म :
कति सम्झाउँ यो मनलाई अब तिमी मेरो होइनौ भनेर? हरेक रात आफैसँग हजारपटक यही कुरा गर्छु, “अब उसलाई सम्झिन्नँ, अब उसलाई कुरिन्नँ, अब उसको बाटो हेर्दिनँ” भनेर। तर बिहान भएपछि फेरि पहिलो सोच नै तिमी हुन्छौ। अचम्म लाग्छ, तिमीलाई बिर्सिन भनेर दिन गन्दै बसेको म, आज पनि तिम्रो एउटा यादका लागि घण्टौँ हराइरहेको हुन्छु। समयले तिमीलाई मबाट टाढा त लग्यो, तर मेरो मनले तिमीलाई आफैँबाट टाढा लैजान सकेन।
बोलाउँदिनँ भनेर तिम्रो च्याट खोलेर फेरि बन्द गर्छु, सम्झिन्नँ भनेर तिमीसँग जोडिएका कुराहरूबाट भाग्न खोज्छु, तर कहाँ भाग्नु र? तिमी त मेरो वरिपरि होइन, मेरो मित्र बसिसकेका रहेछौ। कहिलेकाहीँ त सपनामा पनि तिमी आउँछौ सानु। सपनामा तिमीलाई देख्दा मनले एकछिन फेरि तिमी मेरै हौ भनेर विश्वास गर्छ, तिमीसँग कुरा गर्छ, हाँस्छ, अनि बिहान आँखा खुल्दा थाहा हुन्छ त्यो त सपना मात्र रहेछ। अनि त्यही क्षण मनभित्र यस्तो खालीपन हुन्छ, मानौँ मैले तिमीलाई फेरि एकपटक गुमाएँ।
म तिमीलाई फर्केर आउन भनेर जबर्जस्ती गर्न चाहन्नँ, न त मेरो माया तिम्रो लागि बोझ बनोस् भन्ने चाहन्छु। बस, कहिलेकाहीँ मनले यति मात्र सोच्छ हामीबीच यति धेरै माया थियो भने, अन्त्य यति सजिलै कसरी भयो? तिमी आफ्नो बाटो लाग्यौ, तर म अझै त्यही ठाउँमा उभिएर हाम्रा पुराना दिनहरू सम्झिरहेको छु। शायद कुनै दिन म पनि तिमीबिना मुस्कुराउन सिकूँला, तिम्रो याद आउँदा मन नदुख्ला, अनि तिमी मेरो जीवनको एउटा पुरानो कथा मात्र बनौला। तर आजको दिनसम्म भने सत्य यही हो तिमीलाई बिर्सिन खोजेको हरेकपटक मैले तिमीलाई झन् धेरै माया गरेको महसुस गरेको छु। तिमी मेरो साथमा छैनौ, तर मेरो मनले अझै पनि तिमीलाई आफ्नै भनेर बोलाउँछ...!
2026-09-08 10:27:00