QAYBTA 8AAD Waxa i soo wacday gabadhii ay inabtu ii ahayd. Aad ayaan ula yaabay meesha ay lambarkayga ka heshay. Hadal badan kadib, waxay ila hadashay si wanaagsan, hadalkeedana waxaa ka muuqatay walaalnimo. Waxay igu tidhi: “Waxaad tahay walaashay. Wax kasta oo dhacay iska ilow. Waan heshinayna, adiguna walaashay ayaad tahay ee noo imow. Tagsi ayaan kuu soo dirayaa.” Mararka qaar, aaminnimada badan ma fiicna. Aniguna waan aaminay hadalkeedii, waxaanan raacay tagsigii ay ii soo dirtay, aniga iyo labadaydii wiil. Waxaan maqli jiray oraahdan: “Ilaahayow qof aan wax ogeyn ha cadaabin.” Waxaan tagay gurigii inabtay anigoo iska fasaxan, isla markaana is leh waxaa laga yaabaa in xaal marin lagu siiyo. Ileen waxba kama aanan ogeyn in qorshe weyn la ii dejiyey. Markaan imid, carruurtii ayaan caano siiyey, kadibna qol ayaan seexiyey. Markaas ayay inabtay igu tidhi: “Abaayo, caanihii carruurta ayaa iga dhammaaday. Kaalay dukanka caano iga keen inta ay wiilashu hurdaan.” Alla maxaan maanta islaa yaabaa markaan soo xasuusto sida aan durba uga aqbalay! Waxaan ku idhi: “Haye abaayo, lacagta keen.” Waxaan aaday dukankii. Intii aan dukanka ku maqnaa, wax aanan waligay filayn ayaa dhacay. Wiilkaygii curadka ahaa ayaa la iga qaatay. Wax kasta waxaa loogu sii diyaariyey qorshe hore loo dejiyey. Markaan dukanka ka soo laabtay… Maxaa dhacay? Xaggee ayaa lala aaday wiilkaygii? Naxdin iga weyn waligay ima soo marin. Waxaan istaagay anigoo aan garanayn waxa dhacay iyo halka uu wiilkaygu ku dambeeyey. Qalbigayga waxaa isku dhex jiray cabsi, naxdin iyo murugo aan la qiyaasi karin. Waxii ugu xanuunka badnaa waxay ahayd inaan ogaaday in qof aan aaminay uu qayb ka ahaa wax aanan waligay filayn. Markii aan soo laabtay, carruurtii inabtiday dhashay ayaa laga sii dhadhiciyeey inaay i dhahan: “Habo, wiilkaagii yaraa Waxaa qataay abti oo ah abihis Lakin waa been maba ogayn.” Wiilkaygii yaraa ayaa laga tagay, wuxuuna ku badbaaday isagoo weli ah ilmo yar oo naaska jaqayeey : Haddaba, su’aashu waxay noqotay: Yaa qaatay wiilkaygii? Qofka sheekadan hormuudka ka ahayd waxay ahayd haweeney la yiraahdo Canab, oo degan dalka Sweden, gaar ahaan magaalada Göteborg. Sida aan markii dambe ogaaday, waxay ahayd qofkii waxyaabo badan ka dambeeyey, xitaa baasaboorka wiilka lagu kaxeeyey ayaa la sheegay inuu ahaa baasaboorka wiilkeeda, oo da’da isku dhowayeen wiilkayga. Ninkii Denmark yimid ee gacantiisa ku qaaday wiilkayga, sida la ii sheegay, wuxuu ahaa adeerkiis, nin weyn oo sidoo kaleh ah inabtigay. Qof ilmo hooyadii dhashay ka qaata, isagoo aan haysan wax sharci ah ama baasaboorka ilmaha, kadibna ula safra dal kale, waad garanaysaan dambiga iyo dulmiga ay arrintaasi leedahay. Intaas waxaa ii sii dheeraa in la iga hor istaagay inaan dacwad gudbiyo. Dadkii iga codsaday inaanan dacwoon waxaa ka mid ahaa hooyaday iyo abtigey. Labadooduba maanta way geeriyoodeen. Alle SWT ha u naxariisto. Anigu waan cafiyey, balse dhamaantod marka laga reebo naagti howsha ka dambaysey cafisku macnaheedu ma aha in dulmigu yahay wax wanaagsan. Haddaba, su’aalaha weli qalbigayga ku jira waa: Wiilkaygii xaggee looga sii qaaday dalka Sweden? Wadankee ayaa la geeyey? Waxaan sidoo kale ogaaday in qorshuhu ahaa in dadka laga dhaadhiciyo inaan waashay, si aanan u awoodin inaan xaqayga raadsado. Intii sharciga la iga qatay, ayaa haddana wiilkaygii la iga qaatay. Mararka qaar waxaan is weydiiyaa: Maxaa iga reebay inaan xaqayga raadsado? Arrintan waxaa ku lug lahaa dad gaarayay ilaa lix qof, waxaana ku jiray abtigey iyo aayadaay. Labadooduba maanta way geeriyoodeen. Alle SWT ha u naxariisto. Anigu waan iska cafiyey, laakiin hal shay ayaan ogahay: Dulmigu waligiis wax fiican ma aha. Haddaba… Wadankee ayaa wiilkaygii loo qaaday? 💔 La soco qaybta xigta… - @zeinabcuud2