सुरुङभित्रबाट आएको त्यो “हेलो, हेलो…” अनि बाहिरबाट आएको “हजुर, हजुर…” भन्ने आवाज सम्झिँदा मात्र पनि मन भारी हुन्छ। दस दिनसम्म अँध्यारो सुरुङभित्र जीवन र मृत्युको दोसाँधमा रहेका दुई जनालाई जीवितै बाहिर निकालिएको क्षण साँच्चिकै भावुक बनाउने क्षण हो। (Online Khabar⁠) झन् संयोग कस्तो अद्भुत—कृष्ण जन्माष्टमीको पावन दिन उनीहरूले नयाँ जीवन पाए। कसैका लागि यो संयोग होला, कसैका लागि भगवान्को कृपा। तर एउटा कुरा निश्चित छ—उनीहरूलाई बचाउन उद्धार टोलीले गरेको अथक मेहनत, साहस, धैर्य र समन्वयलाई सम्मान गर्नैपर्छ। यो उद्धारमा नेपाली सेना, नेपाल प्रहरी, सशस्त्र प्रहरी बल र सम्बन्धित उद्धार टोलीहरू निरन्तर खटिए। गृहमन्त्री सुधन गुरुङ स्वयं उद्धारस्थलमा पुगेर टोलीसँगै समन्वय र हौसला प्रदान गर्नुभएको समाचार आएको छ। (Online Khabar⁠) सुधन गुरुङको भूमिकाको मूल्यांकन गर्ने अधिकार जनतासँग छ। उहाँका काममा कमजोरी भए प्रश्न गरौँ, गल्ती भए आलोचना गरौँ, तर राम्रो काम हुँदा राम्रो भन्न पनि सकौँ। लोकतन्त्रमा विरोध आवश्यक छ, तर राम्रो कामको प्रशंसा गर्नु पनि नागरिक संस्कार हो। आज राजनीतिक चस्माभन्दा माथि उठेर एउटा कुरा सम्झौँ—सुरुङभित्र थुनिएका ती मानिस कुनै पार्टीका थिएनन्, उनीहरू कसैका कार्यकर्ता थिएनन्; उनीहरू कसैका छोरा, श्रीमान्, बुबा र परिवारका आशा थिए। त्यसैले आजको दिन आरोप–प्रत्यारोपभन्दा माथि उठेर उद्धारमा खटिएका सबै हातहरूलाई सलाम गरौँ। दस दिनपछि आएको त्यो “हजुर” भन्ने आवाज केवल दुई व्यक्तिको आवाज थिएन—त्यो आवाज आशाको थियो, जीवनको थियो, परिवारमा फर्किएको खुसीको थियो। भगवान् श्रीकृष्णले सबैको रक्षा गरून्। उद्धार भएका दुवै जनाको स्वास्थ्य पूर्ण रूपमा राम्रो होस्। र विपद्को समयमा नेपाल सरकार, सुरक्षा निकाय, उद्धारकर्मी र आम नागरिकबीच यस्तै सहकार्य सधैं कायम रहोस्। जय जीवन। जय मानवता। - @rastriyaswatantraparty36