கொழும்பு பல்கலைக்கழகத்தின் “சிஹின பியச” வளாகத்தில் சந்தித்த கவின் மற்றும் நிஷாவின் காதல் கதைக்கு இப்போது ஏழு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகிவிட்டது. 🎓 கவின் இன்று கொழும்பு பல்கலைக்கழகத்தில் பொறியியல் பட்டம் பெற்று, நாட்டின் முன்னணி நிறுவனமொன்றில் தலைமைப் பொறியாளராக பணியாற்றுகிறார். நிஷாவும் ஒரு தனியார் வங்கியில் உயர் அதிகாரியாக இருக்கிறார். ஆனால், இந்த இருவரின் குடும்பப் பின்னணியும் முற்றிலும் வேறுபட்டது. நிஷாவின் குடும்பம் நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த, ஓரளவு வசதியும் நிலைத்தன்மையும் கொண்ட குடும்பம். ஆனால் கவினின் தந்தை சில மாதங்களுக்கு முன்பு இந்த உலகை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டார். தனது வாழ்நாள் முழுவதும் கூலி வேலை செய்து, சொல்ல முடியாத அளவுக்கு துன்பங்களை அனுபவித்தவர்தான் அவர். இப்போது கவினுக்கு எஞ்சியிருப்பது அவரது அன்புத் தாய் சுமதி அம்மா மட்டுமே. 👵❤️ கவினை இந்த நிலைக்கு கொண்டு வருவதற்காக அந்தத் தாயும் தந்தையும் அனுபவித்த துயரங்களை கவின் மட்டுமே அறிவான். அவரது தந்தை அதிகாலையிலிருந்து இரவு வரை வெயிலில் காய்ந்து, வயல்களிலும் செங்கல் சூளைகளிலும் வேலை செய்தார். அவரது தாய் இரவு முழுவதும் தூக்கமின்றி பாய்கள் பின்னி, அவற்றை விற்று, கவின் கொழும்பில் படிப்பதற்குத் தேவையான பணத்தை அனுப்பினார். தாங்கள் சாப்பிடாமல், குடிக்காமல், பல ஆண்டுகளாக ஒரே ஒரு ஒட்டுப்போட்ட பழைய ஆடையை அணிந்துகொண்டு, அந்தத் தாய் கவினின் கனவுகளுக்கு உயிர் கொடுத்தார். கவின் மற்றும் நிஷாவின் திருமணம் கொழும்பில் உள்ள பிரபலமான ஒரு ஹோட்டலில் மிகவும் பிரம்மாண்டமாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. எல்லாமே அழகாகத் தயாராகியிருந்தது. கவினின் தாய், தனது வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக அணிந்திருந்த புதிய சேலையில், ஆனந்தக் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் ஒரு பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தார். அவரது கைகள் கரடுமுரடாக இருந்தன. வெயிலில் கருத்துப்போன தோல், நரம்புகள் புடைத்த கால்கள் என, அவர் வாழ்நாள் முழுவதும் அனுபவித்த துன்பங்களை அவரது உடலே உலகிற்கு சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. நகர்ப்புற சமூகத்தின் பழக்கவழக்கங்களோ, சேலையை அழகாக அணிந்து கொள்வது எப்படி என்பதோ அவருக்கு சரியாகத் தெரியவில்லை. “அம்மா... இங்கே வாங்க. எங்களுடன் சேர்ந்து ஒரு போட்டோ எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்,” என்று கவின் அன்புடன் தனது தாயை அழைத்தான். சுமதி அம்மா நடுங்கியபடியும் தயக்கத்துடனும் மணமேடைக்கு அருகில் வந்தார். அவர் அன்புடன் நிஷாவின் கையைப் பிடிக்க முயன்றார். அவ்வளவுதான்... நிஷா திடீரென தனது கையைப் பின்னால் இழுத்துக் கொண்டாள். அவளது முகம் வெறுப்பால் சுருங்கியது. “அய்யோ அம்மா... உங்களுடைய இந்த அழுக்கு படிந்த கைகளால் என்னுடைய லட்சக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்புள்ள திருமண ஆடையைத் தொடாதீங்க! நீங்கள் சேலை கட்டியிருக்கிற விதத்தைப் பாருங்கள்... எவ்வளவு அசிங்கமாக இருக்கிறது! என்னுடைய நண்பர்கள் முன்னால் என்னை கேவலப்படுத்தப் போகிறீர்களா? போய் அந்தப் பக்கத்தில் கொஞ்சம் தூரமாக நின்றுகொள்ளுங்கள்!” என்று நிஷா ஓரளவு அடக்கமான கடுமையான குரலில் கூறினாள். சுமதி அம்மாவின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் துளிகள் கொட்டின. அவர் தனது கரடுமுரடான கைகளை சேலையின் முந்தானையால் மறைத்துக் கொண்டு, தலையை குனிந்தபடி வெளியே செல்லத் திரும்பினார். ஆனால், நடந்த அனைத்தையும் கவின் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.... > முழுமையாக இங்கே பதிவிட முடியவில்லை எனவே இதன் தொடர்ச்சியை part 2 என்று எனது page இல் பதிவிட்டு இருக்கிறேன் < - @ippadikkuj