veremediği ve gökyüzünün mavi mi gri mi olacağı konusunda kararsız kaldığı bir saatte, küçük bir kasabanın en sessiz sokağında yaşayan yaşlı bir adam penceresini açtı ve dışarıdan gelen havanın beklediğinden çok daha soğuk olduğunu fark etti. Bu durum aslında oldukça sıradandı, çünkü sonbaharın sonlarına yaklaşılmıştı ve sabahları hava her geçen gün biraz daha soğuyordu, fakat adam o sabah havadaki soğuktan çok farklı bir şey hissettiğini düşündü. Sanki rüzgâr yalnızca ağaçların yapraklarını hareket ettirmiyor, aynı zamanda çok uzaklardan getirdiği görünmez hikâyeleri de sokakların arasında dolaştırıyordu. Karşı apartmanın balkonunda unutulmuş kırmızı bir sandalye hafifçe sallanıyor, kaldırımın kenarında duran boş bir kutu rüzgârla birlikte yavaşça ilerliyor ve kasabanın köşesindeki fırından yeni pişmiş ekmek kokusu yayılıyordu. Yaşlı adam bir süre boyunca bütün bunları izledi ve insanların çoğunun sabahları ne kadar acele ettiğini düşündü. Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor, saatlere bakıyor, otobüs kaçırmaktan korkuyor, telefonlarından gelen bildirimleri kontrol ediyor ve günün sonunda neden bu kadar yorulduklarını anlamaya çalışıyordu. Oysa bazen bir pencerenin önünde birkaç dakika durmak, sokaktan geçen kediyi izlemek veya uzaktan gelen bir kuş sesini dinlemek bile insanın bütün gününü değiştirebilirdi. Adam bunları düşünürken mutfaktan gelen tıkırtıyı duydu ve dün gece masanın üzerinde bıraktığı çay kaşığının yere düştüğünü fark etti. Bunun nasıl olduğunu anlamadı çünkü evde yalnız yaşıyordu, fakat kaşığı yerden alıp tekrar masaya koydu ve bu küçük olayın üzerinde fazla düşünmemeye karar verdi. İnsan bazen açıklayamadığı şeyleri açıklamaya çalışırken daha da fazla yoruluyordu. Kahvesini hazırladı, eski ahşap sandalyesine oturdu ve duvarda asılı duran saate baktı. Saat tam yediyi on iki geçiyordu ama saatin saniye kolu hareket etmiyordu. Adam saatin bozulduğunu düşündü, fakat birkaç saniye sonra kol yeniden hareket etmeye başladı ve o an bunun üzerinde de fazla düşünmemeye karar verdi. Çünkü o sabah garip olan şeylerin sayısı yavaş yavaş artıyordu ve eğer hepsini anlamaya çalışsaydı kahvesini bile içemeden öğlen olabilirdi. Kasabanın diğer tarafında ise genç bir kız okula gitmek için hazırlanıyordu. Saçlarını aceleyle topluyor, çantasının içinde kaybolan kalemini arıyor ve neden her sabah mutlaka bir şeyini bulamadığını düşünüyordu. Bazen anahtarını, bazen defterini, bazen telefonunu ve bazen de gözlüğünü kaybediyordu. O sabah ise matematik kitabını bulamıyordu ve kitabın dün akşam kesinlikle masasının üzerinde olduğuna emindi. Masanın altına baktı, yatağın altına baktı, dolabını açtı, hatta mutfağa gidip buzdolabının içine bile baktı, çünkü bir gün önce telefonunu gerçekten buzdolabında bulmuştu ve artık hiçbir ihtimali tamamen imkânsız olarak görmüyordu. Sonunda kitabını yastığının altında buldu ve bunun nasıl olduğunu yine hatırlayamadı. Evden çıkarken annesi ona dikkatli olmasını söyledi, kız ise her zamanki gibi “Tamam” diyerek kapıyı kapattı ama merdivenlerden inerken aklından binlerce farklı şey geçiyordu. İnsan zihni gerçekten de garip bir yerdi. Bir saniye önce matematik sınavını düşünürken birkaç saniye sonra beş yıl önce izlediği bir filmi hatırlayabilir, ardından çocukken kaybettiği oyuncağın nerede olduğunu merak edebilir ve bütün bunların arasında öğle yemeğinde ne yiyeceğine karar vermeye çalışabilirdi. Kız otobüs durağına geldiğinde otobüsün henüz gelmediğini gördü ve durağın yanındaki bankta oturan yaşlı bir kadının elindeki sarı şemsiyeye baktı. Hava güneşliydi, yağmur yağmıyordu ve gökyüzünde neredeyse hiç bulut yoktu. Buna rağmen kadın şemsiyeyi sıkıca tutuyordu. Kız bunun nedenini sormak istedi ama sormadı. Çünkü insanların bazen açıklaması #aroomwithoutwindows #bl #yaoimanhwa #mnahwarecommendation #keşfetteyizzz - @neuviyib15b