@rezartahysenaj: Marketingu qe ben Farmasi e enderrojne te tjera kompani. Produkte te reja per dobesim po vijne. TikTok shop per Farmasi Po funksionon shume mire ne Amerike qe keshtu se shpejti do e sjellin ne Evrope . Jemi 100 hapa perpara Nese do te jesh tani per te thene qe une isha qene fillim komento info #collaboration #influencer #albania #shqipetaretneperbot

Rezarta Hysenaj
Rezarta Hysenaj
Open In TikTok:
Region: IT
Saturday 05 September 2026 21:13:39 GMT
1104
23
0
3

Music

Download

Comments

There are no more comments for this video.
To see more videos from user @rezartahysenaj, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

#Z ពីអ្នកដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្រលាញ់… ❤️‍🩹 ខ្ញុំមិនដឹងថា អ្នកនឹងអានសារនេះដល់ចប់ឬអត់ទេ… ហើយក៏មិនដឹងថា ពេលអ្នកអានវា អ្នកនឹងមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាដែរ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់សរសេរវាចេញមក មិនមែនដើម្បីឲ្យអ្នកត្រឡប់មករកខ្ញុំទេ… តែព្រោះមានពាក្យជាច្រើនដែលខ្ញុំមិនទាន់បាននិយាយ មុនពេលយើងក្លាយជាមនុស្សពីរនាក់ដែលត្រូវដើរផ្លូវផ្សេងគ្នា។ យើងស្រលាញ់គ្នា ៤–៥ ឆ្នាំ… ៤–៥ ឆ្នាំដែលមានរឿងរ៉ាវជាច្រើនពេក ដើម្បីឲ្យខ្ញុំអាចបំភ្លេចក្នុងរយៈពេលខ្លី។ យើងធ្លាប់ទៅណាមកណាជាមួយគ្នា។ ធ្លាប់ញ៉ាំអីជាមួយគ្នា។ ធ្លាប់អង្គុយនិយាយគ្នារហូតដល់ភ្លេចម៉ោង។ ធ្លាប់សើចជាមួយគ្នា។ ធ្លាប់ឈ្លោះគ្នា ហើយក៏ធ្លាប់ត្រឡប់មករកគ្នាវិញ។ ធ្លាប់កាត់ទឹក កាត់ភ្លៀងជាមួយគ្នា។ ធ្លាប់ឆ្លងកាត់ថ្ងៃលំបាកៗជាច្រើន ដែលនៅពេលនោះ ខ្ញុំគិតថា បើមានយើងពីរនាក់ ទោះពិបាកប៉ុណ្ណាក៏ខ្ញុំអាចទ្រាំបាន។ ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា អ្នកនឹងក្លាយជាមនុស្សដែលខ្ញុំកាន់ដៃរហូតដល់ថ្ងៃចាស់។ ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា អនុស្សាវរីយ៍ដែលយើងសាងជាមួយគ្នា នឹងក្លាយជារឿងដែលយើងនិយាយប្រាប់គ្នា នៅពេលយើងចាស់ទៅ។ តែខ្ញុំមិនដែលគិតថា ថ្ងៃមួយ អនុស្សាវរីយ៍ទាំងអស់នោះ នឹងក្លាយជារឿងដែលមានតែខ្ញុំម្នាក់ឯង ដែលនៅតែគិតដល់វា… ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សល្អឥតខ្ចោះទេ។ ខ្ញុំមានកំហុស។ ខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើឲ្យអ្នកខឹង។ ធ្លាប់ធ្វើឲ្យអ្នកយំ។ ធ្លាប់ធ្វើអ្វីដែលធ្វើឲ្យអ្នកឈឺចាប់។ ហើយមានកំហុសមួយ ដែលប្រហែលជាធ្ងន់ពេក រហូតធ្វើឲ្យអ្នកលែងអាចអត់ឱនឲ្យខ្ញុំបានទៀត។ ខ្ញុំមិនចង់រកលេសដើម្បីការពារខ្លួនទេ។ ខុស គឺខុស។ ខ្ញុំទទួលស្គាល់វា។ បើអាចត្រឡប់ពេលវេលាបាន ខ្ញុំចង់កែវា។ ខ្ញុំចង់ធ្វើអ្វីៗឲ្យល្អជាងមុន។ ខ្ញុំចង់ថែអ្នកឲ្យបានល្អជាងមុន។ ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកដឹងថា អ្នកមានតម្លៃប៉ុណ្ណាសម្រាប់ខ្ញុំ មុនពេលវាយឺតពេល។ តែជីវិតមិនអនុញ្ញាតឲ្យយើងត្រឡប់ក្រោយទេ… ហើយពេលខ្ញុំដឹងថា អ្នកកំពុងចាប់ផ្ដើមជាមួយមនុស្សថ្មី… ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចជាអ្វីៗនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំបានបាក់បែកអស់ហើយ។ ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិទៅហាមអ្នកទេ។ ខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិប្រាប់អ្នកថា អ្នកមិនអាចស្រលាញ់អ្នកណាផ្សេងទៀតទេ។ ប៉ុន្តែបើនិយាយពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ… វាឈឺណាស់។ ឈឺខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំធ្លាប់លុតជង្គង់នៅចំពោះមុខអ្នក។ ធ្លាប់សំពះអ្នក។ ធ្លាប់អង្វរអ្នកកុំឲ្យទៅ។ មិនមែនព្រោះខ្ញុំចង់បង្ខំអ្នកឲ្យនៅទេ… តែពេលនោះ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាមនុស្សម្នាក់ដែលភ័យខ្លាចបំផុតថា នឹងបាត់បង់មនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់បំផុត។ ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា ប្រសិនបើខ្ញុំអង្វរគ្រប់គ្រាន់ អ្នកប្រហែលជានឹងនៅ។ ប្រសិនបើខ្ញុំសុំទោសច្រើនគ្រប់គ្រាន់ អ្នកប្រហែលជានឹងអត់ឱន។ ប្រសិនបើខ្ញុំសន្យាថានឹងកែខ្លួន អ្នកប្រហែលជានឹងផ្ដល់ឱកាសមួយទៀត។ ប៉ុន្តែចុងក្រោយ… អ្នកនៅតែទៅ។ ហើយថ្ងៃនោះ ខ្ញុំទើបយល់ថា… ពេលមនុស្សម្នាក់សម្រេចចិត្តដើរចេញ ទោះយើងកាន់ដៃគេខ្លាំងប៉ុណ្ណា ក៏យើងមិនអាចបង្ខំគេឲ្យនៅបានទេ។ 💔 ខ្ញុំមិនចេះនិយាយពាក្យស្រលាញ់រាល់ថ្ងៃ។ មិនចេះធ្វើឲ្យអ្នកមានអារម្មណ៍ថា អ្នកជាមនុស្សសំខាន់បំផុតគ្រប់ពេល។ ប្រហែលគេអាចផ្ដល់អ្វីដែលខ្ញុំមិនអាចផ្ដល់។ ប្រហែលគេចេះថែអ្នកបានល្អជាងខ្ញុំ។ ប្រហែលគេចេះនិយាយពាក្យដែលអ្នកចង់ឮ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឲ្យអ្នកដឹងថា ខ្ញុំប្រហែលមិនចេះស្រលាញ់ដោយពាក្យសម្ដី ប៉ុន្តែខ្ញុំធ្លាប់ស្រលាញ់អ្នកដោយអស់ពីចិត្ត។ ធ្លាប់គិតពីអ្នកមុនខ្លួនឯង។ ធ្លាប់បារម្ភពេលអ្នកឈឺ។ ធ្លាប់ចង់ឲ្យអ្នកមានអ្វីដែលល្អ ទោះខ្ញុំខ្លួនឯងមិនមានក៏ដោយ។ ប្រហែលខ្ញុំមិនបានធ្វើអ្វីៗទាំងនោះឲ្យអ្នកឃើញគ្រប់យ៉ាងទេ… ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនៅតែមានរូបភាព និងអនុស្សាវរីយ៍របស់យើងរាប់មិនអស់នៅក្នុងចិត្ត។ កន្លែងដែលយើងធ្លាប់ទៅ… អាហារដែលយើងធ្លាប់ញ៉ាំ… ផ្លូវដែលយើងធ្លាប់ដើរជាមួយគ្នា… សំឡេងសើចរបស់អ្នក… មុខរបស់អ្នកនៅពេលសប្បាយ… សូម្បីតែរឿងតូចៗដែលខ្ញុំធ្លាប់មិនយកចិត្តទុកដាក់… ឥឡូវនេះ វាក្លាយជារឿងដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកអ្នកបំផុត។ អ្វីដែលឈឺចាប់បំផុត គឺខ្ញុំអាចទៅកន្លែងដដែល… ញ៉ាំអាហារដដែល… ឮបទចម្រៀងដដែល… ប៉ុន្តែមនុស្សដែលខ្ញុំធ្លាប់ចង់ឲ្យនៅក្បែរខ្ញុំ គឺមិននៅទីនោះទៀតទេ។ ពេលខ្លះខ្ញុំចង់ផ្ញើសារទៅអ្នកណាស់… ចង់ប្រាប់ថា “ខ្ញុំនឹកអ្នក” ចង់សួរថា “អ្នកសុខសប្បាយទេ?” ចង់ប្រាប់រឿងដែលធ្លាប់ប្រាប់អ្នករាល់ថ្ងៃ… ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវឈប់ខ្លួនឯង។ ព្រោះខ្ញុំដឹងថា ឥឡូវនេះខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សដែលមានសិទ្ធិធ្វើរឿងទាំងនោះទៀតទេ។ ហើយវាជាអារម្មណ៍ដ៏ឈឺចាប់បំផុត… មានមនុស្សម្នាក់ដែលយើងចង់និយាយជាមួយបំផុត ប៉ុន្តែយើងត្រូវធ្វើដូចជាយើងមិននឹកគេ។ ខ្ញុំមិនស្អប់អ្នកទេ។ ខ្ញុំមិនស្អប់មនុស្សថ្មីរបស់អ្នកទេ។ ខ្ញុំក៏មិនចង់ឲ្យអ្នកមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំកំពុងបន្ទោសអ្នកដែរ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែឈឺចាប់ចំពោះការពិតមួយ… មនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់បំផុត អាចរស់នៅដោយគ្មានខ្ញុំបាន។ ខ្ញុំប្រហែលត្រូវការពេលយូរ ដើម្បីទទួលយកវា។ ប្រហែលយូរណាស់… ហើយខ្ញុំសុំទោស… សុំទោសចំពោះអ្វីៗដែលខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើខុស។ សុំទោសចំពោះពេលដែលខ្ញុំមិនបានថែអ្នកឲ្យបានល្អ។ សុំទោសចំពោះពេលដែលខ្ញុំធ្វើឲ្យអ្នកមានអារម្មណ៍ថា អ្នកមិនសំខាន់។ សុំទោសដែលខ្ញុំយល់ពីតម្លៃរបស់អ្នក នៅពេលដែលខ្ញុំកំពុងបាត់បង់អ្នក។
#Z ពីអ្នកដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្រលាញ់… ❤️‍🩹 ខ្ញុំមិនដឹងថា អ្នកនឹងអានសារនេះដល់ចប់ឬអត់ទេ… ហើយក៏មិនដឹងថា ពេលអ្នកអានវា អ្នកនឹងមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាដែរ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់សរសេរវាចេញមក មិនមែនដើម្បីឲ្យអ្នកត្រឡប់មករកខ្ញុំទេ… តែព្រោះមានពាក្យជាច្រើនដែលខ្ញុំមិនទាន់បាននិយាយ មុនពេលយើងក្លាយជាមនុស្សពីរនាក់ដែលត្រូវដើរផ្លូវផ្សេងគ្នា។ យើងស្រលាញ់គ្នា ៤–៥ ឆ្នាំ… ៤–៥ ឆ្នាំដែលមានរឿងរ៉ាវជាច្រើនពេក ដើម្បីឲ្យខ្ញុំអាចបំភ្លេចក្នុងរយៈពេលខ្លី។ យើងធ្លាប់ទៅណាមកណាជាមួយគ្នា។ ធ្លាប់ញ៉ាំអីជាមួយគ្នា។ ធ្លាប់អង្គុយនិយាយគ្នារហូតដល់ភ្លេចម៉ោង។ ធ្លាប់សើចជាមួយគ្នា។ ធ្លាប់ឈ្លោះគ្នា ហើយក៏ធ្លាប់ត្រឡប់មករកគ្នាវិញ។ ធ្លាប់កាត់ទឹក កាត់ភ្លៀងជាមួយគ្នា។ ធ្លាប់ឆ្លងកាត់ថ្ងៃលំបាកៗជាច្រើន ដែលនៅពេលនោះ ខ្ញុំគិតថា បើមានយើងពីរនាក់ ទោះពិបាកប៉ុណ្ណាក៏ខ្ញុំអាចទ្រាំបាន។ ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា អ្នកនឹងក្លាយជាមនុស្សដែលខ្ញុំកាន់ដៃរហូតដល់ថ្ងៃចាស់។ ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា អនុស្សាវរីយ៍ដែលយើងសាងជាមួយគ្នា នឹងក្លាយជារឿងដែលយើងនិយាយប្រាប់គ្នា នៅពេលយើងចាស់ទៅ។ តែខ្ញុំមិនដែលគិតថា ថ្ងៃមួយ អនុស្សាវរីយ៍ទាំងអស់នោះ នឹងក្លាយជារឿងដែលមានតែខ្ញុំម្នាក់ឯង ដែលនៅតែគិតដល់វា… ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សល្អឥតខ្ចោះទេ។ ខ្ញុំមានកំហុស។ ខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើឲ្យអ្នកខឹង។ ធ្លាប់ធ្វើឲ្យអ្នកយំ។ ធ្លាប់ធ្វើអ្វីដែលធ្វើឲ្យអ្នកឈឺចាប់។ ហើយមានកំហុសមួយ ដែលប្រហែលជាធ្ងន់ពេក រហូតធ្វើឲ្យអ្នកលែងអាចអត់ឱនឲ្យខ្ញុំបានទៀត។ ខ្ញុំមិនចង់រកលេសដើម្បីការពារខ្លួនទេ។ ខុស គឺខុស។ ខ្ញុំទទួលស្គាល់វា។ បើអាចត្រឡប់ពេលវេលាបាន ខ្ញុំចង់កែវា។ ខ្ញុំចង់ធ្វើអ្វីៗឲ្យល្អជាងមុន។ ខ្ញុំចង់ថែអ្នកឲ្យបានល្អជាងមុន។ ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកដឹងថា អ្នកមានតម្លៃប៉ុណ្ណាសម្រាប់ខ្ញុំ មុនពេលវាយឺតពេល។ តែជីវិតមិនអនុញ្ញាតឲ្យយើងត្រឡប់ក្រោយទេ… ហើយពេលខ្ញុំដឹងថា អ្នកកំពុងចាប់ផ្ដើមជាមួយមនុស្សថ្មី… ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចជាអ្វីៗនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំបានបាក់បែកអស់ហើយ។ ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិទៅហាមអ្នកទេ។ ខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិប្រាប់អ្នកថា អ្នកមិនអាចស្រលាញ់អ្នកណាផ្សេងទៀតទេ។ ប៉ុន្តែបើនិយាយពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ… វាឈឺណាស់។ ឈឺខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំធ្លាប់លុតជង្គង់នៅចំពោះមុខអ្នក។ ធ្លាប់សំពះអ្នក។ ធ្លាប់អង្វរអ្នកកុំឲ្យទៅ។ មិនមែនព្រោះខ្ញុំចង់បង្ខំអ្នកឲ្យនៅទេ… តែពេលនោះ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាមនុស្សម្នាក់ដែលភ័យខ្លាចបំផុតថា នឹងបាត់បង់មនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់បំផុត។ ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា ប្រសិនបើខ្ញុំអង្វរគ្រប់គ្រាន់ អ្នកប្រហែលជានឹងនៅ។ ប្រសិនបើខ្ញុំសុំទោសច្រើនគ្រប់គ្រាន់ អ្នកប្រហែលជានឹងអត់ឱន។ ប្រសិនបើខ្ញុំសន្យាថានឹងកែខ្លួន អ្នកប្រហែលជានឹងផ្ដល់ឱកាសមួយទៀត។ ប៉ុន្តែចុងក្រោយ… អ្នកនៅតែទៅ។ ហើយថ្ងៃនោះ ខ្ញុំទើបយល់ថា… ពេលមនុស្សម្នាក់សម្រេចចិត្តដើរចេញ ទោះយើងកាន់ដៃគេខ្លាំងប៉ុណ្ណា ក៏យើងមិនអាចបង្ខំគេឲ្យនៅបានទេ។ 💔 ខ្ញុំមិនចេះនិយាយពាក្យស្រលាញ់រាល់ថ្ងៃ។ មិនចេះធ្វើឲ្យអ្នកមានអារម្មណ៍ថា អ្នកជាមនុស្សសំខាន់បំផុតគ្រប់ពេល។ ប្រហែលគេអាចផ្ដល់អ្វីដែលខ្ញុំមិនអាចផ្ដល់។ ប្រហែលគេចេះថែអ្នកបានល្អជាងខ្ញុំ។ ប្រហែលគេចេះនិយាយពាក្យដែលអ្នកចង់ឮ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឲ្យអ្នកដឹងថា ខ្ញុំប្រហែលមិនចេះស្រលាញ់ដោយពាក្យសម្ដី ប៉ុន្តែខ្ញុំធ្លាប់ស្រលាញ់អ្នកដោយអស់ពីចិត្ត។ ធ្លាប់គិតពីអ្នកមុនខ្លួនឯង។ ធ្លាប់បារម្ភពេលអ្នកឈឺ។ ធ្លាប់ចង់ឲ្យអ្នកមានអ្វីដែលល្អ ទោះខ្ញុំខ្លួនឯងមិនមានក៏ដោយ។ ប្រហែលខ្ញុំមិនបានធ្វើអ្វីៗទាំងនោះឲ្យអ្នកឃើញគ្រប់យ៉ាងទេ… ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនៅតែមានរូបភាព និងអនុស្សាវរីយ៍របស់យើងរាប់មិនអស់នៅក្នុងចិត្ត។ កន្លែងដែលយើងធ្លាប់ទៅ… អាហារដែលយើងធ្លាប់ញ៉ាំ… ផ្លូវដែលយើងធ្លាប់ដើរជាមួយគ្នា… សំឡេងសើចរបស់អ្នក… មុខរបស់អ្នកនៅពេលសប្បាយ… សូម្បីតែរឿងតូចៗដែលខ្ញុំធ្លាប់មិនយកចិត្តទុកដាក់… ឥឡូវនេះ វាក្លាយជារឿងដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកអ្នកបំផុត។ អ្វីដែលឈឺចាប់បំផុត គឺខ្ញុំអាចទៅកន្លែងដដែល… ញ៉ាំអាហារដដែល… ឮបទចម្រៀងដដែល… ប៉ុន្តែមនុស្សដែលខ្ញុំធ្លាប់ចង់ឲ្យនៅក្បែរខ្ញុំ គឺមិននៅទីនោះទៀតទេ។ ពេលខ្លះខ្ញុំចង់ផ្ញើសារទៅអ្នកណាស់… ចង់ប្រាប់ថា “ខ្ញុំនឹកអ្នក” ចង់សួរថា “អ្នកសុខសប្បាយទេ?” ចង់ប្រាប់រឿងដែលធ្លាប់ប្រាប់អ្នករាល់ថ្ងៃ… ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវឈប់ខ្លួនឯង។ ព្រោះខ្ញុំដឹងថា ឥឡូវនេះខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សដែលមានសិទ្ធិធ្វើរឿងទាំងនោះទៀតទេ។ ហើយវាជាអារម្មណ៍ដ៏ឈឺចាប់បំផុត… មានមនុស្សម្នាក់ដែលយើងចង់និយាយជាមួយបំផុត ប៉ុន្តែយើងត្រូវធ្វើដូចជាយើងមិននឹកគេ។ ខ្ញុំមិនស្អប់អ្នកទេ។ ខ្ញុំមិនស្អប់មនុស្សថ្មីរបស់អ្នកទេ។ ខ្ញុំក៏មិនចង់ឲ្យអ្នកមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំកំពុងបន្ទោសអ្នកដែរ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែឈឺចាប់ចំពោះការពិតមួយ… មនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់បំផុត អាចរស់នៅដោយគ្មានខ្ញុំបាន។ ខ្ញុំប្រហែលត្រូវការពេលយូរ ដើម្បីទទួលយកវា។ ប្រហែលយូរណាស់… ហើយខ្ញុំសុំទោស… សុំទោសចំពោះអ្វីៗដែលខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើខុស។ សុំទោសចំពោះពេលដែលខ្ញុំមិនបានថែអ្នកឲ្យបានល្អ។ សុំទោសចំពោះពេលដែលខ្ញុំធ្វើឲ្យអ្នកមានអារម្មណ៍ថា អ្នកមិនសំខាន់។ សុំទោសដែលខ្ញុំយល់ពីតម្លៃរបស់អ្នក នៅពេលដែលខ្ញុំកំពុងបាត់បង់អ្នក។

About