Υπάρχουν τραγούδια που δεν τα ακούς απλώς… τα θυμάσαι. Και υπάρχουν άνθρωποι που, ακόμη κι αν έφυγαν από κοντά μας, εξακολουθούν να κάθονται μαζί μας στο ίδιο τραπέζι, μέσα από τις φωνές, τις μελωδίες και τους στίχους τους. Το «Στο τραπέζι που τα πίνω» είναι ένα από εκείνα τα τραγούδια που κουβαλούν μέσα τους τον πόνο, τη νοσταλγία, τον έρωτα και τη μοναξιά μιας ολόκληρης Ελλάδας. Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου Μουσική: Απόστολος Καλδάρας Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης Στο δικό μου κινηματογραφικό αφιέρωμα, θέλησα να συναντηθούν ξανά, μέσα από τη δύναμη της εικόνας, τέσσερις σπουδαίες μορφές που άφησαν ανεξίτηλο σημάδι στο ελληνικό τραγούδι: Στέλιος Καζαντζίδης Μαρινέλλα Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου Απόστολος Καλδάρας Όχι για να αλλάξουμε την ιστορία. Αλλά για να της δώσουμε, έστω για λίγα λεπτά, μια ακόμη ζωή. Ένα τραπέζι. Ένα ποτήρι. Μια θάλασσα. Μια ματιά. Και τέσσερις ψυχές που μοιάζουν να συναντιούνται ξανά μέσα στη μνήμη. Γιατί κάποια τραγούδια δεν τελειώνουν όταν τελειώσει η μουσική. Μένουν μέσα μας. Αυτό το βίντεο δημιουργήθηκε με βαθύ σεβασμό και αγάπη για το ελληνικό λαϊκό τραγούδι από εμένα τον greekcinema60artn3. 🎬 greekcinema60artn3 — όταν η μνήμη γίνεται εικόνα. Αν αυτό το τραγούδι κάποτε συντρόφευσε μια δική σου στιγμή, έναν άνθρωπο που αγάπησες ή μια νύχτα που δεν ξέχασες ποτέ… άφησε ένα ❤️ και μοιράσου το. Ίσως κάποιος, κάπου, χρειάζεται σήμερα να θυμηθεί. «Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν… οι φωνές τους όμως μένουν στο τραπέζι μας για πάντα.» #στοτραπέζιπουταπίνω #kazantzidisstelios #μαρινέλα #ευτυχίαπαπαγιαννοπούλου #καλδαρασ - @greekcinema60artn3