ორ რამეს არ ეშველება, მე რომ ხვალ ვეღარ დავწერო და გარდავიცვალო.. და მოგონებებს არაფერი ეშველება, ვერ შეცვლი.. გემახსოვრება როგორ გატკინეს, გაგწირეს.. - არაფერია იმაზე დიდი ტკივილი როცა ხვდები რომ შეცდი. ადამიანში შეცდი.. დგება დღე, ღამე და საერთოდ რომ არ ელოდები ეს სიყვარული ისე შემოგეპარება, ისე შემოგეჩვევა, ისე შეგაყვარებს თავის კანის სუნს, ისე გაპოვნინებთ საერთო სიმღერას, ფილმს, საერთოს აგონიაში ვარდები, როგორ ხდება? რატომ ხდება? თავიდან ბოლომდე ჩემია გაიძახი ბოლო ხმაზე და გგონია რომ სამყაროს გადაუვლი. ხო ასე შიგნიდან გაწვება ეს დიდი გრძნობა და თავი უძლეველი გგონია. მერე? მერე საბოლოოდ ყველაფერი იცვლება, ორი ვარიანტია ან მე მივდივარ, ვიხურავ კარს იმ იმედით რომ შენ შეიცვლები ან დამაბრუნებ, მანდ ვუშვებ ყველაზე დიდ შეცდომას! არასოდეს შეიცვლები და ეს იმას არ ნიშნავს, რომ შენ ცუდი პიროვნება ხარ. ნელნელა იკლო იმ აგონიამ, შენი მზერა, ხმა, სუნთქვა ჩვეულებრივ ცხოვრების რეჟიმს დაეწია და აუწყო ფეხი. და ნელნელა ვხვდები რომ მარტო ვაშენე, ვწერე, ვხატე, ვიცონებე.. შენ ასე არაფრის მთქმელი სახით დგები და ისე მტკენ გულს იმ ნახევარს მე რომ მოგეცი, არც ფიქრობ შენ როგორ გეტკინებოდა, შენსას არც არაფერი ჭირს. მე დღეს ვარ მარტო, საშინლად დამცირებული გულ ნატკენი, სიმართლესთან ისე ახლოს.. მაღიზიანებს ჩემი შტერი თავი როგორ მეგონა?! გამოვიგონე! საშინელი სიტყვაა მე მეგონა! რა გეგონა რა? როგორ შეიძლება მის მაგივრად რამე გეგონოს? მეგონა და.. დღეს ჩემზე უარი თქვეს. არაფერზე აღარ ვნერვიულობ ცხოვრებაში.. ყველაფერს ეშველება მის ბნელ ფსიქიკას, ჩემს აჟიტირებას, დარეკავს ის, ან თუ არ დარეკავს მაგასაც ეშველება სხვა დარეკავს. ორ რამეს არ ეშველება, მე რომ ხვალ ვეღარ დავწერო და გარდავიცვალო. და იმ მოგონებებს არაფერი ეშველება, ვერ შეცვლი.. გემახსოვრება როგორ გატკინეს, გაგწირეს და შენ ისევ დაუშვებ შეცდომას აუცილებლად დაუშვებ. სევდიანი პოეტი✍️ - @sevdiani57poeti