1. Ze zeggen “gaat wel” als het niet gaat. Niet omdat ze liegen. Maar omdat ze zo lang de sterkste zijn geweest dat ze niet meer weten hoe ze om hulp vragen zonder zich schuldig te voelen. 2. Ze worden wakker met een takenlijst. Nog voor ze goed en wel bij bewustzijn zijn, zijn ze al aan het organiseren, plannen, regelen. Rust bestaat niet meer als toestand. Alleen als beloning die ze nooit verdienen. 3. Ze voelen zich schuldig als ze genieten. Een uurtje voor zichzelf en de gedachten beginnen meteen. Had ik niet beter kunnen… Moest ik niet eerst… Ze kunnen niet aanwezig zijn in hun eigen plezier. 4. Ze zijn moe maar kunnen niet ontspannen. Het lichaam is uitgeput maar het zenuwstelsel staat nog aan. Ze liggen in bad en denken aan morgen. Ze doen aan yoga en maken mentaal boodschappenlijstjes. 5. Ze weten niet meer wat ze zelf willen. Niet wat de kinderen willen. Niet wat hun partner wil. Wat zij willen. Als je het ze vraagt staan ze even stil. En dan komt er een antwoord dat klinkt als wat ze denken te mogen willen. Dit deed pijn om te schrijven omdat ik het zelf ook heb gekend. 6. Ze minimaliseren hun eigen pijn. “Er zijn mensen die het veel zwaarder hebben.” Alsof jouw uitputting pas telt als ze groot genoeg is. Alsof je eerst moet bewijzen dat je het moeilijk genoeg hebt om zorg te verdienen. 7. Ze wachten tot iedereen OK is voor ze zichzelf toestemming geven. En iedereen is nooit helemaal OK. Dus die toestemming komt nooit. En ze blijven wachten. En wachten. En wachten. Het goede nieuws? Al deze patronen hebben één gemeenschappelijke wortel. En die wortel kun je aanpakken. Niet met meer discipline. Niet met een strakker schema. Maar door eindelijk te leren hoe je je eigen zenuwstelsel reset en weer thuis komt in jezelf. Dat is precies wat ik doe in onze 30 dagen Yoga stress challenge. Reageer met HERKENNING hieronder als dit voor jou klopt. Dan stuur ik je de link. - @happywithyoga