakan şeyi değiştirmiyor? Sonra servise biniyor. Camdan ülkesine bakıyor. Binalar, bayraklar, ilanlar, inşaatlar, seçim afişlerinden kalmış yüzler. Ve küçücük bir çocuk, bir koltuğun kenarında, daha kendi hayatına başlamadan kendisine bırakılan bir ülkeyi, bir aileyi, bir borcu, bir korkuyu nasıl taşıyacağını öğreniyor. Kimse fark etmiyor. Zaten burada çocukların büyümesine çok şaşırılmaz. Asıl tuhaf olan, çocuk kalabilmeleridir. #şiir

About

Robot
API

Legal

Privacy Policy