“අම්මේ… තේ එකක් හදලා දෙන්නකෝ…” “අම්මේ… මට බඩගිනී…” “අම්මේ… කන්න මුකුත් නැද්ද?” “අම්මේ… බත් ටිකක් බෙදලා දෙන්නකෝ…” “අම්මේ… ඔලුව රිදෙනවා…” “අම්මේ… තාත්තා කෝ?” “අම්මේ… මං ආවා…!!” “අම්මේ… අරවා හදන්න…” “අම්මේ… මේවා හදන්න…” කියලා දවසකට කී සැරයක් නම් මං ඔයාව හෙව්වද අම්මේ… 🥺 එදා ඒ දේවල් මට හරිම සාමාන්‍යයි… බඩගිනි වුණාම “අම්මේ…” කියලා කතා කළා… තේ ඕනෙ වුණාම “අම්මේ…” කියලා කතා කළා… ඔලුව රිදුණාම ඔයාගේ ළඟට ඇවිත් “අම්මේ…” කියලා කිව්වා… ගෙදරින් එළියට ගිහින් ආයෙත් ගෙදර එනකොට මුලින්ම හෙව්වේත් ඔයාව… මට ඒ හැමදේම මගේ ජීවිතේ සාමාන්‍ය කොටසක් වුණා… ඒත්… දවසක් ජීවිතේ වෙනස් කරන්න මං දුර රටකට ආවා… හීන තිබුණා… අනාගතයක් හදන්න ඕනෙ වුණා… සල්ලි හොයන්න ඕනෙ වුණා… අම්මාගේ මහන්සිය ටිකක් හරි අඩු කරන්න ඕනෙ වුණා… තාත්තාගේ දුක ටිකක් හරි සැහැල්ලු කරන්න ඕනෙ වුණා… ඒ නිසා මං ගෙදරින් ඈත් වුණා… රටින් ඈත් වුණා… ඒත්… ඒ ගමනේදී මට නොදැනීම මගහැරුණේ ගෙදර නෙවෙයි අම්මේ… මගේ හිතේ තිබුණු ලොකුම සෙනෙහස… අද සල්ලි තියෙනවා… අතේ සල්ලි තිබුණත් “අම්මේ… තේ එකක් හදලා දෙන්නකෝ” කියන්න අම්මා ළඟ නෑ… බඩගිනි වුණාම කෑමක් ගන්න පුළුවන්… ඒත්… “පුතා, කෑවද?” කියලා අහන ඒ හඬ සල්ලි දීලා ගන්න බෑ… ඔලුව රිදුණාම බෙහෙත් ගන්න පුළුවන්… ඒත්… “මොකද පුතේ?” කියලා මගේ නළල බලන ඒ අත කිසිම තැනකින් මිලදී ගන්න බෑ… වැස්සක් වැටුණාම ගෙදර වහලක් තියෙනවා… උණු තේ එකක් හදාගන්නත් පුළුවන්… කෑමක් හදාගන්නත් පුළුවන්… හැමදේම කරන්න පුළුවන්… ඒත්… අම්මේ, ඔයා නැති ගෙදරක ඒ හැමදේම තිබුණත් ගෙදර වගේ දැනෙන්නේ නෑ… සල්ලි හොයන්න ආපු මේ ජීවිතේ දවසින් දවස මං තේරුම් ගන්නවා… අපි ජීවිතේ ගොඩක් දේවල් සල්ලි වලින් ගන්න පුළුවන් කියලා හිතුවට… අම්මාගේ සෙනෙහස කිසිම මුදලකට ගන්න බෑ කියලා… අද මං වැඩ ඉවර කරලා කාමරේට එනකොට කාමරේ නිහඬයි… කවුරුත් අහන්නේ නෑ… “මං ආවා…” කියනකොට ඇතුළෙන් “ආවද පුතේ?” කියලා උත්තරයක් එන්නේ නෑ… ඒ මොහොතේ තමයි අම්මේ… මට තේරෙන්නේ… එදා ඔයාගේ “මං ඉන්නවා පුතේ” කියන එක කොච්චර ලොකු දෙයක්ද කියලා… එදා ඔයා හදපු තේ එක මට තේ එකක් විතරයි… අද ඒ තේ කෝප්පය මතක් වුණාම ඇස් දෙක තෙත් වෙනවා… එදා ඔයා බෙදලා දුන්න බත් පිඟාන මට සාමාන්‍ය කෑමක්… අද ලෝකේ තියෙන ඕනෑම කෑමක් තිබුණත් ඔයාගේ අතින් බෙදපු ඒ බත් පිඟානේ රස හොයනවා… එදා ඔයා “කොහෙද යන්නේ?” කියලා අහන එකත් කරදරයක් වගේ දැනුණා… අද ඒ ප්‍රශ්නය එක වතාවක් හරි අහන්න කෙනෙක් හිටියා නම් කොච්චර සතුටුද කියලා හිතෙනවා… මං හිතුවේ සල්ලි හම්බ කරගත්තම හැමදේම හරි යයි කියලා… ඒත්… සල්ලි හම්බ කරගන්න ගිහින් මට අහිමි වුණේ ආයෙත් සල්ලි දීලා ගන්න බැරි දේවල්… ගෙදර ඉස්සරහා අම්මා බලාගෙන ඉන්න දවස්… වැඩ ඇරිලා ගෙදර ආවම “මහන්සිද පුතේ?” කියන හඬ… කෑම කනකොට “තව ටිකක් කන්න” කියන වචන… උදේට “නැගිටින්න පුතේ, පරක්කු වෙයි” කියන හඬ… අසනීපයක් වුණාම මටත් වඩා කලබල වෙන ඒ හිත… මේ හැමදේම… සල්ලිවලට වඩා වටිනවා කියලා මට දැන් තේරෙනවා අම්මේ… 🥺❤️‍🩹 අද මං දුර රටක ඉඳගෙන අනාගතයක් හදනවා… අතේ තියෙන සල්ලි දිහා බලලා “මං දිනනවා” කියලා හිතනවා… ඒත් සමහර රෑවල්වල ඒ සල්ලිවලින්ම ගන්න බැරි දෙයක් මතක් වෙලා හිත ඇතුළෙන්ම පරදිනවා… ඒ තමයි… අම්මාගේ සෙනෙහස… අම්මේ… සල්ලි හොයන්න මං දුරට ආවා… ඒත් හිත තවමත් ඉන්නේ ඔයා ළඟ… කොච්චර දුර ගියත් මට තාමත් ගෙදර මතක් වෙන්නේ ගෙදර තියෙන දේවල් නිසා නෙවෙයි… ඔයා නිසා… කවදාහරි මේ මහන්සිය ඉවර කරලා ආයෙත් ගෙදර එන දවසක… දොර ඇරගෙන පරණ පුරුද්දටම… “අම්මේ… මං ආවා…!!” කියන්න මට පුළුවන් වෙයිද කියලා මං හැමදාම බයයි… ඒ නිසා අද ඉඳන්ම මට තේරෙනවා… ජීවිතේ සල්ලි හොයන්න ඕනේ… ඒත් සල්ලි හොයන අතරේ අපිට ආදරේ කරන මිනිස්සු මගහැරෙන්න දෙන්න හොඳ නෑ… මොකද… සල්ලි නැති දවසක සල්ලි හොයාගන්න පුළුවන්… ඒත්… අපිට ආදරේ කරපු එකම එක මනුස්සයෙක් කාලයට කලින් අපෙන් ගිලිහුණොත් මුළු ලෝකෙම සල්ලි තිබුණත් ඒ හිස්තැන පුරවන්න බෑ… ඒ නිසා අම්මේ… මං කොච්චර දුරක හිටියත් මගේ හිතේ ලොකුම තැන තවමත් ඔයාට… සල්ලි වෙනුවෙන් මගහැරුණු මේ ජීවිතේ අද මං තේරුම් අරගෙන ඉන්නේ එක දෙයක්… ගත සල්ලි හෙව්වත්… මගේ හිත හැමදාම හෙව්වේ ඔයාගේ සෙනෙහස විතරයි අම්මේ…!! 🥺✈️❤️‍🩹 අම්මේ… දවසක ආයෙත් ගෙදර ඇවිත් පරණ පුරුද්දටම “අම්මේ, තේ එකක් හදලා දෙන්නකෝ…” කියන්න මට ඉඩ දෙන්න… 🥺🤍 #popular #xyow_2 #fypage - @xyow_2