Бекзат Саттархановтың (1980-2000) анасы Сырлыкүл Саттарханованың естелігінен: 1980 жылы Мәскеуде Олимпиада болғанда боксты тапжылмай тамашаладық. Әсіресе, финалдық ойында бар дүниені ұмытып, бала- шағамызбен түгел улап-шулап көгілдір жәшіктің алдына байландық та қалдық. Өйткені рингке өзіміздің Серік Қонақбаев шығып жатыр еді. Бекзат ол кезде үш-төрт айлық, бесікке бөлеп қойғанмын. Қара қоңыр боксшы Серікті аямай ұрған сайын жанымыз шығып бара жатыр. Сонда ұтылып қалғанымызға қапаланып, көзімнен жас шығып отырып: «Түу-у, қазақтың мынадай керемет жігіттері неге жеңіліп қала береді? Неге алтын алмайды?» — дедім күйіп-пісіп. Әкесі: «Әй, болды ғой енді. Балаңа қарасайшы. Кететін алтын кетті, енді қайтарып ала алмайсың. Одан да ана Бекзатты жұбат», - деді. Содан Бикомның қасына келіп, оны жұбатып отырып: «Ой, жаным, Биком менің! Құдай қаласа, бізге сен алтын медаль әкеп бересің! Сен әкелесің!» - дегенім әлі есімнен кетпейді. Сірә, ақтық ойында ұтылып қалғанымызға намыстанып, жаным ауырып отырған сол сәтте бұл сөзді шын жүректен айтсам керек. Әрі соны айтқан сәтте мен Бикомды емізіп отырған едім. Халқымыз «Сәбиге көп нәрсе ананың ақ сүтімен дариды» дейді ғой. Бәлкім, Алла тағалам мендегі «Қалайда жеңуіміз керек еді» деген бұлқынысты, намысты ақ сүтіммен бірге Бикомның бойына дарытты ма, кім білсін? Әйтеуір, баламның бойында жеңіске деген құштарлық, оған деген ұмтылыс, дайындық өте күшті болды... *** Басында бұлар отыздан астам бала еді. Жаттығуға бәрі бірге барып жүрді. Сонау вокзалдың, тіпті университеттің де арғы жағына баратын. Екі араның қашықтығы 9 не 12 шақырымдай болады. Түнге қарай автобус жүрмей қалады. Көлік жоқ. Үйге дейін жаяулатып, кейде жүгіріп келетін. Көбіне ол келгенше уайымдап, қорқып отырамын. Түнге қарай көшеде бұзықтар көп жүреді ғой. Жастар ауыл-ауыл болып бөлініп, бір-бірімен жиі төбелесіп жататын. Бірде шыдай алмай вокзалға дейін барып, күтіп тұрсам, балам жалғыз өзі келе жатыр. «Әй, Бико, басқа балалар қайда?» - десем, «Апа-ау, олар боксты қойып кеткелі қашан»,— дейді. Содан мен де балама қайта -қайта жалындым: «Қоя салшы, балам! Тасташы осыны!» Ертеңіне мен жұмысқа, ол оқуына кетті. Түсте келіп, балалардың ас-суын беріп, асығып қайта кеткелі жатсам, балам төмен қарап, маған бірдене айта алмай тұр. «Не болды?» - десем, «Апа, маған 20 теңге беріңізші», - дейді. Автобустың билеті ол кезде 10 теңге болушы еді. Жаттығуға барғысы келіп тұр ғой. Сабақтан сағат бір жарымда келетін. Шайын ішіп алғасын кітаптарын ақтарып, үй тапсырмасын орындайды да, жаттығуға қарай асығады. Сөмкесін асынып, шығайын деп тұр екен. Мен оған: «Қойшы, Бико. Бармай-ақ қойшы. Ары он теңге, бері он теңге, әуре боласың да жүресің. Тастай салшы соны! Осыны үйренемін деп жүріп бұзықтармен төбелесіп каласың ба деп қорқамын», —дедім. Сөйтсем, баламнан үлке-е- ен бір адамның дауысы шығып тұр ғой: «Мен боксты тастамаймын! Қоя алмаймын! Жиырма теңге бермесеңіз, бермей-ақ қойыңыз! Жаяу барып, жаяу келемін». Сосын жүзіне қарап тұрдым да: «Балам-ау, сен мұны шын айтып тұрсың ба? Онда біз саған боксты таста деп айтпай-ақ қояйық. Өзің шаршаған күні қоярсың!» -дедім. Мен оны ақыры бір күні шаршап, шынымен-ақ өз бетімен қойып кетеді деп ойлап едім. Өйткені біздің балалардың барлығы - Бекзаттың алдындағы үш ағасы да кезінде боксқа қатысқан. Үшеуі де оқуды бітіргенше қатысты да, одан кейін тастап кетті. Бикомды да сөйтеді деп ойладым. Бірақ ол тастамады. Баланың бойында бір талант, талап болса, еңбек етуден шаршамаса, мақсатына жетеді екен. Бекзат та ақыры жетті. *** 27 қабатты екі зәулім үйді бейнекамераға түсіріп тұрып Бекзат жанындағы Ермаханға: «Осы екі үйді көтеріп апарып, біздің Түркістанға, көпірдің қасына қойсам ғой. Сосын өз ауылымның барлық адамдарын осы екі үйге отырғызсам, қандай бақытты болар еді!» - депті. Көзі тірісінде ол сөздеріне кім мән берді дейсіз, арамыздан кетіп қалған соң, ойланып отырып: «Ойпырмай, Бекзатымның жүрегі неткен кең еді! Жас болса да ауылдастарының, ел-жұрттың қамын ойлағанын қарасайшы», — деп таңғаламын. #БекзатСаттарханов - @nurs15n